طوفان ایرلند مقابل اسرائیل؛ پیروزی قاطع ۳-۰ در دل جنجال‌های سیاسی لیگ ملت‌ها

وقتی یک تیم ملی چند روز مانده به مسابقه درگیر رای‌گیری‌های درون‌تیمی، درخواست‌های عمومی برای تحریم و انصراف بازیکنان سرشناس می‌شود، معمولاً نتیجه آن در زمین بازی چیزی جز یک فروپاشی آشفته و بی‌تمرکز نیست. دیدار روز یکشنبه جمهوری ایرلند مقابل اسرائیل در لیگ ملت‌های اروپای ۲۰۲۶ تمام نشانه‌های یک فاجعه قریب‌الوقوع را به همراه داشت. با این حال، نتیجه در یک جنبه شگفت‌انگیز متفاوت رقم خورد: شاگردان هیمیر هالگریمسون (Heimir Hallgrímsson) یک هفته اضطراب سیاسی بی‌سابقه را به بی‌رحمانه‌ترین ۲۵ دقیقه فوتبال انتقالی خود در یک دهه اخیر تبدیل کردند و حریف را پیش از رسیدن به نیم‌ساعت اول بازی کاملاً در هم شکستند.[1][5]

در ورزشگاه بی‌طرف ناگیردئی در دبرسن مجارستان—میزبان جایگزینی که یوفا به دلیل نگرانی‌های امنیتی در اسرائیل تعیین کرده بود—ایرلند میزبان اسمی خود را با نتیجه ۳ بر صفر در هم کوبید تا اولین پیروزی‌اش در گروه ۳ لیگ B را جشن بگیرد. کار در همان نیمه اول تمام شد؛ جایی که تروی پاروت (Troy Parrott)، آدام آیدا (Adam Idah) و جک مویلان (Jack Moylan) در یک بازه طوفانی ۱۲ دقیقه‌ای دروازه را باز کردند و خط دفاعی اسرائیل را به ویرانه‌ای تبدیل ساختند. این نتیجه، بدترین شروع تاریخ اسرائیل در یک رقابت رسمی بین‌المللی را رقم زد.[2][3]

فضای پیش از مسابقه کاملاً تحت‌الشعاع تنش‌های خارج از زمین بود. در پی درخواست‌های شدید گروه‌های مدنی ایرلند و بیش از ۱۶۰ ورزشکار برای تحریم این دیدار به دلیل جنگ غزه، گوین بازونو (Gavin Bazunu)، دروازه‌بان ذخیره تیم، به دلایل اخلاقی از ترکیب انصراف داد. بازی تنها پس از رای‌گیری اکثریت بازیکنان ایرلند برگزار شد که تصمیم گرفتند ضمن انجام مسابقه، اعتراضات خود را به شکلی علنی نشان دهند. این التهاب درونی، به محض ورود تیم به این ورزشگاه ۲۰ هزار نفری، به یک اراده پولادین و متحد تبدیل شد.[4][6]

این اعتراضات درست پیش از سوت آغاز بازی در ورزشگاه تقریباً خالی نمود پیدا کرد و فضایی سورئال به وجود آورد. یازده بازیکن اصلی ایرلند با بازوبندهای مشکی به میدان رفتند—که اتحادیه فوتبال ایرلند آن را نشانه احترام به تمام جان‌باختگان این درگیری اعلام کرد—و هنگام پخش سرود ملی اسرائیل سرهای خود را پایین انداختند. در اقدامی که نقض آشکار پروتکل‌های استاندارد پیش از بازی یوفا بود، هیچ نمادی بین دو تیم رد و بدل نشد و بازیکنان، از جمله کاپیتان‌ها دارا اوشی (Dara O'Shea) و مانور سولومون (Manor Solomon)، از دست دادن در حلقه میانی زمین خودداری کردند.[3][4][6]

با به صدا درآمدن سوت داور، نمایش سیاسی جای خود را به یک مسترکلاس تاکتیکی در فوتبال ضدحمله‌ای داد. ایرلند با یک آرایش دفاعی منسجم و فشرده به میدان رفت و با میل و رغبت به اسرائیل اجازه داد تا توپ را در مناطق مرکزی و بی‌خطر در اختیار داشته باشد. در دقیقه ۱۳، تله عمل کرد. جیمز آبانکوا (James Abankwah)، وینگ‌بک تیم، با یک حرکت هجومی از جناح راست نفوذ کرد و پاس رو به عقب دقیقی برای پاروت فرستاد. او نیز با یک ضربه زمینی از میان دستان دنیل پرتز (Daniel Peretz)، دروازه‌بان اسرائیل، گل اول را به ثمر رساند.[1][2]

