کشف بی‌سابقه ۴۳ هزار استراکای حکاکی‌شده در مصر؛ بزرگترین مجموعه از یک سایت باستانی

در بزرگترین کشف متون باستانی روزمره از یک سایت واحد در تاریخ مصر، یک هیئت باستان‌شناسی مشترک مصری-آلمانی تقریباً ۴۳,۰۰۰ قطعه سفالی حکاکی‌شده، معروف به استراکا، را از شهر باستانی آتریبیس بازیابی کرده است. حجم عظیم این کشف، مبنای شواهد برای درک زندگی روزمره در دوران باستان را به طور اساسی تغییر می‌دهد. حفاری‌ها به رهبری دانشگاه توبینگن و شورای عالی آثار باستانی مصر از سال ۲۰۰۵ ادامه داشته است، اما اکثریت قریب به اتفاق این آثار—حدود ۴۰,۰۰۰ قطعه—تنها در سه سال گذشته در نزدیکی معبد بطلمیوس دوازدهم کشف شدند. این قطعات که معادل باستانی کاغذ باطله بودند، نگاهی بی‌واسطه و دقیق به زندگی اداری، آموزشی و شخصی مردم عادی در طول بیش از یک هزاره ارائه می‌دهند.[1][3][6]

شواهد اصلی شامل استراکا هستند: تکه‌های شکسته سفال و ورقه‌های سنگ آهک که به عنوان سطوح نوشتاری ارزان و در دسترس مورد استفاده مجدد قرار می‌گرفتند. قبل از تولید انبوه کاغذ، و از آنجایی که پاپیروس اغلب برای کارهای پیش پا افتاده بسیار گران بود، جمعیت‌های باستانی برای ثبت موقت سوابق به این قطعات دور ریخته شده متکی بودند. مجموعه آتریبیس تضاد شدیدی با هیروگلیف‌های یادبود حکاکی‌شده بر دیوارهای معابد دارد، که برای نمایش قدرت فرعونی و جاودانگی الهی طراحی شده بودند. در عوض، این استراکا حاوی بقایای زودگذر زندگی روزمره—رسیدهای مالیاتی، لیست‌های خرید، یادداشت‌های تحویل و یادآوری‌های شخصی—هستند که هرگز قرار نبود هزاران سال دوام بیاورند.[2][4]

مقیاس کشف آتریبیس بی‌سابقه است و رسماً از دهکده مشهور کارگران دیرالمدینه در نزدیکی لوکسور، که مدت‌ها معیار طلایی برای کشف استراکا محسوب می‌شد، پیشی گرفته است. به گفته شورای عالی آثار باستانی، مجموعه آتریبیس اکنون پربارترین سایت برای استراکا تا به امروز است. این آثار عمدتاً در یک منطقه حفاری ۴۰ در ۴۰ متری در غرب مجموعه معبد اصلی متمرکز شده بودند. تراکم این انباشت به قدری بالا بود که باستان‌شناسان گزارش دادند که در طول دوره‌های اوج حفاری، روزانه بین ۵۰ تا ۱۰۰ قطعه حکاکی‌شده را کشف می‌کردند، که یک چالش لجستیکی عظیم برای تیم‌های فهرست‌نویسی ایجاد کرده است.[1][3]

از نظر زمانی، این شواهد ۱,۴۰۰ سال شگفت‌انگیز از سکونت مداوم انسان و ثبت سوابق اداری را در بر می‌گیرد. قدیمی‌ترین متون این مجموعه مربوط به قرن سوم پیش از میلاد، در دوران بطلمیوسی است که نوادگان ژنرال‌های اسکندر مقدونی بر مصر حکومت می‌کردند. جدیدترین کتیبه‌ها مربوط به قرون ۹ و ۱۱ پس از میلاد، یعنی در دوره اسلامی هستند. این زنجیره مستمر اسناد به مورخان اجازه می‌دهد تا تغییرات آهسته و نسلی در مدیریت محلی، مالیات و شیوه‌های فرهنگی را در حالی که منطقه از حکومت بطلمیوسی به امپراتوری روم، از طریق دوران بیزانس و به خلافت‌های اسلامی منتقل می‌شد، ردیابی کنند.[5]

