اختلاف ۲۰ تا ۴۰ درصدی: کشورهای مختلف «اندازه هر وعده» در غذاهای بستهبندیشده را چگونه تعریف میکنند؟
یک میانوعده بستهبندیشده ممکن است بسته به کشوری که در آن فروخته میشود، تا ۴۰ درصد کالری کمتری روی برچسب خود نشان دهد. این اختلاف از یک شکاف قانونی در سطح جهانی نشأت میگیرد؛ تقابل میان معیارهای مصرف واقعی و مبناهای استاندارد ریاضی.
به قلم آرش علوی
این خبر را به اشتراک بگذارید
- قانونگذاران بهداشت عمومی
- از مبناهای اندازهگیری دقیق و استاندارد دفاع میکنند تا از دستکاری تولیدکنندگان جلوگیری کرده و امکان مقایسه بینقص بین محصولات را فراهم کنند.
- متخصصان تغذیه رفتاری
- استدلال میکنند که برچسبها باید بازتابدهنده الگوهای مصرف واقعی انسان باشند، زیرا مصرفکنندگان به ندرت در کنار کابینت آشپزخانه محاسبات ریاضی انجام میدهند.
- تولیدکنندگان صنعت غذا
- طرفدار اندازههای منعطف و تعیینشده توسط تولیدکننده هستند که به آنها اجازه میدهد برچسبها را با بازاریابی محصول و فرمتهای بستهبندی خاص خود هماهنگ کنند.
دیدگاههایی که این گزارش پوشش نداده
- مدیران لجستیک زنجیره تامین جهانی
- مصرفکنندگان روزمره
دفعه بعد که یک ظرف ماست را از قفسه سوپرمارکتی در سیدنی، لندن یا لسآنجلس برمیدارید، واقعیت ارزش غذایی چیزی که قرار است بخورید، پیش از این توسط مرزهایی که در آن ایستادهاید تغییر کرده است. شما تغییری نکردهاید و دستور تهیه ماست هم عوض نشده است، اما تعریف قانونی از اینکه انتظار میرود چقدر بخورید، کاملاً دگرگون شده است. میانوعدهای که در یک فروشگاه پاریسی تنها ۱۱۰ کالری به نظر میرسد، میتواند در آشپزخانهای در کالیفرنیا ناگهان به یک تعهد ۱۶۰ کالری تبدیل شود؛ و این تغییر تنها به دلیل معماری نامرئی قوانینی است که بر پشت جعبهها حاکم است.
این اختلاف ۲۰ تا ۴۰ درصدی در درک بار غذایی، یک خطای محاسباتی نیست. این نتیجه یک شکاف فلسفی و بنیادین در نگاه دولتهای مختلف به اشتهای انسان است. در یک سوی جهان، قانونگذاران بر این باورند که برچسب مواد غذایی باید دقیقاً نشاندهنده مقداری باشد که یک فرد در واقعیت و در یک وعده میبلعد. در سوی دیگر، مقامات معتقدند که برچسب باید بهعنوان یک مبنای ریاضی بینقص و خنثی عمل کند و تصمیمگیری درباره اندازه واقعی پرس غذا را به عهده مصرفکننده یا در حالتی بحثبرانگیزتر، به عهده تولیدکننده بگذارد.[5]
برای درک اینکه این اختلاف چگونه در آشپزخانه شما خود را نشان میدهد، باید به سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) نگاه کنید. در سال ۲۰۱۶، FDA یک بازنگری عظیم در برچسب «حقایق تغذیهای» آمریکا آغاز کرد. این سازمان متوجه شد که استانداردهای اولیه که در سال ۱۹۹۳ وضع شده بودند، بر اساس نظرسنجیهای رژیم غذایی اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکل گرفتهاند. مردم دیگر مثل چهل سال پیش غذا نمیخورند و FDA تصمیم گرفت که این برچسبها باید با قاشقهای امروزی همخوانی داشته باشند.[1]
