بیانیه تند بایرن مونیخ در محکومیت توهین هواداران شالکه به مانوئل نویر

هیئت مدیره بایرن مونیخ با استفاده از یک سخنرانی پس از بازی برای محکومیت رسمی توهین‌های سازمان‌یافته علیه کاپیتان خود، مرز عمومی سخت‌گیرانه‌ای را برای حد و مرز قابل‌قبول خصومت در ورزشگاه‌ها تعیین کرده است. پس از تساوی پرالتهاب ۰-۰ در ولتینز آرنا در روز شنبه، مکس ابرل، عضو ورزشی هیئت مدیره، تصمیم گرفت مستقیماً با پایگاه هواداران شالکه ۰۴ روبه‌رو شود و بین رقابت ورزشی معمول و فحاشی‌های شخصی غیرقابل‌قبول تمایز قائل شود.

رهبری باشگاه که اختیار ارجاع شکایات به نهادهای انضباطی لیگ را دارد، استراتژی رسواسازی علنی را برای محافظت از بازیکنان باتجربه خود انتخاب کرده است. آن‌ها اکنون در حالی که در برابر کینه ریشه‌دار هواداران که بیش از یک دهه به طول انجامیده ایستادگی می‌کنند، نحوه استقبال از تیمشان را در بازی‌های خارج از خانه آینده، با شروع از مسابقه هفته آینده لیگ قهرمانان اروپا، زیر نظر خواهند داشت.[1][2]

این نقطه اوج در جریان دیداری رخ داد که انتظار می‌رود آخرین حضور حرفه‌ای مانوئل نویر ۴۰ ساله در گلزن‌کرشن، شهری که در آن متولد و بزرگ شده است، باشد. این دروازه‌بان در بازگشت به باشگاهی که ۲۰ سال در رده‌های پایه آن حضور داشت و دوران حرفه‌ای خود را در آنجا آغاز کرد، با رگبار هماهنگی از سوت‌ها و توهین‌ها از سوی جایگاه شمالی ورزشگاه مواجه شد.

این خصومت در جریان گرم کردن پیش از بازی آغاز شد و در طول ۹۰ دقیقه وقت قانونی به طور پیوسته افزایش یافت. بخش‌هایی از جمعیت ۶۲ هزار نفری حاضر در ورزشگاه شعار می‌دادند: «ما شالکه هستیم و تو نیستی» و در کنار آن، هر بار که قهرمان جام جهانی ۲۰۱۴ توپ را لمس می‌کرد یا آماده زدن ضربه دروازه می‌شد، فحاشی‌های شدیدی در ورزشگاه طنین‌انداز می‌شد.[1][4][5]

ابرل از فرصت حضور الزامی خود در رسانه‌ها استفاده کرد تا خط قرمزی تند و سازش‌ناپذیر در مورد رفتار هواداران ترسیم کند. ابرل با قدردانی از فضای پرشوری که هواداران میزبان ایجاد کرده بودند، گفت: «کلاهم را به احترام ۹۵ درصد از هواداران شالکه برای کاری که کردند برمی‌دارم.»

او در ادامه افزود: «اما آن عده دیگر... آن‌ها باید افتخار کنند که چنین مرد بزرگی را در آکادمی جوانان خود پرورش داده‌اند که سپس به سطح اول فوتبال جهان راه یافت، بهترین دروازه‌بان جهان و قهرمان جام جهانی شد. بنابراین چنین فحاشی‌هایی به هیچ وجه قابل‌قبول نیست.» او اضافه کرد که اگرچه سوت زدن برای بازیکن حریف یک رویه معمول و پذیرفته‌شده در بوندس‌لیگا است، اما ادبیات توهین‌آمیز خاصی که توسط اولتراها به کار گرفته شد، کاملاً به مرز توهین شخصی تجاوز کرد.[1][2][3]

این کینه‌توزی مستقیماً ریشه در یک انتقال تاریخی دارد که ۱۵ سال پیش رخ داد؛ انتقالی که توازن قدرت را در فوتبال آلمان به طور بنیادین تغییر داد. در تابستان ۲۰۱۱، نویر در یک قرارداد پرسروصدا به ارزش ۳۰ میلیون یورو، شالکه را به مقصد بایرن مونیخ ترک کرد.

