دیوید فینچر ۶۰ صفحه از فیلم‌نامه تارانتینو برای «کلیف بوث» را کنار گذاشت

برای کوئنتین تارانتینو، نسخه اولیه و ۲۳۰ صفحه‌ای فیلم‌نامه «ماجراهای عمدتاً ناگوار کلیف بوث»، یک رمان جنایی تمام‌عیار به سبک داستان‌های المور لئونارد بود که با نیروی تاریک خود جلو می‌رفت. اما برای دیوید فینچر، این متن طولانی بیشتر شبیه به قصه‌ای دور یک آتش شبانه بود که شخصیت‌هایش در کوچه‌پس‌کوچه‌های هالیوود با هم برخورد می‌کردند.[1]

این تفاوت دیدگاه در نهایت به یک جراحی اساسی در متن منجر شد. در حالی که بیشتر کارگردانان برای حفظ تک‌تک کلمات تارانتینو می‌جنگند، فینچر با یک قیچی بزرگ وارد پروژه شد و دقیقاً ۶۰ صفحه از این فیلم‌نامه را کنار گذاشت تا داستان را روی تقاطع زندگی شخصیت‌ها متمرکز کند.[1]

فینچر در مصاحبه مشترک اخیر خود با مجله «امپایر» فاش کرد که نسخه اولیه عملاً ظرفیت دو فیلم مجزا را داشت. با حذف این ۶۰ صفحه، او توانست زمان فیلم را به حدود دو ساعت و بیست دقیقه کاهش دهد؛ زمانی که نسبت به نسخه اصلی «روزی روزگاری در هالیوود» با دو ساعت و ۴۱ دقیقه، کوتاه‌تر است.[1]

فینچر درباره رویکرد خود به این فیلم‌نامه می‌گوید: «مسئله اصلی پیرنگ داستانی نبود، بلکه نحوه برخورد و تصادم این شرکت‌کنندگان با یکدیگر در پس‌کوچه‌های هالیوود سال ۱۹۷۷ بود. هدف من پیدا کردن نقاط مشترک در نمودار ون خواسته‌های خودم، تارانتینو و برد پیت بود.»[1]

تغییر مسیر از جنایی به شخصیت‌محور

اما تارانتینو نگاه کاملاً متفاوتی به این اثر دارد و صراحتاً اعلام کرده است که این فیلم را اصلاً یک اثر شخصیت‌محور یا به اصطلاح «فیلمی برای وقت‌گذرانی» نمی‌داند. به گفته او، در حالی که فیلم قبلی دقیقاً چنین حال‌وهوایی داشت، این فیلم‌نامه جدید اتمسفری به مراتب خشن‌تر و داستان‌محورتر دارد.[1]

تارانتینو در این باره توضیح می‌دهد: «از نظر من، این متن حال‌وهوای رمان‌های جنایی ارزان‌قیمت المور لئونارد را داشت. مخاطب در فیلم قبلی می‌دانست که قرار است به محل قتل‌های خانواده منسون برسد و همان نیروی پیش‌برنده داستان بود، اما این فیلم‌نامه کاملاً متفاوت است.»[1]

این اولین باری نیست که فینچر و پیت در کنار هم قرار می‌گیرند. تاریخچه همکاری این دو به شاهکارهایی چون «هفت» محصول ۱۹۹۵، «باشگاه مبارزه» در سال ۱۹۹۹ و «مورد عجیب بنجامین باتن» در سال ۲۰۰۸ بازمی‌گردد. حضور پیت به عنوان حلقه اتصال میان تارانتینو و فینچر، نشان‌دهنده درک عمیق او از سبک کاری هر دو فیلم‌ساز است.

نکته جالب ماجرا اینجاست که فینچر اصلاً انتخاب اول تارانتینو برای کارگردانی نبود. تارانتینو که قصد داشت این پروژه را به عنوان دهمین و آخرین فیلم کارنامه‌اش بسازد، به دلیل تکراری بودن فضا برای خودش، در آستانه کنار گذاشتن کامل فیلم‌نامه قرار داشت. در این میان، برد پیت پیشنهاد داد که فیلم‌نامه را به دست فینچر بسپارند.[3]

هالیوودِ در حال گذار

داستان فیلم هشت سال پس از وقایع خونین قسمت اول روایت می‌شود. در سال ۱۹۷۷، هالیوود در حال گذار از دوران طلایی خود به عصر بلاک‌باسترهاست و کلیف بوث نیز دیگر آن بدلکار سابق نیست. او حالا بیشتر به عنوان یک حلال مشکلات در سایه‌های صنعت سرگرمی لس‌آنجلس فعالیت می‌کند.[3]

حضور بازیگرانی چون اسکات کان در نقش یک ستاره تلویزیونی کنجکاو درباره گذشته تاریک کلیف، و الیزابت دبیکی که پیگیر دلایل جدایی او از ریک دالتون است، لایه‌های جدیدی به این شخصیت می‌افزاید. یحیی عبدالمتین دوم و کارلا گوجینو نیز از دیگر چهره‌های سرشناسی هستند که به این پروژه ۲۰۰ میلیون دلاری پیوسته‌اند.[1]

تغییرات گسترده فینچر در متن تارانتینو، کنجکاوی‌های زیادی را درباره نتیجه نهایی برانگیخته است. تارانتینو پیش از این در سال ۱۹۹۴، به دلیل بازنویسی‌های شدید الیور استون روی فیلم‌نامه «قاتلین بالفطره»، به شدت از نتیجه کار ناراضی بود. اما به نظر می‌رسد اعتماد عمیق او به فینچر، این بار کفه ترازو را تغییر داده است.[3]

تارانتینو این پیوند سینمایی را یک «ازدواج آسمانی» توصیف کرده و در پادکست اخیر خود با لحنی تحسین‌آمیز گفت: «فینچر کارگردان محبوب من است، البته به جز خودم.» این اظهارنظر بی‌سابقه نشان می‌دهد که او تا چه حد به چشم‌انداز فینچر برای این فیلم اعتماد دارد.[1][3]

شرکت نتفلیکس که حقوق این فیلم‌نامه را در آوریل ۲۰۲۵ خریداری کرد، برنامه اکران ویژه‌ای برای آن در نظر گرفته است. «ماجراهای عمدتاً ناگوار کلیف بوث» قرار است از ۲۵ نوامبر ۲۰۲۶ به مدت دو هفته در سینماهای آی‌مکس روی پرده برود و سپس در تاریخ ۲۳ دسامبر در دسترس مشترکان قرار گیرد.[2]

این پروژه پایان‌بخش قرارداد سه‌گانه دیوید فینچر با شبکه نتفلیکس است؛ قراردادی که پیش از این به خلق فیلم‌های تحسین‌شده «منک» و «قاتل» منجر شده بود. باید دید آیا قیچی بی‌رحم فینچر توانسته است روح وحشی کلمات تارانتینو را در کالبدی دو ساعته مهار کند، یا کلیف بوث در این مسیر بخش مهمی از هویت خود را جا گذاشته است.[2]