سیستم آمریکایی بر معیاری به نام «مقادیر مرجع معمول مصرفشده» یا RACCs تکیه دارد. FDA اندازه هر وعده را بهعنوان «مقدار غذایی که معمولاً توسط عموم مردم در یک نشست مصرف میشود» تعریف میکند. این یک تمایز بسیار مهم است: اندازه وعده آمریکایی، توصیهای برای مقدار غذایی که باید برای سلامتی مطلوب بخورید نیست. بلکه بازتابی سرد و واقعی از چیزی است که مردم در عمل میخورند.[1][4]
وقتی FDA در سال ۲۰۱۶ معیارهای RACCs را بهروزرسانی کرد، اعداد تغییر کردند تا آینهای از واقعیت باشند. اندازه استاندارد هر وعده برای یک پاینت بستنی از نصف فنجان به دوسوم فنجان افزایش یافت. در مقابل، مقدار مرجع برای ماستهای بستهبندیشده تکنفره از ۸ اونس به ۶ اونس کاهش یافت که نشاندهنده کوچکتر شدن ظروف لبنیات تکنفره در سوپرمارکتهای مدرن آمریکایی است. برچسبها مجبور شدند خود را با مصرفکننده تطبیق دهند.[1]
از اقیانوس اطلس که عبور کنید، فلسفه قانونگذاری کاملاً وارونه میشود. اتحادیه اروپا، با هدایت سازمان ایمنی غذای اروپا (EFSA)، هیچ تلاشی نمیکند تا حدس بزند شما در یک سهشنبه شب چقدر بستنی خواهید خورد. در عوض، قوانین اروپا الزامی میکند که تمام اطلاعات ارزش غذایی باید بر مبنای ۱۰۰ گرم برای غذاهای جامد، یا ۱۰۰ میلیلیتر برای مایعات ارائه شوند.[3]
این مبنای ۱۰۰ گرمی، یک پیروزی برای منطق مقایسهای است. اگر در راهروی فروشگاهی در رم ایستادهاید و میخواهید بین یک قالب پنیر چدار و یک حلقه پنیر بری تصمیم بگیرید، استاندارد ۱۰۰ گرمی به شما اجازه میدهد تا سطح چربی اشباع و سدیم آنها را گرم به گرم و با دقتی بینقص مقایسه کنید. برای اینکه بفهمید کدام پنیر کالری بیشتری دارد، نیازی به هیچ محاسبه ریاضی ندارید.
با این حال، سیستم اروپایی زمانی که واقعاً برای غذا خوردن مینشینید، نوع متفاوتی از اصطکاک را ایجاد میکند. هیچکس دقیقاً ۱۰۰ گرم پنیر یا ۱۰۰ گرم چیپس سیبزمینی را در یک وعده نمیخورد. برای پر کردن این شکاف، اتحادیه اروپا به تولیدکنندگان اجازه میدهد تا بهطور داوطلبانه ستون «هر پرس» را در کنار دادههای اجباری ۱۰۰ گرمی اضافه کنند. اما نکته کلیدی اینجاست که تولیدکننده خودش تصمیم میگیرد اندازه آن پرس چقدر باشد.
با این حال، سیستم اروپایی زمانی که واقعاً برای غذا خوردن مینشینید، نوع متفاوتی از اصطکاک را ایجاد میکند.
این سهمیهبندی داوطلبانه دقیقاً همان جایی است که اختلاف ۲۰ تا ۴۰ درصدی ریشه میگیرد. یک تحلیل در سال ۲۰۲۱ توسط پژوهشگران بهداشت عمومی نشان داد که تولیدکنندگان غلات صبحانه در اروپا اغلب اندازه پیشنهادی هر وعده را روی مقدار ظریف ۳۰ گرم تنظیم میکنند. با این حال، بررسیهای رژیم غذایی نشان میدهد که یک نوجوان معمولی نزدیک به ۶۰ یا ۸۰ گرم غلات در کاسه خود میریزد. با تعیین اندازه وعده بهطور مصنوعی و کمتر از حد واقعی، تولیدکننده موفق میشود میزان قند و کالری درکشده روی بستهبندی را به نصف کاهش دهد.
