بودجه ۱.۵ تریلیون دلاری نظامی ترامپ به دلیل هزینه‌های جنگ ایران متوقف شد

فشار پرزیدنت دونالد ترامپ برای تصویب بزرگترین بودجه نظامی تاریخ ایالات متحده با مقاومت دوحزبی در کنگره مواجه شده است، زیرا قانونگذاران خواستار پاسخگویی در مورد هزینه‌های مالی و انسانی سرسام‌آور جنگ ۱۱۰ روزه اخیر با ایران هستند.[1][2]

دلیل اصلی این بن‌بست، اعلامیه محرمانه پنتاگون به قانونگذاران است مبنی بر اینکه فوراً به یک بسته بودجه تکمیلی ۸۰ میلیارد دلاری نیاز دارد. این پول صرفاً برای پوشش هزینه‌های عملیاتی فوری درگیری و جایگزینی مهماتی که در طول عملیات بمباران به شدت مصرف شده‌اند، ضروری است.

این درخواست اضطراری در حالی مطرح می‌شود که کاخ سفید در تلاش است تا کنگره را متقاعد به تصویب بودجه دفاعی پایه ۱.۵ تریلیون دلاری برای سال مالی ۲۰۲۷ کند. این پیشنهاد نشان‌دهنده افزایش ۵۰ درصدی نسبت به سطوح هزینه‌های پایه قبلی است و شامل پروژه‌های بسیار جاه‌طلبانه‌ای مانند ۱۷.۵ میلیارد دلار برای سپر دفاع موشکی چندلایه «گنبد طلایی» است.[1]

اما قانونگذاران هر دو حزب از این رقم هنگفت سر باز می‌زنند، خشم آن‌ها ناشی از شرایط بحث‌برانگیز تفاهم‌نامه مقدماتی (MOU) است که توسط پرزیدنت ترامپ و مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، برای پایان دادن به درگیری امضا شده است.

جنگ ۱۱۰ روزه که در اواخر فوریه آغاز شد، هزاران قربانی گرفت، زیرساخت‌های غیرنظامی را به شدت تخریب کرد و پس از بستن تنگه حیاتی هرمز توسط ایران به روی کشتیرانی تجاری، بازارهای جهانی انرژی را به شدت مختل نمود.[2]

برای تضمین توافق صلح و بازگشایی این آبراه، دولت ترامپ با امتیازات گسترده‌ای موافقت کرد که خشم تندروهای دفاعی را برانگیخته است. مهمترین آن‌ها تعهد ایالات متحده به تأسیس صندوقی به ارزش «حداقل ۳۰۰ میلیارد دلار» برای بازسازی و توسعه اقتصادی جمهوری اسلامی است.

سناتورهای جمهوری‌خواه این صندوق بازسازی را به عنوان غرامت مؤثر برای جنگی که آمریکا آغاز کرده بود، محکوم کردند. سناتور راجر ویکر، رئیس کمیته نیروهای مسلح سنا، استدلال کرد که این صندوق، کمک مالی توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ دوران اوباما را در مقایسه با آن، «ناچیز» جلوه می‌دهد.

علاوه بر این، توافق مقدماتی به ایران یک معافیت ۶۰ روزه می‌دهد تا فوراً صادرات نفت را از سر بگیرد و ده‌ها میلیارد دلار از دارایی‌های مسدود شده در بانک‌های خارجی را آزاد کند. منتقدان معتقدند این اقدام عملاً ساختار مالی را که آمریکا سال‌ها برای حفظ اهرم فشار بر تهران ایجاد کرده بود، تسلیم می‌کند.

دموکرات‌ها نیز به همان اندازه تند و تیز هستند و این درگیری را به عنوان یک اشتباه فاجعه‌بار و غیرضروری قلمداد می‌کنند. سناتور کریس مورفی اشاره کرد که جنگ هزاران جان و ده‌ها میلیارد دلار از پول مالیات‌دهندگان را هزینه کرد، تنها برای اینکه دولت در نهایت توسعه موشک‌های بالستیک ایران را تحمل کند؛ برنامه‌ای که حذف آن یکی از توجیهات اصلی اولیه برای شروع جنگ بود.[2]

با وجود افزایش واکنش‌های دوحزبی، پرزیدنت ترامپ همچنان سرسخت باقی مانده است. او در مصاحبه‌ای اخیر از این توافق دفاع کرد و مدعی شد که با موفقیت باعث بازگشایی تنگه هرمز شده است و اعلام کرد که از زمان آغاز درگیری، متوجه شده است که «هیچ محدودیتی» برای قدرت ریاست‌جمهوری او وجود ندارد.[3]

اثرات موجی اقتصادی این درگیری همچنان در سطح جهانی احساس می‌شود. بسته شدن موقت تنگه هرمز، که تقریباً ۲۰ درصد از عرضه نفت جهان از آن عبور می‌کند، باعث افزایش شدید قیمت سوخت، توقف سرمایه‌گذاری جهانی و تهدید تورم بلندمدت شد.[2]

اکنون، در حالی که دولت خواستار یک تقویت نظامی تاریخی است، کنگره با یک دوراهی مواجه است: تأمین کسری فوری ۸۰ میلیارد دلاری جنگی که به شدت زیر ذره‌بین است، در حالی که باید تصمیم بگیرد آیا بودجه دفاعی ۱.۵ تریلیون دلاری را تصویب کند که تحلیلگران می‌گویند برای جبران بدهی، مستلزم کاهش شدید برنامه‌های داخلی مسکن، آموزش و بهداشت خواهد بود.

با توجه به اینکه مهلت ۶۰ روزه مذاکره برای توافق نهایی و الزام‌آور آمریکا و ایران در حال سپری شدن است، نبرد بر سر بودجه نظامی قرار است به یک درگیری تعیین‌کننده قانونگذاری و انتخاباتی در چرخه میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ تبدیل شود.[1]