کمبود سوخت جت در فرودگاه فرانکفورت؛ لوفت‌هانزا به سوخت‌گیری مازاد روی آورد

برنامه‌ریزان پرواز در فرودگاه‌های مبدأ، این روزها تا هشت تن سوخت اضافی را به هواپیماهای لوفت‌هانزا که عازم فرانکفورت هستند، تزریق می‌کنند. این تصمیم که ساعت‌ها پیش از رسیدن پرواز گرفته می‌شود، تعیین می‌کند که آیا بزرگ‌ترین قطب هوانوردی آلمان می‌تواند با وجود محدودیت‌های تامین سوخت محلی، برنامه پروازی خود را حفظ کند یا خیر.[1]

این رویه که در صنعت هوانوردی به عنوان «تانکرینگ» (سوخت‌گیری مازاد) شناخته می‌شود، بار تامین سوخت را از فرودگاه مقصد دور می‌کند. پروازهای ورودی با حمل نفت سفید اضافی از مبدأ، حجم سوختی را که باید از مخازن فرانکفورت برای پروازهای بعدی خود دریافت کنند، به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌دهند.

شرکت لوفت‌هانزا در اواسط اکتبر تایید کرد که به خلبانان خود در مسیرهای منتخب کوتاه و میان‌برد دستور داده است تا این اقدام را اجرایی کنند. این شرکت هواپیمایی اعلام کرد که این دستورالعمل یک اقدام پیشگیرانه برای تضمین عملیات پایدار و جلوگیری از لغو پروازها در دوره محدودیت عرضه محلی است.[1]

تنگنای به وجود آمده در فرانکفورت ناشی از تلاقی دو محدودیت زیرساختی مجزا است. به گفته مدیران لوفت‌هانزا، علت اصلی این وضعیت، کاهش موقت ظرفیت در شبکه خط لوله اصلی است که مخازن ذخیره‌سازی فرودگاه را به طور روزانه تغذیه می‌کند.[2]

شرکت فراپورت، اپراتور فرودگاه فرانکفورت، توضیح داد که تعمیرات معمول و برنامه‌ریزی‌شده روی این خط لوله، دلیل اصلی کاهش جریان سوخت است. این اپراتور تاکید کرد که این تعمیرات از پیش تعیین شده بود و در برنامه‌ریزی‌های عملیاتی فرودگاه به طور کامل لحاظ شده است.[1]

یک گره لجستیکی ثانویه، یعنی رودخانه راین، کاهش توان عملیاتی خط لوله را تشدید کرده است. ماه‌ها پایین بودن سطح آب این رودخانه، ظرفیت بارگیری شناورهای نفتکش را که به عنوان یک روش تحویل تکمیلی حیاتی برای مایعات صنعتی در آلمان عمل می‌کنند، محدود کرده است.

زمانی که سطح آب رودخانه کاهش می‌یابد، شناورها برای ناوبری ایمن در کانال‌های کم‌عمق باید با بار نیمه و محدود حرکت کنند. این بدان معناست که هر شناور سوخت جت بسیار کمتری را به پایانه‌هایی که فرودگاه را تامین می‌کنند تحویل می‌دهد و ورودی روزانه را کاهش می‌دهد.[1]

با وجود این مشکلات در زنجیره تامین بالادستی، فراپورت تاکید دارد که خود فرودگاه در معرض خطر اتمام سوخت قرار ندارد. این تاسیسات دارای ذخایر قابل‌توجهی در محل است و ده مخزن روزمینی آن حدود ۱۸۶ میلیون لیتر سوخت جت را در خود جای داده‌اند.

در شرایط عادی، فرودگاه فرانکفورت روزانه حدود ۱۵ میلیون لیتر نفت سفید مصرف می‌کند. ذخیره‌سازی فعلی در محل، یک حاشیه امنیت تقریباً دوازده روزه را فراهم می‌کند که به گفته فراپورت، برای پر کردن شکاف تامین در کنار مسیرهای جایگزین کافی است.

با این حال، اقدام پیشگیرانه لوفت‌هانزا برای سوخت‌گیری مازاد، تعادل ظریف اقتصاد خطوط هوایی و مدیریت بار مفید را برجسته می‌کند. حمل سوخت اضافی باعث افزایش وزن کلی هواپیما می‌شود که به نوبه خود موتورها را مجبور می‌کند در طول پرواز سوخت بیشتری بسوزانند.

برای مدیریت این مبادله، شرکت هواپیمایی سقف سوخت مازاد را برای هواپیماهای خانواده ایرباس A320 خود، هشت تن متریک تعیین کرده است. این محدودیت تضمین می‌کند که هواپیماها برای یدک‌کشی ایمن روی زمین به اندازه کافی سبک باقی بمانند و از سایش بیش از حد قطعاتی مانند چرخ‌های فرود جلوگیری شود.[1]

برنامه‌ریزان پرواز همچنین باید تاثیر این وزن اضافه را بر ظرفیت حمل بار درآمدزا محاسبه کنند. دستورالعمل‌های داخلی لوفت‌هانزا تصریح می‌کند که سوخت اضافی نباید منجر به تخلیه مسافران یا بار تجاری شود تا توجیه اقتصادی پروازها در این شرایط حفظ گردد.[1]

دستورالعمل تانکرینگ در حال حاضر عمدتاً در مسیرهای اروپایی اعمال می‌شود، اگرچه برخی از خدمات دوربرد نیز به طور فزاینده‌ای در این طرح گنجانده می‌شوند. خطوط هوایی سوئیس، از شرکت‌های تابعه گروه لوفت‌هانزا، نیز این رویه را برای پروازهای خود از زوریخ و ژنو به فرانکفورت اتخاذ کرده است.

این وضعیت نشان می‌دهد که چگونه اصطکاک لجستیکی در یک گره می‌تواند به بیرون سرایت کند و خطوط هوایی را مجبور سازد استراتژی‌های سوخت‌گیری خود را در سراسر یک شبکه تطبیق دهند. لوفت‌هانزا با توزیع تقاضای سوخت در چندین فرودگاه مبدأ، قطب اصلی خود را در برابر شوک‌های عرضه محلی عایق می‌کند.

با پایان یافتن تعمیرات خط لوله و نوسان سطح آب رودخانه، این شرکت هواپیمایی قصد دارد سفارشات سوخت‌گیری مازاد خود را بر این اساس تنظیم کند. تا آن زمان، حاشیه امنیت عملیاتی ایجاد شده در گیت‌های خروج تضمین می‌کند که تابلوی پروازهای فرانکفورت تحت تاثیر محدودیت‌های زیرسطحی قرار نگیرد.[1][2]