چگونه شهرهای اروپایی جذابیت خود را باز می‌یابند: قوانین جدید سفر

این روایت که اروپا درهای خود را به روی گردشگران می‌بندد، همه جا شنیده می‌شود. ویدئوهای وایرال‌شده، مردم محلی را نشان می‌دهند که در اسپانیا با تفنگ‌های آب‌پاش به سمت بازدیدکنندگان آب می‌پاشند، و تیترها از ممنوعیت‌ها، عوارض و جریمه‌ها خبر می‌دهند. اگر قصد سفر دارید، ممکن است احساس کنید دوران طلایی سفر به اروپا به پایان رسیده و جای خود را به هزارتویی از خصومت و بوروکراسی داده است.

اما اگر از این خشم فاصله بگیریم، تصویر بسیار متفاوتی پدیدار می‌شود. اروپا تلاش نمی‌کند شما را از بازدید منع کند؛ بلکه می‌کوشد همان چیزهایی را که برای دیدنشان سفر می‌کنید، نجات دهد. این قاره در حال یک تغییر استراتژیک عظیم از گردشگری مبتنی بر حجم به سمت سفرهای مبتنی بر ارزش است، و برای مسافران آگاه، این در واقع خبر بسیار خوبی است.

برای دهه‌ها، معیار موفقیت برای هر مقصدی صرفاً «بیشتر» بود. کشتی‌های کروز بیشتر که هنگام سپیده‌دم پهلو می‌گرفتند، پروازهای ارزان‌تر که نیمه‌شب فرود می‌آمدند، و آپارتمان‌های مسکونی بیشتر که به اجاره‌های کوتاه‌مدت تبدیل می‌شدند. نتیجه، خالی شدن هسته مرکزی شهرهایی مانند ونیز، آمستردام و بارسلونا بود، جایی که مردم محلی مجبور به ترک شدند و بافت فرهنگی زیر بار میلیون‌ها قدم زودگذر فرسوده شد.

اکنون، موجی از سیاست‌های شهری نوآورانه در حال بازنویسی قوانین تعامل است. این شهرها با اجرای مکانیسم‌های هدفمند—عوارض ورودی زمان‌بندی‌شده، محدودیت کشتی‌های کروز و ممنوعیت اجاره‌های کوتاه‌مدت—در حال بازپس‌گیری قابلیت زندگی خود هستند. درک نحوه عملکرد این سیستم‌ها، کلید دستیابی به یک تجربه اروپایی بهتر و اصیل‌تر است.

مشهورترین و شاید بدفهمی‌شده‌ترین این مکانیسم‌ها، عوارض دسترسی ونیز است که رسماً با نام «Contributo di Accesso» شناخته می‌شود. این سیستم که به صورت آزمایشی در سال ۲۰۲۴ معرفی شد و برای سال‌های بعد اصلاح گردید، از مسافران روزانه که در روزهای اوج تعیین‌شده (معمولاً آخر هفته‌ها بین آوریل و جولای) وارد مرکز تاریخی می‌شوند، مبلغی بین ۵ تا ۱۰ یورو دریافت می‌کند.[3]

نبوغ سیستم ونیز در این است که صراحتاً از چه کسانی عوارض دریافت نمی‌کند. اگر شب را در یک هتل، مهمان‌خانه یا آپارتمان ثبت‌شده در محدوده شهرداری اقامت کنید، کاملاً از پرداخت عوارض مسافران روزانه معاف هستید. شما فقط باید اقامتگاه خود را به صورت آنلاین ثبت کنید و یک کد QR برای ارائه به بازرسان در ایستگاه قطار یا اسکله‌های کشتی دریافت نمایید.[3]

این تمایز، هدف اصلی این سیاست است. مسافران روزانه—که اغلب با اتوبوس یا کشتی کروز می‌رسند—بیشترین تراکم را ایجاد می‌کنند در حالی که کمترین سهم را در اقتصاد محلی دارند. ونیز با سوق دادن مالی بازدیدکنندگان به سمت اقامت‌های شبانه، سبک سفر کندتر و عمیق‌تری را تشویق می‌کند که از رستوران‌ها، صنعتگران محلی و اقتصاد شبانه پس از رفتن جمعیت حمایت می‌کند.

