تعلیق غیرمنتظره برنامه پروازهای امارات به برلین پس از ۲۲ سال پیگیری

شرکت هواپیمایی امارات به طور غیرمنتظره‌ای برنامه راه‌اندازی پروازهای مستقیم خود به فرودگاه براندنبورگ برلین را متوقف کرده است. این تصمیم تنها چند هفته پس از آن اتخاذ شد که دولت آلمان در سپتامبر ۲۰۲۶، مجوز تاریخی پرواز به این شهر را صادر کرد.[1][2]

تیم کلارک، رئیس هواپیمایی امارات، در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ در کنفرانس هوانوردی «ورلد روترز» در فرانکفورت این تعلیق را رسما اعلام کرد. او دلیل این توقف را ابهامات حقوقی و بندهای محدودکننده در توافقنامه جدید حمل‌ونقل هوایی میان آلمان و امارات متحده عربی عنوان کرد.[1]

این توقف، پایانی موقت بر یک تلاش دیپلماتیک ۲۲ ساله است. امارات از سال ۲۰۰۴ به دنبال افزودن برلین به شبکه پروازی خود بود، اما بر اساس توافقنامه دوجانبه سال ۱۹۹۴، تنها مجاز به پرواز به چهار شهر فرانکفورت، مونیخ، دوسلدورف و هامبورگ بود.[2][3]

این شرکت در سال ۲۰۲۵ موفق شد بیش از ۲.۳۶ میلیون مسافر را در این چهار مسیر جابجا کند که ۶۰ درصد آن‌ها مسافران ترانزیتی بودند. با این حال، سقف چهار پرواز مانع از ورود امارات به پایتخت آلمان شده بود.[3]

شروط محدودکننده توافق جدید

بر اساس توافق جدید که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در جریان سفر رئیس‌جمهور امارات به برلین امضا شد، امارات اجازه یافت تا هفت پرواز هفتگی به یک مقصد پنجم در آلمان داشته باشد. این مجوز به عنوان بخشی از یک بسته سرمایه‌گذاری ۴۰ میلیارد یورویی صادر شد.[3][5]

اما این مجوز با یک شرط سنگین همراه بود: اعمال سقف ظرفیت بر چهار فرودگاه فعلی این شرکت در آلمان. پذیرش مسیر برلین به معنای توقف کامل توسعه و افزایش فرکانس پروازی امارات در قطب‌های سودآور فعلی‌اش بود.[1][3]

به عنوان مثال، این شرکت دیگر نمی‌توانست پروازهای روزانه خود به مونیخ را به سه پرواز یا فرانکفورت را به چهار پرواز در روز افزایش دهد. علاوه بر این، توافق جدید حقوق «آزادی پنجم» را به صراحت ممنوع کرده بود.[1][4]

این بدان معناست که امارات نمی‌توانست از برلین به عنوان یک نقطه توقف برای پرواز به کشورهای ثالث، مانند ایالات متحده، استفاده کند. این شرکت تنها مجاز به جابجایی مسافر در مسیر مستقیم بین دبی و برلین بود که توجیه اقتصادی آن را کاهش می‌داد.[3][4]

مخالفت‌های شدید لوفت‌هانزا

گروه هوانوردی لوفت‌هانزا و اتحادیه‌های کارگری آلمان از ابتدا با گسترش دسترسی امارات به شدت مخالف بودند. آن‌ها استدلال می‌کردند که پروازهای مستقیم از خلیج فارس، ترافیک مسافران دوربرد را از هاب‌های فرانکفورت و مونیخ منحرف کرده و مشاغل داخلی را به خطر می‌اندازد.[1][5]

لوفت‌هانزا پس از اعلام توافق اولیه، انتقادات تندی را متوجه دولت فدرال آلمان کرد. این شرکت معتقد است که خطوط هوایی خاورمیانه با برخورداری از یارانه‌های دولتی، یک رقابت نابرابر را به شرکت‌های اروپایی تحمیل می‌کنند و نباید سهم بیشتری از بازار آلمان دریافت کنند.[3][5]

پیامدهای اقتصادی برای پایتخت

فرودگاه براندنبورگ برلین که در سال ۲۰۲۰ با تأخیر فراوان افتتاح شد، به شدت نیازمند توسعه پروازهای دوربرد است. در حال حاضر، بیش از ۸۵ درصد از اتصالات بین‌المللی این فرودگاه به مقاصد داخل اروپا محدود می‌شود.[6]

برلین به عنوان پایتخت اقتصاد اول اروپا، دسترسی مستقیمی به بازارهای کلیدی در استرالیا، اندونزی و ویتنام ندارد. پیش از این، امارات اعلام کرده بود که آماده است سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون یورو برای راه‌اندازی پروازهای روزانه به برلین سرمایه‌گذاری کند.[3][6]

تیم کلارک در ماه ژوئن تأکید کرده بود: «کسب‌وکارهای آلمانی به ما گفته‌اند که به این پروازها نیاز دارند و داده‌های ما نیز وجود تقاضای بالا را تأیید می‌کند.» با این حال، محدودیت‌های جدید باعث شد تا این شرکت از نظر اقتصادی عقب‌نشینی کند.[6]

چشم‌انداز مبهم پروازها

امارات پیش از این اسلات‌های پروازی خود را در فرودگاه برلین رزرو کرده بود و قصد داشت پروازهای خود را در دسامبر ۲۰۲۷ آغاز کند. اما با بن‌بست فعلی، ناظران صنعت هوانوردی معتقدند که آغاز این پروازها حداقل تا تابستان ۲۰۲۷ بعید به نظر می‌رسد.[1][2]

در حال حاضر، مسافران برلین برای سفر به خاورمیانه و آسیا باید به گزینه‌های جایگزین مانند قطر ایرویز تکیه کنند. تا زمانی که ابهامات حقوقی برطرف نشود، مسیر برلین-دبی در هاله‌ای از ابهام باقی خواهد ماند و پایتخت آلمان از یک اتصال حیاتی محروم خواهد بود.[1][2]