فرانسه – ترکیه

برای خبرنگاران فرانسویِ حاضر در سفر و شبکه‌های تلویزیونیِ منتظر در پاریس، جمعه‌شب در ایزمیت حکم یک تاج‌گذاری را دارد؛ لحظه‌ای که زین‌الدین زیدان سرانجام یک نسل طلایی را از ۱۴ سال «دشان‌بال» عمل‌گرایانه رها می‌کند. اما برای وینچنزو مونتلا و تیم ملی زخم‌خورده ترکیه، همین دوران گذار یک نقطه ضعف آشکار است. آن‌ها باور دارند که جو خصمانه استادیوم کوجائلی و یک نقشه دقیق برای ضدحمله، می‌تواند فرانسه‌ای را که هنوز در پی یافتن هویت جدید خود است و مهره‌های کلیدی خط دفاعی‌اش را در اختیار ندارد، غافلگیر کند.[2][3]

حساسیت این بازی افتتاحیه در گروه A1 لیگ ملت‌های اروپا بسیار فراتر از سه امتیاز است. برای فرانسه، این مسابقه آغاز رسمی دوران زیدان است که در ماه ژوئیه، پس از کناره‌گیری دیدیه دشان به دنبال حذف ناامیدکننده از جام جهانی ۲۰۲۶، قراردادش را امضا کرد. برای ترکیه، این یک فرصت حیاتی برای رستگاری است. ستاره‌های هلال پس از صعود به لیگ A در سال ۲۰۲۵، در مرحله گروهی جام جهانی به شکلی فاجعه‌بار حذف شدند و حالا مونتلا زیر فشار شدیدی است تا ثابت کند پروژه‌اش هنوز نفس می‌کشد.[4][6]

زیدان برای نشان دادن تغییر فلسفه‌اش هیچ وقتی را تلف نکرده است. این سرمربی ۵۴ ساله، درست در سی‌ودومین سالگرد اولین بازی‌اش برای خروس‌ها، شش بازیکن بدون بازی ملی را به اولین اردوی خود دعوت کرده است؛ از جمله لنی یورو، مدافع منچستریونایتد، و جرمی ژاکه از لیورپول. زیدان روز پنجشنبه با ابراز احساسات فراوان پیش از اولین حضورش روی نیمکت، به خبرنگاران گفت: «درهای تیم ملی فرانسه به روی همه باز است. ما ترکیب خوبی داریم؛ ترکیبی از باتجربه‌ها و تازه‌واردها.»[1][2]

این تغییر تاکتیکی از همین حالا انتظارات تجاری عظیمی را به همراه داشته است. شبکه‌های تلویزیونی روی «اثر زیزو» حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند تا مخاطبانی را که در اواخر دوران دشان ریزش کرده بودند، دوباره پای گیرنده‌ها بکشانند.

ژولین میلرو، مدیر ورزشی شبکه فرانسوی TF1، با اشاره به این موج استقبال گفت: «ما از زمان اعلام رسمی حضور او در ماه ژوئیه، اثر زیدان را در کنجکاوی ایجادشده در بین مردم دیده‌ایم.» آدرین رابیو، هافبک تیم، نیز با تایید هیجان درون‌تیمی اشاره کرد که ورود زیدان از همین حالا آزادی عمل بیشتری در فاز هجومی، به‌ویژه برای مدافعان کناری، به ارمغان آورده است.[2][4]

با این حال، زیدان در اولین آزمون خود ترکیب کاملش را در اختیار ندارد. فرانسه در حالی به ترکیه سفر کرده که ویلیام سالیبا و ابراهیما کوناته، دو مدافع میانی کلیدی خود را به دلیل مصدومیت به همراه ندارد. این شکنندگی در خط دفاعی دقیقاً همان چیزی است که مونتلا امیدوار است از آن بهره ببرد.

سرمربی ایتالیایی با وجود غیبت کاپیتان تیمش، هاکان چالهان‌اوغلو، و کنان ییلدیز، ستاره یوونتوس، همچنان جسورانه حرف می‌زند. مونتلا در نشست خبری پیش از بازی گفت: «ما در جام جهانی غم بزرگی را تجربه کردیم، اما نباید موفقیت‌ها یا شکست‌های گذشته را به زمان حال بیاوریم.»[2][5]

AI

برنامه بازی ترکیه به‌شدت روی جذب فشار حریف و ضربه زدن در انتقال توپ متمرکز است. صالح اوزجان، هافبک تیم، با تشریح صریح این استراتژی اشاره کرد که ترکیه باید «مراقب بازیکنان هجومی آن‌ها باشد و اجازه ضدحملات سریع را ندهد» و در عین حال از سرعت خود در ضدحملات استفاده کند.

بدون حضور چالهان‌اوغلو برای دیکته کردن مالکیت توپ در میانه میدان، انتظار می‌رود ترکیه توپ را به فرانسه واگذار کند و برای متزلزل کردن تازه‌واردهای جوان زیدان، به جو خصمانه استادیوم ۳۴ هزار نفری کوجائلی - واقع در حدود ۱۰۰ کیلومتری شرق استانبول - تکیه کند.[2][5]

در نهایت، عامل تعیین‌کننده ممکن است فقط یک نام باشد: کیلیان امباپه. کاپیتان ۲۷ ساله فرانسه که در این فصل در ۸ بازی باشگاهی ۸ گل به ثمر رسانده، پس از رفع یک مصدومیت جزئی، برای نبرد جمعه‌شب کاملاً آماده است. امباپه اخیراً کار کردن زیر نظر اسطوره دوران کودکی‌اش را «شبیه به یک فیلم سینمایی» توصیف کرده است و سرعت ویرانگر او، سلاح اصلی زیدان در ساختار هجومیِ رهاشده‌ی فرانسه خواهد بود.[3]

در حالی که تیم‌ها برای ورود به زمین در ایزمیت آماده می‌شوند، این مسابقه حکم یک آزمایش تاکتیکی جذاب را دارد. زیدان اعتبار مربیگری خود در رئال مادرید را بیشتر بر پایه مدیریت بی‌نظیر بازیکنان و انعطاف‌پذیری بنا کرد تا تعصب روی تاکتیک‌های خشک. اینکه آیا این رویکردِ «اولویتِ اتمسفر بر تاکتیک» در برنامه تمرینی محدود فوتبال ملی هم جواب می‌دهد یا نه، بزرگ‌ترین علامت سؤال دوران حضور اوست. فعلاً، سوت آغاز بازی در کوجائلی اولین داده‌های واقعی را به ما خواهد داد.[3]