هزاران مایل به سمت شمال، آمستردام در حال مقابله با نشانه دیگری از همین بیماری است: کشتی‌های کروز بزرگ. سال‌هاست که کشتی‌های اقیانوس‌پیمای عظیم درست در قلب پایتخت هلند پهلو می‌گیرند و هزاران مسافر را برای چند ساعت گشت و گذار متمرکز و پرشتاب به مرکز شهر سرازیر می‌کنند.

خسارت زیست‌محیطی و اجتماعی این امر حیرت‌آور بود. مطالعاتی که توسط مقامات شهری ذکر شده، نشان داد که یک کشتی کروز بزرگ به تنهایی می‌تواند به اندازه صدها هزار خودرو در روز آلودگی تولید کند. در پاسخ، دولت ائتلافی آمستردام برای حفاظت از خط ساحلی تاریخی و ساکنان خود، خط قرمزی تعیین کرده است.

این شهر تعداد پهلوگیری کشتی‌های کروز اقیانوس‌پیما را برای سال ۲۰۲۶ به ۱۰۰ مورد در سال محدود کرد که نسبت به ۱۹۰ مورد کاهش یافته است. مهم‌تر اینکه، مقامات پیشنهاد ممنوعیت کامل پهلوگیری کشتی‌های کروز بزرگ در مرکز شهر تا سال ۲۰۳۵ را مطرح کرده‌اند. محاسبات اقتصادی واضح بود: هزینه ۸۵ میلیون یورویی جابجایی ترمینال بسیار بیشتر از ۴۶ میلیون یورو مزایای اقتصادی پیش‌بینی‌شده‌ای بود که این کشتی‌ها طی سه دهه آینده به همراه می‌آوردند.[2]

در همین حال، بارسلونا با مبرم‌ترین مسئله برای ساکنان محلی در سراسر قاره روبرو است: مقرون به صرفه بودن مسکن. در شهری که قیمت اجاره در طول دهه گذشته ۶۸ درصد افزایش یافته است، گسترش آپارتمان‌های توریستی کوتاه‌مدت به نقطه اوج خشم و اعتراض عمومی تبدیل شده است.[1]

در ژوئن ۲۰۲۴، خائومه کولبونی، شهردار بارسلونا، یک اقدام فراگیر و بی‌سابقه را اعلام کرد. بارسلونا قصد دارد تا نوامبر ۲۰۲۸، مجوزهای تمام ۱۰,۱۰۱ آپارتمان توریستی کوتاه‌مدت دارای مجوز قانونی را لغو کند. هدف این است که این واحدها به بازار مسکن مسکونی بازگردانده شوند تا فشار بر مردم محلی کاهش یابد و جوامع محلی احیا شوند.[1]

این اقدام جسورانه و از نظر قانونی پرمخاطره است. سازمان‌هایی که نماینده مالکان آپارتمان هستند، استدلال می‌کنند که آپارتمان‌های توریستی کمتر از یک درصد از کل موجودی مسکن شهر را تشکیل می‌دهند و هشدار می‌دهند که این ممنوعیت صرفاً بازار را به سمت اجاره‌های غیرقانونی زیرزمینی سوق خواهد داد. انتظار می‌رود این نبرد سال‌ها در دادگاه‌ها ادامه یابد.[1][4]

با این حال، پیام اصلی هر سه شهر یکسان است. دوران گردشگری انبوه، بدون اصطکاک و فوق‌العاده استخراجی در حال پایان است. مقاصد گردشگری از بازدیدکنندگان می‌خواهند که با شهرهایشان به عنوان جوامع زنده رفتار کنند تا پارک‌های تفریحی یک‌بار مصرف، و کیفیت زندگی ساکنان را در کنار تجربه بازدیدکنندگان در اولویت قرار دهند.

برای مسافر آگاه، این سیاست‌ها مانع نیستند؛ بلکه نقشه‌راهی برای سفری بهترند. با اقامت شبانه، سفر در فصول خلوت‌تر و انتخاب هتل‌های سنتی به جای آپارتمان‌های مسکونی، شما فقط از قوانین جدید پیروی نمی‌کنید. شما اروپا را آن‌طور که همیشه قرار بود دیده شود، تجربه می‌کنید—آهسته‌تر، عمیق‌تر، و با احترام واقعی به مردمی که آنجا را خانه می‌نامند.