ایتالیا با برتری ۳ بر ۱ مقابل ترکیه جایگاه دوم گروه اول لیگ ملت‌ها را تثبیت کرد

برای وینچنزو مونتلا و تیم مستأصل ترکیه، دقیقه ۶۱ بازی در ورزشگاه المپیکو می‌توانست همان نقطه عطفی باشد که فصل ۲۰۲۶ لیگ ملت‌های اروپا را برایشان نجات می‌دهد؛ آرال شیمشیر بازی را مساوی کرد، خط دفاعی دگرگون‌شده آتزوری را مجازات نمود و این باور قلبی را به اردوی میهمان تزریق کرد که می‌توانند یک نتیجه حیاتی در رم دشت کنند.[1]

اما برای شاگردان روبرتو مانچینی، این تساوی تنها وقفه‌ای گذرا در مسابقه‌ای بود که از ابتدا انتظار تسلط کامل بر آن را داشتند؛ تستی سبک برای سنجش شخصیت تیمی در مسیر صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی، نه تهدیدی جدی علیه حاکمیت‌شان بر مستطیل سبز.[2]

کشمکش بر سر کنترل نبض بازی تنها چهار دقیقه بعد خاتمه یافت؛ ضربه ایستگاهی مواج و میلی‌متری نیکولو بارلا به تیر دوم فرستاده شد و ریکاردو کالافیوری، مدافع آرسنال، روی سر مدافعان ترکیه پرواز کرد تا با یک ضربه سر تماشایی اوغورجان چاکر را مغلوب سازد.[2][3]

این گل، که نخستین گل ملی کالافیوری در رده بزرگسالان به شمار می‌رفت، برتری آتزوری را بازگرداند و امیدهای نوپای ترکیه را به باد داد تا ایتالیا بار دیگر مهار بازی را در دست بگیرد و تا سوت پایان، ریتم مسابقه را به دلخواه خود دیکته کند.[3]

در نهایت، ایتالیا با برتری ۳ بر ۱ از زمین خارج شد؛ نتیجه‌ای که این تیم را با هفت امتیاز به رده دوم گروه A1 فرستاد. پیش از این، جانلوکا اسکاماکا در دقیقه ۲۶ با استفاده از ارسال کمانه‌کرده جووانی دی لورنتزو، قفل دروازه ترکیه را گشوده و به طلسم سه‌ساله گل نزدن خود در بازی‌های ملی پایان داده بود.[4]

مانچینی پس از بازی به خبرنگاران گفت: «با اینکه تغییرات فراوانی در ترکیب ایجاد کرده بودیم و خستگی مشهود بود و گاهی تحت فشار قرار گرفتیم، اما عملکرد بسیار خوبی در گلزنی داشتیم و درست پس از گل تساوی حریف، بی‌درنگ دوباره پیش افتادیم.»[3]

مانچینی نسبت به ترکیب بازی با فرانسه در پاریس، ۹ تغییر اعمال کرده بود؛ با این حال تیم او عمق ترکیب لازم برای عبور از تقویم فشرده بین‌المللی را به نمایش گذاشت. هرچند میزبان تمام لحظات را بی‌دردسر سپری نکرد و برابر پرس خشن ترکیه گاهی برای تنظیم نبض بازی به زحمت افتاد.[1]

شاگردان مونتلا در شرایطی پا به رم گذاشتند که به شدت تضعیف شده بودند؛ آردا گولر، ستاره تکنیکی تیم، محروم بود و کنان ییلدیز و هاکان چالهان‌اوغلو، طراحان اصلی خط میانی، به دلیل مصدومیت غایب بودند. با وجود این، آنها رگه‌هایی از امید را نشان دادند، به‌ویژه در صحنه‌هایی که اوزان کاباک و صالح اوزجان واکنش‌های درخشانی از جانلوئیجی دوناروما، کاپیتان ایتالیا، طلب کردند.[1][3]

گل تساوی ترکیه شاهکاری تاکتیکی بود که ضعف خط میانی وصله‌پینه‌شده لاجوردی‌پوشان را برملا کرد؛ پاس عمقی یونس آکگون به زکی چلیک رسید و ارسال او با ضربه پشت پای ناخواسته ارن المالی درست در مسیر حرکت شیمشیر قرار گرفت.[2][4]

این پدیده ۲۲ ساله در مصاف با دروازه هیچ اشتباهی مرتکب نشد، کل خط دفاع ایتالیا را فریب داد و نخستین گل ملی خود را ثبت کرد تا برای لحظاتی کوتاه، هواداران میهمان به تغییر روند تاریخی این نبرد یک‌طرفه امیدوار شوند.[2]

اما کارایی بی‌رحمانه ایتالیا در یک‌سوم دفاعی حریف، نقطه تمایز نهایی بود. پس از گل کالافیوری، آتزوری موج حملات احساسی ترک‌ها را به‌خوبی دفع کرد و در دقیقه ۸۷ تیر خلاص را بر پیکر حریف نشاند.[3]

فرانچسکو پیو اسپوزیتو، مهاجم تعویضی، به شوت-پاس آلساندرو رومانو سریع‌ترین واکنش را نشان داد و با یک بغل پای تمیز دروازه را گشود تا سه امتیاز را قطعی کند. این پیروزی، رکورد شکست‌ناپذیری ایتالیا برابر ترکیه را به ۱۶ بازی پیاپی (۱۲ برد و ۴ تساوی) ارتقا داد.[2][4]

در فاصله دو بازی مانده به پایان مرحله گروهی، مسیر آتزوری برای رسیدن به یک‌چهارم نهایی شفاف‌تر از همیشه است؛ آن‌ها در ماه نوامبر ابتدا در دیداری حساس به مصاف بلژیک می‌روند و سپس پذیرای فرانسه صدرنشین خواهند بود و می‌دانند که سرنوشت صعود کاملاً در دستان خودشان قرار دارد.[4]

برای ترکیه اما آینده بسیار تاریک‌تر جلوه می‌کند؛ شاگردان مونتلا بدون حتی یک امتیاز به قعر گروه A1 چسبیده‌اند و چنانچه در واپسین پنجره بازی‌ها دست به معجزه‌ای بزرگ نزنند، سقوطشان به لیگ B قطعی خواهد بود.[1][2]