تحلیل زبان‌شناختی ۴۳,۰۰۰ قطعه، یک جامعه عمیقاً چندفرهنگی و چندزبانه را آشکار می‌کند. داده‌های حفاری نشان می‌دهد که بین ۶۰ تا ۷۵ درصد از استراکا به خط دموتیک نوشته شده‌اند؛ خط شکسته و روزمره اداری که توسط مصریان در دوره‌های بطلمیوسی و رومی استفاده می‌شد. این غلبه چشمگیر تأیید می‌کند که دموتیک زبان اصلی تجارت محلی و تعاملات روزمره باقی مانده بود، حتی در حالی که نخبگان حاکم به زبان‌های دیگر فعالیت می‌کردند. این متون مجموعه جدید عظیمی را برای فیلولوژیست‌هایی فراهم می‌کند که در حال مطالعه تکامل خط دموتیک و تغییرات منطقه‌ای آن در مصر علیا هستند.[2][6]

داده‌های زبان‌شناختی ثانویه، نفوذ عمیق هلنیستی بر منطقه را برجسته می‌کند. تقریباً ۱۵ تا ۳۰ درصد از استراکاهای بازیابی‌شده دارای کتیبه‌های یونانی هستند. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی، یونانی به زبان رده‌های بالای حکومت و شبکه گسترده‌تر تجارت مدیترانه‌ای تبدیل شد. وجود یونانی در کنار دموتیک در معاملات روزمره در آتریبیس، نشان‌دهنده یک محیط دوزبانه است که در آن بازرگانان و مدیران محلی مجبور بودند برای انجام تجارت، پرداخت مالیات و تعامل با مقامات دولتی، سیستم‌های زبانی متعددی را مدیریت کنند.[3][4]

فراتر از دموتیک و یونانی، این مجموعه شامل درصد کوچک اما حیاتی از متون به خطوط دیگر است که نشان‌دهنده دوره طولانی سکونت در این سایت است. محققان موارد نادری از خط هیراتیک (شکل شکسته هیروگلیف که عمدتاً توسط کاهنان استفاده می‌شد)، هیروگلیف‌های رسمی، قبطی (مرحله نهایی زبان مصری که با الفبای یونانی نوشته می‌شد) و عربی اولیه را فهرست‌بندی کرده‌اند. متون عربی، که شامل برچسب‌های کوزه و یادداشت‌های اداری از قرون ۹ تا ۱۱ هستند، از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند زیرا مراحل نهایی استفاده از سایت را قبل از متروکه شدن نهایی آن مستند می‌کنند.[5]

شواهد اداری موجود در این مجموعه بسیار جزئی و دقیق است. هزاران استراکا به عنوان سوابق مالی باستانی عمل می‌کنند و جزئیات جابجایی کالاها، پرداخت مالیات و مدیریت املاک محلی را شرح می‌دهند. یک کتیبه قابل توجه دموتیک به عنوان رسید تحویل از یک «تاکستان جنوبی» عمل می‌کند و شواهد مستقیمی از تجارت کشاورزی منطقه‌ای ارائه می‌دهد. قطعات دیگر حاوی فهرست‌هایی از اسامی هستند که احتمالاً حضور کارمندان یا توزیع جیره‌های روزانه را ثبت کرده‌اند. این اسناد مالی پیش پا افتاده برای مورخان اقتصادی که تلاش می‌کنند نرخ تورم، شبکه‌های تجاری و بارهای مالیاتی مصر رومی و بطلمیوسی را بازسازی کنند، حیاتی هستند.[1][2]

شاید انسانی‌ترین شواهد از صدها استراکا به دست آمده باشد که به عنوان مواد آموزشی شناسایی شده‌اند. سایت آتریبیس به وضوح میزبان یک مدرسه بوده است و تکه‌های سفال به عنوان معادل باستانی تخته سیاه یا دفترچه تمرین برای دانش‌آموزان عمل می‌کردند. باستان‌شناسان قطعاتی را بازیابی کرده‌اند که شامل فهرست الفبا، کاراکترهای تکراری و تمرین‌های نوشتاری هستند. در جزئیاتی که در طول هزاره‌ها طنین‌انداز می‌شود، چندین استراکا حاوی خطوط «تنبیهی» هستند، جایی که دانش‌آموزی مجبور شده بود همان نماد یا کلمه را بارها در جلو و پشت قطعه بنویسد، که نگاهی بسیار ملموس به آموزش و پرورش باستانی ارائه می‌دهد.[4][5]

