آتش‌سوزی خودبه‌خودی تسلا سمی در کالیفرنیا؛ بزرگراه ۸۸۰ بیش از ۱۰ ساعت مسدود شد

یک دستگاه کامیون تمام‌برقی تسلا سمی (Tesla Semi) در عصر روز سه‌شنبه، ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶، در بزرگراه ۸۸۰ کالیفرنیا دچار آتش‌سوزی خودبه‌خودی شد. این حادثه که در مسیر جنوب‌رو و در نزدیکی تقاطع مسیر ۹۲ در شهر هیوارد رخ داد، به دلیل خطر انتشار دودهای سمی، منجر به مسدود شدن کامل یکی از شریان‌های اصلی منطقه گردید.[1][2]

راننده این کامیون غول‌پیکر موفق شد پیش از گسترش شعله‌ها، بدون هیچ‌گونه آسیبی از کابین خارج شود. او در اظهارات اولیه خود به افسران گشت بزرگراه کالیفرنیا (CHP) اعلام کرد که کامیون «به‌سادگی و بدون هیچ دلیلی» آتش گرفته است. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که هیچ‌گونه تصادف یا برخورد فیزیکی در این سانحه گزارش نشده است.[1][5]

مسدود شدن این بزرگراه کلیدی، هزاران راننده و مسافر را در ساعات اوج ترافیک شامگاهی سرگردان کرد. در حالی که مسیرهای شمال‌رو پس از حدود سه ساعت و در ساعت ۸:۴۰ شب بازگشایی شدند، مسیرهای جنوب‌رو برای بیش از ۱۰ تا ۱۵ ساعت مسدود ماندند تا باتری عظیم این خودرو به طور کامل بسوزد.[2][6]

آتش‌سوزی خودبه‌خودی و بدون تصادف

بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد که این حادثه ممکن است نخستین مورد از احتراق خودبه‌خودی باتری در کامیون‌های تسلا سمی باشد. در آگوست سال ۲۰۲۴ نیز یک دستگاه تسلا سمی در بزرگراه ۸۰ کالیفرنیا دچار حریق شده بود، اما آن حادثه پس از خروج کامیون از جاده و برخورد شدید با درختان به وقوع پیوست.[4][5]

فقدان ضربه فیزیکی در حادثه هیوارد، نگرانی‌های جدیدی را در خصوص پایداری حرارتی در پک‌های باتری بسیار بزرگ ایجاد کرده است. باتری تسلا سمی با ظرفیتی در حدود ۸۲۲ کیلووات‌ساعت، چندین برابر بزرگ‌تر از باتری یک خودروی سواری برقی است و بروز نقص در آن می‌تواند به سرعت به یک بحران غیرقابل کنترل تبدیل شود.[4]

مقامات ایمنی و کارشناسان اکنون در حال بررسی دقیق لاشه سوخته این کامیون هستند تا مشخص کنند آیا نقص در تولید سلول‌های لیتیوم-یونی عامل این احتراق بوده یا مشکل از سیستم‌های خنک‌کننده نشأت گرفته است. تا زمان انتشار گزارش رسمی، گمانه‌زنی‌ها در مورد علت دقیق این حادثه در میان فعالان صنعت حمل‌ونقل ادامه خواهد داشت.[1][3]

چالش‌های مهار حریق باتری‌های غول‌پیکر

مهار آتش‌سوزی در خودروهای برقی سنگین، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی سازمان‌های آتش‌نشانی است. هنگامی که یک باتری لیتیوم-یونی وارد فاز فرار حرارتی می‌شود، سلول‌ها یکی پس از دیگری مشتعل شده و اکسیژن مورد نیاز را تامین می‌کنند؛ فرآیندی که ریختن آب روی بدنه خارجی پک باتری تاثیر چندانی بر توقف آن ندارد.[4][5]

دستورالعمل‌های رسمی خود شرکت تسلا برای نیروهای امدادی، صراحتاً هشدار می‌دهد که خاموش کردن پک باتری این کامیون‌ها نیازمند مقادیر عظیمی از آب است. در حالی که یک خودروی سواری برقی ممکن است به ۳ تا ۸ هزار گالن آب نیاز داشته باشد، مقیاس عظیم تسلا سمی این معادلات اطفای حریق را کاملاً بر هم می‌زند.[4]

در حادثه سال ۲۰۲۴، آتش‌نشانان کالیفرنیا برای خاموش کردن تسلا سمی مجبور به استفاده از ۵۰ هزار گالن آب شدند. در حادثه اخیر در بزرگراه ۸۸۰ نیز، تیم‌های امدادی به جای تلاش بی‌حاصل برای خاموش کردن فوری، استراتژی محاصره حریق و اجازه دادن به سوختن کامل باتری را در پیش گرفتند تا از خطرات بیشتر جلوگیری کنند.[4][5]

پیامدهای ترافیکی و واکنش مقامات

برای رانندگان محلی و کسب‌وکارهایی که به بزرگراه ۸۸۰ به عنوان شریان اصلی اتصال بندر اوکلند به سن‌خوزه وابسته‌اند، این انسداد ده‌ساعته فراتر از یک تاخیر ساده بود. بسیاری از کامیون‌های دیزلی حامل کالا مجبور به تغییر مسیر از طریق پل‌های پرترافیک خلیج شدند که هزینه‌های سوخت و زمان تحویل را به شدت افزایش داد.[1][2]

گشت بزرگراه کالیفرنیا با صدور هشدارهای ترافیکی پیاپی، از رانندگان خواست تا از مسیرهای جایگزین استفاده کنند. حجم بالای خودروها در منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو باعث ایجاد ترافیک‌های سنگین و پس‌زدگی چند کیلومتری در خیابان‌های محلی شد. تصاویر هوایی منتشر شده، صف‌های طولانی خودروها را در پشت حصارهای پلیس و در میان دود غلیظ نشان می‌داد.[2][3]

اداره ملی ایمنی حمل‌ونقل آمریکا (NTSB) که پیش‌تر نیز تحقیقاتی را در مورد حوادث خودروهای برقی انجام داده است، احتمالاً به زودی وارد این پرونده خواهد شد. تدوین دستورالعمل‌های جدید برای حمل‌ونقل ایمن و واکنش سریع به حریق کامیون‌های برقی، اکنون برای حفظ جریان عادی زندگی و تجارت در شهرها به یک ضرورت تبدیل شده است.[5]

در حالی که آمارها نشان می‌دهند آتش‌سوزی خودروهای برقی در هر میلیارد مایل پیمایش کمتر از خودروهای بنزینی است، ماندگاری حریق در باتری‌های غول‌پیکر یک زنگ خطر است. این رویداد نشان می‌دهد که زیرساخت‌های امدادی و جاده‌ای هنوز برای پذیرش گسترده این فناوری در مقیاس تجاری سنگین، نیازمند ارتقا و تجهیزات تخصصی‌تری هستند.[4]