استرالیا و نیوزیلند با یک مدل ترکیبی کار میکنند. در آن سوی دنیا، پنل اطلاعات تغذیهای باید از نظر قانونی هم مبنای ۱۰۰ گرمی و هم ستون «هر وعده» را نمایش دهد. اما درست مانند اروپا، خود کسبوکار مواد غذایی است که اندازه هر وعده را تعیین میکند. یک بررسی در سال ۲۰۱۹ که توسط مؤسسه ملی بهداشت (NIH) منتشر شد، تأکید کرد که این فقدان استاندارد در تعیین اندازه پرسها، منجر به تناقضهای عجیبی در سراسر سوپرمارکتها میشود.[2]
بررسی NIH نشان داد که بدون وجود معیارهای سختگیرانه دولتی مانند RACCs، دستهبندیهای محصول مشابه به دهها اندازه وعده متفاوت تقسیم میشوند. یک نوشیدنی تکنفره در سیدنی ممکن است اندازه هر وعده را ۲۵۰ میلیلیتر اعلام کند، در حالی که یک رقیب تقریباً مشابه در همان قفسه، آن را ۵۰۰ میلیلیتر اعلام میکند. مصرفکننده در حالی که یک بطری خنک در هر دست دارد، رها میشود تا دادههای تغذیهای را در ذهن خود سبک و سنگین کند.[2]
ما بهشدت در برابر اثر لنگر انداختن این اعداد چاپشده آسیبپذیر هستیم. وقتی یک برچسب اعلام میکند که یک بسته شامل «دو وعده» است، یک خریدار گرسنه اغلب تمام بسته را میخورد، اما در ناخودآگاه خود تنها کالری یک وعده را ثبت میکند. مغز اعداد کوچکتر را ترجیح میدهد و اندازههای تعیینشده توسط تولیدکنندگان اغلب دقیقاً همین نقطه کور روانشناختی را هدف قرار میدهند.[2][5]
برای مبارزه با این خودفریبی، بهروزرسانی سال ۲۰۱۶ سازمان FDA یک ابزار قاطع را معرفی کرد: برچسبگذاری دوستونی. اگر یک بسته غذایی آمریکایی بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصدِ استاندارد RACC را در خود جای داده باشد - مانند یک قوطی سوپ ۱۹ اونسی یا یک کیسه چیپس ۳ اونسی - تولیدکننده باید دو ستون چاپ کند. یک ستون ارزش غذایی یک وعده را نشان میدهد و ستون دوم ارزش غذایی کل ظرف را به تصویر میکشد.[1]
این الزام دوستونی، محاسبات ریاضی را کاملاً شفاف و عیان میکند. اگر تصمیم بگیرید تمام پاینت بستنی را بخورید یا کل بطری ۲۰ اونسی نوشابه را بنوشید، کل بار کالری و قند مستقیماً روی پلاستیک چاپ شده است و نادیده گرفتن آن غیرممکن است. این یک اعتراف قانونی است که بستهای که برای خورده شدن در یک نشست طراحی شده، در یک نشست خورده خواهد شد، صرفنظر از اینکه از نظر فنی چند «وعده» در آن گنجانده شده است.[1]
در همین حال، حامیان بهداشت عمومی در اروپا در برابر اندازههای دستکاریشده توسط تولیدکنندگان، از طریق سیستمهای برچسبگذاری روی بستهبندی مانند «نوتری-اسکور» (Nutri-Score) مقاومت کردهاند. این سیستم که بهطور داوطلبانه در سراسر فرانسه، آلمان، اسپانیا و چندین کشور دیگر پذیرفته شده است، بر اساس مبنای اجباری ۱۰۰ گرمی، یک نمره رنگی از A تا E به غذا اختصاص میدهد. این سیستم فعالانه اندازه پیشنهادی تولیدکننده را نادیده میگیرد و تضمین میکند که یک غلات پرشکر نمیتواند صرفاً با کوچک کردن اندازه پرس خود، نمره بهتری بخرد.
