تونی هاوک از چهار سال ریکاوری سخت شکستگی استخوان ران و واقعیت پیری در اسکیت‌بوردینگ می‌گوید

واقعیت پیری در ورزش‌های پرخطر به ندرت زیباست، اما تونی هاوک مصمم است که این روایت را بازنویسی کند. این اسطوره بی‌چون و چرای اسکیت‌بوردینگ، در ۵۸ سالگی، دهه‌ها را صرف به چالش کشیدن جاذبه و محدودیت‌های طبیعی بدن انسان کرده است. با این حال، یک آسیب ویرانگر چهار سال پیش، او را مجبور کرد تا با فناپذیری خود و هزینه‌های فیزیکی اشتیاق مادام‌العمرش روبرو شود.[1][6]

هاوک در یک به‌روزرسانی صریح در تابستان امسال، درباره واقعیت طاقت‌فرسای بهبودی از شکستگی استخوان ران صحبت کرد؛ آسیبی که در مارس ۲۰۲۲ هنگام تلاش برای انجام حرکت مک‌تویست ۵۴۰ درجه روی رمپ حیاط خانه‌اش متحمل شد. این سقوط فقط یک ضربه دیگر در حرفه‌ای که با این حوادث تعریف شده بود، نبود؛ بلکه یک نقص ساختاری فاجعه‌بار بود که تهدید می‌کرد دوران حضور او روی تخته را برای همیشه به پایان برساند.[1][3]

پیامدهای اولیه این حادثه با همان سرسختی‌ای تعریف شد که هاوک را به یک قهرمان تبدیل کرده بود. او با این باور که می‌تواند با کار سخت بر آسیب غلبه کند، در توانبخشی خود عجله کرد. او خیلی زود به رمپ کوچک بازگشت و سیگنال‌های دردی را که بدنش ارسال می‌کرد نادیده گرفت، که در نهایت باعث شد استخوان در حال بهبودی از جای خود جابجا شود.[1][5]

این اشتباه محاسباتی منجر به یک عقب‌گرد بزرگ شد و نیاز به جراحی دوم برای تنظیم مجدد سخت‌افزار (پین‌ها و صفحات) داخل پایش پیدا کرد. این لحظه‌ای فروتنانه برای مردی بود که تمام عمرش را صرف غلبه بر محدودیت‌های فیزیکی کرده بود. هاوک مجبور شد بپذیرد که بدنش دیگر با انعطاف‌پذیری جوانی‌اش بهبود نمی‌یابد، و این امر رویکرد او به ریکاوری و صبر را به طور اساسی تغییر داد.[1][3]

امروزه، برنامه تمرینی هاوک تفاوت زیادی با دوران اوج رقابت‌هایش دارد. او اکنون حداقل سه روز در هفته را به تمرینات سخت خارج از تخته اختصاص می‌دهد، از جمله وزنه‌برداری، قایقرانی (روئینگ) و اسکات، که با روتین‌های هدفمند یوگا برای حفظ تحرک او همراه شده است.[1]

این فیزیوتراپی ساختاریافته دیگر اختیاری نیست؛ بلکه بهای اجباری است که برای حفظ توانایی بدن یک مرد ۵۸ ساله برای اسکیت‌بورد سواری لازم است. با وجود قطعات فلزی در پایش، هاوک همچنان سه تا چهار بار در هفته اسکیت می‌کند، اگرچه ماهیت جلسات او برای محافظت از مفاصلش به طور قابل توجهی تغییر کرده است.[1][4]

هاوک به جای دنبال کردن حرکات هوایی عظیم و پربرخوردی که دوران اولیه حرفه‌ای او را تعریف می‌کردند، به سمت مانورهای فنی و کم‌برخورد روی آورده است. او در حال یافتن راه‌های جدیدی برای به چالش کشیدن خود است که عامل خطر کمتری دارند، و ثابت می‌کند که پیشرفت در اسکیت‌بوردینگ صرفاً به معنای ارتفاع و خطر نیست.[1][2]

این تغییر طرز فکر در اوایل سال ۲۰۲۶ نتایج چشمگیری به همراه داشت. در ژانویه، هاوک با موفقیت یک ترفند کاملاً جدید را که آن را "اوپ-کب-مونتی" (Oop-Cab-Monty) نامید، اجرا کرد—ترکیبی پیچیده که سال‌ها به طور متناوب برای انجام آن تلاش می‌کرد اما تا کنون موفق به اجرای کامل آن نشده بود.[2]

جامعه اسکیت‌بوردینگ با جشن و شادی منفجر شد و این نقطه عطف را نه تنها یک دستاورد فنی، بلکه گواهی بر انعطاف‌پذیری انسان دانست. اینکه یک اسکیت‌باز در آستانه ۶۰ سالگی، پس از یک شکستگی فاجعه‌بار پا، ترفندهای جدیدی را ابداع و اجرا کند، در تاریخ ورزش‌های پرخطر تقریباً بی‌سابقه است.[2][5]

مسیر هاوک نمادی از یک روند گسترده‌تر در اسکیت‌بوردینگ است. با ورود اولین نسل از اسکیت‌بازان حرفه‌ای خیابانی و رمپ عمودی به میانسالی، فرهنگ این ورزش در حال تغییر تمرکز به سمت طول عمر ورزشی، پیشگیری از آسیب و واقعیت‌های بازگشت ورزشکاران مسن‌تر به پیست است.[4]

متخصصان پزشکی ورزشی خاطرنشان می‌کنند که محاسبات ریسک پس از ۳۵ سالگی به شدت تغییر می‌کند. استخوان‌ها کندتر بهبود می‌یابند و پاسخ عصبی به زمین خوردن محتاطانه‌تر می‌شود. ورزشکارانی مانند هاوک در حال نگارش طرحی هستند که نشان می‌دهد چگونه می‌توان بدون کنار گذاشتن ورزش‌های مورد علاقه، با ظرافت از این دوران گذار عبور کرد.[3][4]

در نهایت، پیام هاوک به همتایان مسن‌ترش، پیامی درباره انتظارات شخصی‌سازی شده است. او به ورزشکاران مسن‌تر توصیه می‌کند که حسادتی را که ممکن است نسبت به رقبای جوان‌تر و بدون آسیب‌دیدگی داشته باشند، رها کنند و در عوض، قدردانی عمیقی را در عمل ساده و ماندگار اینکه هنوز می‌توانند سواری کنند، بیابند.[1]