«دریاچه تکیلا» ۵۰۰ میلیون لیتری: چرا قیمت آگاوه سقوط کرد و این برای مارگاریتای شما چه معنایی دارد؟

در اعماق ارتفاعات خالیسکو، مکزیک، صنعت نوشیدنی‌های الکلی در حال غرق شدن در «دریاچه تکیلا» است. در حال حاضر، کارخانه‌های تقطیر با مازاد حیرت‌انگیز ۵۰۰ میلیون لیتری تکیلای فروش نرفته مواجه‌اند؛ نتیجه یک محاسبه اشتباه بزرگ کشاورزی که به سرعت در حال تغییر شکل بازار جهانی است.[2][3]

تنها سه سال پیش، روایت کاملاً متفاوت بود. این صنعت به دلیل کمبود شدید آگاوه در وحشت بود، کارخانه‌های تقطیر التماس مواد اولیه می‌کردند و برندهای مورد حمایت سلبریتی‌ها در عرض چند دقیقه به فروش می‌رفتند. قیمت این گیاه خاردار سر به فلک کشیده بود و کشاورزان مجبور بودند برای محافظت از مزارع خود در برابر سارقان شبانه، نگهبانان مسلح استخدام کنند.[6]

برای علاقه‌مندان به کوکتل و نوشندگان مارگاریتا، این چرخش چشمگیر بهترین خبر در یک دهه اخیر است. این مازاد، هزینه تولید را کاهش داده و بازار را با نوشیدنی‌های الکلی ۱۰۰٪ آگاوه آبی باکیفیت، با قیمت‌هایی که از اواخر دهه ۲۰۰۰ دیده نشده بود، پر کرده است.[1][5]

ریشه این بحران به رونق تکیلای سلبریتی‌ها بازمی‌گردد که با فروش ۱ میلیارد دلاری برند کازامیگوس (Casamigos) جرج کلونی به شرکت دیاجیو (Diageo) در سال ۲۰۱۷ تسریع شد. این خرید پر سر و صدا به جهان علامت داد که تکیلای مرغوب یک معدن طلا است و موجی از سرمایه‌گذاری و راه‌اندازی برندهای جدید را برانگیخت.[3][4]

دوره متعاقب «کوکتل در خانه» در طول همه‌گیری، تقاضا را حتی بیشتر افزایش داد. تا سال ۲۰۲۳، ارزش تکیلا طی دو دهه ۲۹۴ درصد افزایش یافته و از ویسکی آمریکایی پیشی گرفت تا به دومین رده باارزش نوشیدنی‌های الکلی در ایالات متحده تبدیل شود.[2]

با این حال، سازوکار کشاورزی پشت تولید تکیلا به طرز بدنامی بی‌رحم است. برخلاف گندم یا ذرت که می‌توانند در یک فصل کاشته و برداشت شوند، آگاوه آبی وبر (Blue Weber) محصولی است که دوره رشد طولانی دارد. این گیاه شش تا هشت سال طول می‌کشد تا به بلوغ کامل برسد و قندهای پیچیده لازم برای تخمیر را تولید کند.[1][5]

هنگامی که قیمت آگاوه در سال ۲۰۲۱ به رکورد ۳۲ پزو (تقریباً ۱.۶۰ تا ۲.۰۰ دلار) در هر کیلوگرم رسید، تب طلای مدرنی به راه افتاد. کشاورزان سنتی، کشت‌کاران آماتور و سرمایه‌گذاران خارجی در همه جا آگاوه کاشتند، مزارع ذرت را تبدیل کردند و حتی کسب‌وکارهای محلی را فروختند تا زمین برای کشت خریداری کنند.[1][4]

تغییرات جمعیتی در منطقه عمیق بود. تعداد کشت‌کاران ثبت‌شده آگاوه چهار برابر شد و مزارع از ۶۷,۰۰۰ هکتار در سال ۲۰۱۵ به بیش از ۲۰۵,۰۰۰ هکتار تا سال ۲۰۲۳ گسترش یافتند. اکثریت قریب به اتفاق این گسترش سریع در ایالت خالیسکو متمرکز بود.[3]