برای صنعت جهانی غذا، پیمایش در میان این تعاریف ازهمگسیخته یک هزارتوی لجستیکی است. یک برند چندملیتی تنقلات نمیتواند به سادگی یک برچسب برای تمام دنیا چاپ کند. یک پروتئینبار که به کالیفرنیا ارسال میشود باید بر اساس معیارهای سختگیرانه RACCs سازمان FDA محاسبه شود، در حالی که دقیقاً همان پروتئینبار که به برلین فرستاده میشود باید بر اساس مبنای ۱۰۰ گرمی اتحادیه اروپا دوباره محاسبه شود، که اغلب منجر به مقادیر اعلامشده کاملاً متفاوتی برای یک دستور پخت یکسان میشود.[5]
وقتی سفر میکنید، یا وقتی کالاهای وارداتی را از یک بازار بینالمللی میخرید، در حال خواندن یک پنل تغذیهای هستید که با یک گویش محلی خاص صحبت میکند. یک برچسب استرالیایی به شما یک مبنای مقایسهای بینقص را در کنار حدس خوشبینانه تولیدکننده ارائه میدهد. یک برچسب آمریکایی آینهای از مصرف احتمالی خودتان را به شما نشان میدهد. و یک برچسب اروپایی به شما ریاضیات خالص را تحویل میدهد.[5]
درک این تنوع جهانی، نحوه گشتوگذار شما در یک سوپرمارکت را متحول میکند. اعدادی که با جوهر سیاه پررنگ چاپ شدهاند، حقایق مطلق و تغییرناپذیری درباره غذای داخل بستهبندی نیستند. آنها توافقاتی مذاکرهشده میان قانونگذاران دولتی، دانشمندان علوم غذایی، بازاریابان شرکتی و واقعیتهای اشتهای انسان هستند.[5]
دفعه بعد که یک کاسه غلات صبحانه میریزید یا یک کیسه چیپس را باز میکنید، میتوانید به اندازه هر وعده نگاه کنید و دقیقاً بدانید چه کسی تصمیم گرفته است که شما چقدر باید بخورید. اما قدرتبخشترین درک این است که برچسب فقط یک نقشه است. تنها اندازه واقعی هر وعده، همان مقداری است که شما واقعاً انتخاب میکنید تا در بشقاب خود بگذارید.
نکات کلیدی
- اندازه هر وعده روی برچسب مواد غذایی در سطح جهان بین ۲۰ تا ۴۰ درصد متغیر است که دلیل آن تفاوت در دیدگاههای قانونی است.
- سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) از «مقادیر مرجع معمول مصرفشده» (RACCs) استفاده میکند تا اندازه هر وعده را بر اساس آنچه مردم واقعاً میخورند، تعیین کند.
- اتحادیه اروپا و استرالیا مبنای ۱۰۰ گرمی را برای مقایسه دقیق الزامی کردهاند، اما به تولیدکنندگان اجازه میدهند اندازه «هر پرس» را خودشان تعیین کنند.
- اندازههای تعیینشده توسط تولیدکنندگان اغلب بهطور مصنوعی کوچک هستند و باعث میشوند مصرفکنندگان کالری دریافتی خود را کمتر از حد واقعی تخمین بزنند.
چرا مهم است
درک نحوه محاسبه اندازه هر وعده غذایی به شما کمک میکند تا از ترفندهای بازاریابی تولیدکنندگان عبور کنید و درباره غذایی که واقعاً میخورید، تصمیماتی دقیق و آگاهانه بگیرید؛ بهویژه زمانی که در سفر هستید یا کالاهای وارداتی میخرید.
اصطلاحات کلیدی
- مقدار مرجع معمول مصرفشده (RACC)
- استانداردی از سوی FDA که اندازه هر وعده روی برچسب مواد غذایی آمریکایی را بر اساس مقدار غذایی که مردم معمولاً در یک نشست میخورند، تعیین میکند.
- برچسبگذاری دوستونی
- الزام FDA برای بستههایی که شامل ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصد از یک وعده استاندارد هستند و تولیدکنندگان را مجبور میکند ارزش غذایی را هم برای یک وعده و هم برای کل ظرف نشان دهند.
