غیبت فینیگان و مالابویو در بازی‌های آسیایی به دلیل مصدومیت؛ بازگشت الهام‌بخش گادیروا و بونیچلی

انجمن ژیمناستیک فیلیپین (GAP) این هفته تأیید کرد که آلیا فینیگان و اما مالابویو، دو ورزشکار المپیکی، به دلیل ادامه روند بهبودی از مصدومیت‌های طولانی‌مدت، بیستمین دوره آتی بازی‌های آسیایی را از دست خواهند داد.[1]

غیبت این دو ورزشکار برجسته ضربه‌ای به تیم ژیمناستیک هنری زنان فیلیپین است، اما سینتیا کاریون-نورتون، رئیس GAP، تأکید کرد که اولویت اصلی دادن زمان کافی برای بهبودی به آن‌ها است. در غیاب این دو، فدراسیون در حال بررسی بازگرداندن لوی جونگ-رویویوار، دیگر ورزشکار المپیکی، برای تقویت تیمی است که شامل هیلی گارسیا و کیارا اندرو نیز می‌شود.[1]

در آن سوی اقیانوس اطلس، برنامه ژیمناستیک بریتانیا یک نقطه عطف بزرگ را جشن می‌گیرد؛ جنیفر گادیروا با موفقیت به میادین رقابتی بازگشت. این مدال‌آور برنز المپیک، پس از پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) که در اوایل سال ۲۰۲۴ نیاز به جراحی داشت و پشت سر گذاشتن مشکلات بعدی، در مسابقات قهرمانی ولز ۲۰۲۶ در حرکات چوب موازنه و پارالل ناهم‌سطح شرکت کرد.[6]

بازگشت گادیروا یک تقویت روحی بزرگ برای تیم بریتانیای کبیر (Team GB) است و ثابت می‌کند که یک رویکرد توانبخشی صبورانه و مبتنی بر معیار می‌تواند مهارت‌های سطح نخبه را با موفقیت بازیابی کند. پیشرفت پیوسته او به سمت صحنه بین‌المللی، او را قاطعانه در بحث‌های مربوط به چرخه المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ نگه می‌دارد.[6]

در همین حال، اوندین آچامپونگ، هم‌تیمی بریتانیایی او، نوع دیگری از انعطاف‌پذیری را نشان می‌دهد. آچامپونگ که به دلیل پارگی ACL المپیک پاریس را از دست داده بود، در سال ۲۰۲۵ بازگشتی پیروزمندانه به ژیمناستیک دانشگاهی (NCAA) برای تیم کالیفرنیا گلدن برز داشت و بالاترین امتیاز دوران حرفه‌ای خود یعنی ۹.۹۲۵ را در چوب موازنه کسب کرد.[3]

متأسفانه، آچامپونگ در یک جلسه تمرینی داخلی تیم (اینتراسکاد) پیش از فصل ۲۰۲۶، دچار پارگی جزئی مجدد در همان رباط صلیبی قدامی شد. او به جای عجله برای بازگشت، جراحی بازسازی دوم را انتخاب کرد تا سلامت بلندمدت خود را تضمین کند.[3]

آچامپونگ در اثبات اراده خود، در ماه می اعلام کرد که پس از بهبودی کامل، برای ادامه دوران ورزشی دانشگاهی خود در سال ۲۰۲۷ به دانشگاه استنفورد منتقل خواهد شد. تصمیم او بر روند رو به رشدی تأکید دارد که در آن ورزشکاران بهبودی کامل را بر واجد شرایط بودن فوری برای رقابت‌های دانشگاهی ترجیح می‌دهند.[4]

در ایتالیا، جامعه ژیمناستیک همچنان از لورنزو بونیچلی حمایت می‌کند، کسی که مسیر بهبودی‌اش فراتر از مرزهای این ورزش رفته است. بونیچلی سال گذشته در بازی‌های دانشگاهی جهانی دچار آسیب نخاعی شد که زندگی او را تغییر داد، اما ذهنیت تزلزل‌ناپذیر یک ورزشکار، برنامه توانبخشی فشرده او را در بیمارستان نیگوآردا میلان هدایت کرده است.[2]

بونیچلی اخیراً بازگشتی احساسی و عمومی به صحنه ژیمناستیک داشت و در یک رویداد سری آ در بیلا، مورد تشویق ایستاده قرار گرفت. او که همراه با دوست دخترش، لوئیزا، حضور یافته بود، هم‌تیمی‌ها و طرفدارانش را غافلگیر کرد و اعلام نمود: «می‌خواستم دوستانم را غافلگیر کنم، به دنیای خودم بازگردم.»[5]

این ورزشکار ۲۳ ساله، برای تثبیت بیشتر مسیر الهام‌بخش خود، اوایل امسال مشعل پارالمپیک را در میلان حمل کرد. بونیچلی به رسانه‌های ایتالیایی گفت: «من هنوز یک ورزشکارم. تسلیم نشدن در ذات من است.»[2][5]

با پیشرفت مسابقات تابستانی، این ورزشکاران چشم‌انداز در حال تحول بهبودی در ژیمناستیک را برجسته می‌کنند. تکنیک‌های جراحی مدرن و یک تغییر فرهنگی به سمت اولویت دادن به سلامت بلندمدت به جای بازگشت‌های عجولانه، به ژیمناست‌ها اجازه می‌دهد تا دوران حرفه‌ای خود را طولانی‌تر کرده و با شرایط خودشان به ورزش بازگردند.[3][4]

این رویکرد صبورانه در نحوه برخورد GAP با فینیگان و مالابویو نیز منعکس شده است. فدراسیون فیلیپین با کنار گذاشتن آن‌ها از بازی‌های آسیایی که اهمیت بالایی دارند، در حال محافظت از دوام بلندمدت آن‌ها برای مسابقات قهرمانی جهانی آینده و چرخه المپیک ۲۰۲۸ است، به جای اینکه برای کسب مدال‌های کوتاه‌مدت، خطر تشدید مصدومیت را بپذیرد.[1]