اسرائیل هنوز فرصت نکرده بود خطوط دفاعی خود را بازسازی کند که دوباره مجازات شد. تنها سه دقیقه بعد، مویلان با یک پاس عمقی هوشمندانه و خط‌شکن، آیدا را صاحب توپ کرد. این مهاجم که شانه به شانه آخرین مدافع حرکت می‌کرد، با خونسردی توپ را به گوشه سمت چپ دروازه فرستاد تا اختلاف دو برابر شود. در دقیقه ۲۵، مویلان از یک سازنده به یک تمام‌کننده تبدیل شد؛ او با یک حرکت ۲۵ یاردی به داخل محوطه جریمه نفوذ کرد و با یک شلیک پای راست، گل سوم را به تور چسباند تا عملاً کار حریف را تمام کند.[1][2]

شادی پس از گل مویلان در شبی که با نمادها گره خورده بود، بار معنایی سنگینی داشت. این هافبک پس از به ثمر رساندن چهارمین گل خود در چهارمین بازی ملی‌اش، به سمت پرچم کرنر دوید، بازوبند مشکی‌اش را درآورد و در مقابل کادر فنی ایرلند و گروه کوچک هواداران حاضر، بر آن بوسه زد. این لحظه‌ای از یک تخلیه روانی خالص برای تیمی بود که هفت روز گذشته را زیر ذره‌بین سنگین ملی سپری کرده و از سوی برخی در داخل کشور به خاطر پذیرش انجام این بازی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته بود.[1][5]

آمارهای پنهان بازی، داستان جذاب دو استراتژی کاملاً متفاوت و متضاد را روایت می‌کنند. اسرائیل با ۶۴ درصد مالکیت توپ و ثبت ۵۷۶ پاس صحیح در برابر ۲۸۱ پاس ایرلند، حاکم بلامنازع توپ بود. با این حال، این مالکیت کاملاً عقیم و قابل پیش‌بینی بود. تیم میزبان در نیمه اول حتی یک موقعیت جدی گلزنی هم خلق نکرد و بارها به سد خط میانی شلوغ و درگیرانه ایرلند با محوریت کانر کاونتری (Conor Coventry) و جیسون مولومبی (Jayson Molumby) برخورد کرد؛ بازیکنانی که فضاهای میانی را مسدود کرده و حریف را مجبور به بازی در کناره‌ها می‌کردند.[2]

در مقابل، کارایی هجومی ایرلند خیره‌کننده بود. تیم میهمان تنها با چند بار نفوذ به یک‌سوم دفاعی حریف، امید گل (xG) ۱.۵۷ را ثبت کرد، در حالی که این رقم برای اسرائیل تنها ۰.۳۱ بود. هر سه شوت در چارچوب ایرلند در نیمه اول به گل تبدیل شد. همان‌طور که در تحلیل تاکتیکی سوفااسکور (Sofascore) اشاره شد، این عملکرد «یک نمونه کلاسیک از انجام کارهای بزرگ‌تر با مالکیت توپ کمتر» بود و نشان داد که چگونه بازی مستقیم و انتقال‌های سریع ایرلند، ساختار مالکیت اسرائیل را کاملاً دور زد.[2]

نیمه دوم صرفاً یک تمرین ساده برای مدیریت بازی و استقامت فیزیکی بود. ران بن شیمون (Ran Ben Shimon)، سرمربی اسرائیل، برای تزریق سرعت به تیمش دست به تعویض زد و دور پرتز (Dor Peretz) و ایتان آزولای (Ethane Azoulay) را به میدان فرستاد. میزبان موفق شد یک واکنش عالی از کائویمین کلهر (Caoimhín Kelleher)، دروازه‌بان ایرلند، بگیرد. با این حال، بازی بیشتر به مجموعه‌ای از درگیری‌های فیزیکی در میانه میدان و خطاهای پراکنده تبدیل شد که نتیجه آن، دریافت کارت زرد برای راز شلومو (Raz Shlomo) از اسرائیل و آیدا از ایرلند پس از یک درگیری لفظی در دقیقه ۵۹ بود.[2]

برای اسرائیل، این شکست سنگین ۳-۰ آن‌ها را در قعر جدول گروه ۳ میخکوب کرد و حالا باید پیش از پنجره بازی‌های ملی بعدی، به دنبال پاسخ‌های تاکتیکی و استحکام دفاعی باشند. اما برای جمهوری ایرلند، این پیروزی مهر تاییدی بزرگ بر توانایی هالگریمسون در محافظت از تیمش در برابر هیاهوی کرکننده خارجی بود. سرمربی تیم در کنفرانس خبری پس از بازی به خبرنگاران اعتراف کرد: «این احتمالاً سخت‌ترین روز دوران مربیگری من بود. اما موضوع من نیستم. موضوع بازیکنان هستند... آن‌ها در زمین بازی با وقار و با قدرت مردان مغرور ایرلندی، خود را ثابت کردند.»[1][6]