- نوتری-اسکور (Nutri-Score)
- یک سیستم داوطلبانه برچسبگذاری روی بستهبندی در اروپا که غذاها را بر اساس مبنای ۱۰۰ گرمی از A تا E رتبهبندی میکند و اندازه وعدههای تولیدکننده را نادیده میگیرد.
- سازمان استانداردهای غذایی استرالیا و نیوزیلند (FSANZ)
- یک آژانس دولتی دوملیتی که کد استانداردهای غذایی را برای هر دو کشور توسعه داده و مدیریت میکند.
پرسشهای متداول
چرا برچسبهای مواد غذایی اروپایی همیشه از ۱۰۰ گرم استفاده میکنند؟
اتحادیه اروپا مبنای ۱۰۰ گرم یا ۱۰۰ میلیلیتر را الزامی کرده است تا مصرفکنندگان بتوانند تراکم غذایی خوراکیهای مختلف را بدون نیاز به محاسبات پیچیده ریاضی، بهطور دقیق مقایسه کنند.
معیار RACC روی برچسب مواد غذایی آمریکایی چیست؟
این عبارت مخفف «مقدار مرجع معمول مصرفشده» است. این استانداردی است که توسط FDA تعیین شده و اندازه هر وعده را بر اساس آنچه مردم واقعاً در یک نشست میخورند، نه آنچه باید بخورند، دیکته میکند.
آیا شرکتهای مواد غذایی میتوانند اندازه هر وعده را خودشان تعیین کنند؟
در اتحادیه اروپا و استرالیا، تولیدکنندگان میتوانند بهطور داوطلبانه اندازه «هر پرس» را در کنار دادههای اجباری ۱۰۰ گرمی تعیین کنند. اما در آمریکا، آنها باید دقیقاً از معیارهای RACC سازمان FDA پیروی کنند.
چرا FDA اندازه هر وعده را در سال ۲۰۱۶ تغییر داد؟
سازمان FDA اندازه وعدهها را در سال ۲۰۱۶ بهروزرسانی کرد زیرا استانداردهای قبلی بر اساس نظرسنجیهای رژیم غذایی دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود که دیگر بازتابدهنده عادات غذایی مدرن و بزرگتر امروزی نبودند.
منابع
پوشش منابع
5 منبع
3 دیدگاه شناساییشده
- [1]U.S. Food and Drug Administrationمتخصصان تغذیه رفتاری
Changes to the Nutrition Facts Label
مطالعه در U.S. Food and Drug Administration → - [2]National Institutes of Healthمتخصصان تغذیه رفتاری
Consumer Understanding of Serving Sizes on Food Labels
مطالعه در National Institutes of Health → - [3]European Food Safety Authorityقانونگذاران بهداشت عمومی
Scientific advice related to nutrient profiling
مطالعه در European Food Safety Authority → - [4]U.S. Food and Drug Administrationمتخصصان تغذیه رفتاری
Guidance for Industry: Reference Amounts Customarily Consumed
مطالعه در U.S. Food and Drug Administration → - [5]تیم سردبیری کوهستان
تحلیل تیم سردبیری کوهستان
مطالعه در تیم سردبیری کوهستان →
نظرات
بیشتر در غذا و نوشیدنی
مشاهده همه →فرهنگ چای
استاندارد اورنج پکو: درجهبندی بینالمللی چای چگونه اندازه و کیفیت برگها را تعیین میکند
5 منبع
مکانیسم زنجیره تامین
هدررفت ۴۰ درصدی پس از برداشت: تفاوت دورریز غذا در اقتصادهای توسعهیافته و در حال توسعه
10 منبع
اقتصاد غذا
چگونه «فودتراکها» به یک پدیده جهانی و موتور نوآوری در آشپزی تبدیل شدند؟
5 منبع
شفافیت تغذیه
برچسبگذاری اجباری کافئین توسط FDA چگونه نوشیدنیها و مواد غذایی شما را تغییر خواهد داد
2 منبع
هر زاویه. هر روز.
دریافت غذا و نوشیدنی اخبار همراه با پوشش کامل منابع و تحلیل دیدگاهها، مستقیم در صندوق ورودی شما.