این مجموعه همچنین حاوی حجم زیادی از داده‌های مذهبی و نجومی است. آتریبیس مرکز پرستش الهه شیر، رپیت، بود و استراکاها منعکس‌کننده عملیات روزانه معبد او هستند. این مجموعه شامل گواهی‌های کاهنی است که خلوص آیینی حیوانات قربانی را تأیید می‌کنند، و همچنین سرودها و نوشته‌های عبادی. شگفت‌آورتر اینکه، این سایت بیش از ۱۳۰ طالع‌بینی دموتیک-هیراتیک را به دست داده است. این نمودارهای نجومی، که موقعیت ستارگان و سیارات را در لحظات خاص برای پیش‌بینی نتایج تولد ثبت می‌کنند، آتریبیس را به مهم‌ترین سایت جهان برای مطالعه نجوم و طالع‌بینی مصر باستان تبدیل کرده است.[3][6]

بیان هنری نیز به شدت در سوابق شواهد نشان داده شده است. تقریباً چهار تا پنج درصد از استراکاها به جای متن، دارای نقاشی‌های تصویری یا هندسی هستند. این‌ها از طرح‌های رسمی توسط صنعتگران آموزش‌دیده گرفته تا خط‌خطی‌های معمولی توسط دانش‌آموزان یا کارگران را شامل می‌شود. موضوعات شامل تصاویر انسان‌ها، خدایان محلی و طیف گسترده‌ای از حیوانات، از جمله عقرب‌ها، پرستوها و حشره‌خوارها است. این قطعات بصری به مورخان هنر نگاهی نادر به قراردادهای هنری غیررسمی و ناتمام آن دوران، به دور از قوانین سبک‌شناختی سختگیرانه‌ای که بر هنر رسمی معابد حاکم بود، ارائه می‌دهد.[2]

حجم عظیم کشف آتریبیس یک چالش بزرگ برای جامعه باستان‌شناسی ایجاد می‌کند. ترجمه و فهرست‌نویسی ۴۳,۰۰۰ متن مجزا، کاری است که به نسل‌ها زمان نیاز دارد. برای مدیریت این حجم داده، تیم دانشگاه توبینگن تکنیک‌های پیشرفته دیجیتالی‌سازی سه‌بعدی را به کار گرفته است و هر قطعه را اسکن می‌کند تا متن آن قبل از اینکه جوهر شکننده در اثر قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی بیشتر تخریب شود، حفظ گردد. این پروژه به طور فزاینده‌ای به هوش مصنوعی و الگوریتم‌های یادگیری ماشین برای کمک به تشخیص الگو و ترجمه اولیه خطوط دموتیک و یونانی متکی است.[1][6]

با وجود حجم عظیم شواهد بازیابی‌شده، ابهامات قابل توجهی باقی مانده است. اندازه دقیق جمعیت آتریبیس در اوج خود ناشناخته است، که تعیین درصد باسوادان جامعه را دشوار می‌کند. در حالی که وجود یک مدرسه و هزاران متن روزمره نشان‌دهنده درجه بالاتری از سواد کاربردی نسبت به آنچه قبلاً تصور می‌شد است، مورخان در این باره بحث می‌کنند که آیا این استراکاها توسط طبقه متخصص کاتبان محلی به نمایندگی از شهروندان بی‌سواد نوشته شده‌اند، یا اینکه مهارت‌های نوشتاری پایه به طور گسترده در میان طبقات بازرگان و صنعتگر توزیع شده بود.[3][4]

علاوه بر این، حفاری سایت آتریبیس هنوز به پایان نرسیده است. منطقه ۴۰ در ۴۰ متری که مجموعه عظیم ۴۰,۰۰۰ قطعه‌ای را به دست داد، تنها بخش کوچکی از سکونتگاه باستانی را تشکیل می‌دهد. تیم تحقیقاتی انتظار دارد که حفاری‌های بیشتر، استراکاهای بیشتری را کشف کند و احتمالاً توزیع آماری زبان‌ها و موضوعات فهرست‌بندی‌شده فعلی را تغییر دهد. با ادامه کار ترجمه در دهه‌های آینده، استراکاهای آتریبیس به عنوان یک منبع اولیه بنیادی عمل خواهند کرد و تاریخ اجتماعی و اقتصادی مصر علیا را به طور اساسی بازنویسی خواهند کرد.[1][5]