به سال ۲۰۲۴ و پس از آن که می‌رسیم، برخورد اجتناب‌ناپذیر رخ داده است. تمام آن میلیون‌ها گیاهی که در اوج رونق کاشته شده بودند، دقیقاً در یک زمان به بلوغ رسیده‌اند، درست زمانی که تقاضای مصرف‌کننده برای نوشیدنی‌های الکلی مرغوب شروع به کاهش کرده است.[5]

حجم عظیم آگاوه رسیده، بازار را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. قیمت‌های نقدی از ۳۲ پزو در هر کیلوگرم به ۲ تا ۵ پزو (۰.۱۰ تا ۰.۳۰ دلار) در هر کیلوگرم سقوط کرده است – یک کاهش ارزش حیرت‌انگیز ۹۴ درصدی که بخش کشاورزی را دچار شوک کرده است.[1][3]

برای کشاورزان سنتی، این سقوط از نظر مالی ویرانگر است. واسطه‌ها برای محصول، مبلغ ناچیزی می‌پردازند، و از آنجایی که صنعت به سادگی به این حجم نیاز ندارد، تخمین زده می‌شود که سه چهارم گیاهانی که در حال حاضر در زمین هستند، هرگز برداشت نخواهند شد.[3]

گسترش تک‌کشتی (Monoculture) همچنین خسارات زیست‌محیطی شدیدی به بار آورده است. پاکسازی سریع زمین منجر به فرسایش خاک شده است، در حالی که گیاهان آگاوه در حال پوسیدن و برداشت نشده، محیط‌های ایده‌آلی برای رشد بیماری‌های قارچی و آفاتی ایجاد می‌کنند که سلامت کشاورزی گسترده‌تر منطقه را تهدید می‌کند.[3]

با این حال، برای برندهای تکیلا، مواد اولیه اکنون به طرز باورنکردنی ارزان هستند. برخی تولیدکنندگان از این فرصت استفاده می‌کنند تا تکیلای خود را برای مدت طولانی‌تری کهنه کنند و تکیلاهای رپوسادو (reposados) و آنِخو (añejos) بهتری بسازند که قبلاً تولید آنها در مقیاس بزرگ بسیار گران بود.[1]

در حالی که برندهای مرغوب تثبیت‌شده تمایلی به کاهش شدید قیمت‌های خرده‌فروشی ندارند – زیرا می‌ترسند به وجهه لوکس آنها آسیب برساند – موجی از برندهای جدید و مقرون‌به‌صرفه ۱۰۰٪ آگاوه وارد بازار می‌شوند تا از عرضه ارزان بهره ببرند و برندهای قدیمی‌تر را مجبور به رقابت بر اساس کیفیت کنند.[1][5]

کهنه‌کاران صنعت اشاره می‌کنند که این چرخه رونق و رکود یک ویژگی شناخته‌شده در بازار تکیلا است که تقریباً هر ۱۰ تا ۱۵ سال یک بار رخ می‌دهد. آخرین رکود بزرگ در سال ۲۰۰۹ نیز به طور مشابه نسلی از برندهای باکیفیت و مقرون‌به‌صرفه را به وجود آورد که این رده محصول را در سطح جهانی ارتقا دادند.[1][5]

بازیگران تثبیت‌شده اکنون در تلاشند تا با اتخاذ مدل‌های یکپارچه «از مزرعه تا بطری»، کاشت در دوران رکود و عقب‌نشینی در دوران اوج، این چرخه را بشکنند. اما در آینده نزدیک، «دریاچه تکیلا» تضمین می‌کند که مصرف‌کنندگان دسترسی بی‌سابقه‌ای به تکیلای مرغوب و بدون افزودنی خواهند داشت.[1]