با وجود گذشت زمان و ارتقای جایگاه نویر به یک نماد ورزشی جهانی - با انجام ۱۲۵ بازی برای تیم ملی آلمان و حضور در پنج جام جهانی متوالی بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ - بخش بسیار پر سروصدایی از هواداران شالکه با سرسختی از بخشیدن این خیانتِ ادعایی خودداری کرده‌اند. درخواست‌های پیش از بازی برای حفظ احترام، از جمله تقاضای علنی اولاف تون، بازیکن سابق شالکه و بایرن برای «احترام و پذیرش»، به طور کامل توسط گروه‌های هواداری سازمان‌یافته نادیده گرفته شد.[1][4]

در داخل زمین، خود مسابقه حکایت از تسلط بایرن مونیخ در نبرد آماری داشت، اما آن‌ها در رسیدن به گل مقابل یک دفاع مستحکم ناکام ماندند. شاگردان ونسان کمپانی در طول مسابقه ۱۵ شوت به سمت دروازه و ۸۳ درصد مالکیت توپ را به ثبت رساندند، اما نتوانستند این برتری سرزمینی را به یک پیروزی مقابل این تیم تازه صعود کرده تبدیل کنند.

لوریس کاریوس، دروازه‌بان شالکه، در نهایت پس از مهار سه موقعیت گلزنی مهم، به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد و مدافع عنوان قهرمانی را مجبور کرد تا به یک امتیاز در هفته دوم فصل ۲۷-۲۰۲۶ بوندس‌لیگا بسنده کند؛ نتیجه‌ای که سوالات داخلی را در مورد کارایی هجومی آن‌ها برانگیخت.[1][3]

با وجود فضای به شدت خصمانه و نتیجه ناامیدکننده روی تابلوی نتایج، خود نویر تنش‌های پس از بازی را با واکنشی سنجیده و تا حدودی طعنه‌آمیز به این توهین‌ها خنثی کرد. کاپیتان بایرن در پاسخ به خبرنگاران اسکای آلمان درباره سوت‌های بی‌امان گفت: «این‌ها تعریف و تمجید است. این عشق است - من این‌طور به قضیه نگاه می‌کنم.»

او به جای انتقاد از هوادارانی که او را هدف قرار داده بودند، ترجیح داد بر ارتباط شخصی پایدار خود با شهر و باشگاه تأکید کند. «بازگشت به اینجا حس خوبی داشت. من ۲۰ سال اینجا بودم و همه چیز را اینجا یاد گرفتم. خانواده‌ام اینجا زندگی می‌کنند. واقعاً از آن لذت بردم.»[2][3]

این اتفاق بلافاصله بحث گسترده‌تری را در محافل فوتبال آلمان درباره محدودیت‌های فرهنگ سنتی هواداری و رفتار مناسب با اسطوره‌های بازگشته به راه انداخته است. لوتار ماتئوس، کاپیتان سابق بایرن مونیخ و کارشناس تلویزیونی، استدلال کرد که تماشاگران ولتینز آرنا فرصت نادری را برای تجلیل از یک استعداد استثنایی که آکادمی آن‌ها را بر سر زبان‌ها انداخت، از دست دادند.

ماتئوس در جریان پخش زنده تلویزیونی خاطرنشان کرد: «در واقع، آن‌ها باید با تشویق از مانوئل نویر استقبال می‌کردند، به خصوص در آخرین سال حضورش در بوندس‌لیگا.» هرچند او به سرعت پذیرفت که در دیگ جوشان و به شدت احساسی محیط زنده ورزشگاه، «گذشته برای افراطی‌ترین هواداران ارزش چندانی ندارد.»[4][5]

برای نویر، این مسابقه تقریباً به طور قطع به یک فصل طولانی، پیچیده و به شدت احساسی با باشگاه دوران کودکی‌اش پایان می‌دهد. با توجه به اینکه قرارداد فعلی او با بایرن مونیخ در پایان فصل ۲۷-۲۰۲۶ به اتمام می‌رسد، این دروازه‌بان باتجربه به صراحت به بازنشستگی قریب‌الوقوع خود از فوتبال حرفه‌ای اذعان کرده است.

نویر در گفتگو با مطبوعات تأیید کرد: «من در هفته‌های اخیر بیشتر درباره آینده‌ام صحبت کرده‌ام و انتظار ندارم دوباره در ولتینز آرنا بازی کنم.» در حالی که بایرن برای دیدار آینده خود در لیگ قهرمانان اروپا مقابل تیم نروژی بودو/گلیمت آماده می‌شود، موضع قاطعانه مدیران باشگاه در قبال حادثه شالکه به عنوان یک دستورالعمل روشن عمل می‌کند که نشان می‌دهد آن‌ها انتظار دارند با چهره‌های افسانه‌ای خود در مراحل پایانی دوران حرفه‌ای‌شان چگونه رفتار شود.[1][4]