کشف قطعه‌ای از قدیمی‌ترین پیمان صلح جهان در ترکیه: خطوط میخی از سازوکار حمایت از پناهندگان پرده برمی‌دارند

در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶، وزارت فرهنگ و گردشگری ترکیه اعلام کرد که بررسی‌های علمی روی یک قطعه سفالی کشف‌شده از شهر باستانی هاتوشا نشان می‌دهد این اثر متعلق به پیمان کادش است. این لوح ۳۲۰۰ ساله به خط میخی که در نزدیکی ساختمان E در ارگ سلطنتی بویوک‌کاله در مرکز ترکیه از زیر خاک بیرون آمده، پس از یک سال آزمایش و تحلیل دقیق شناسایی شد.

این قطعه، خطوطی را که پیش‌تر مفقود شده بودند به نسخه اکدی قدیمی‌ترین توافق‌نامه صلح شناخته‌شده جهان، که در حدود سال ۱۲۶۹ پیش از میلاد میان امپراتوری‌های مصر و هیتی امضا شد، اضافه می‌کند.[1][4][5]

این قطعه به طور خاص متنی معادل مواد ۱۲ تا ۲۰ پیمان را در خود حفظ کرده است؛ موادی که سازوکار رفتار با افرادی را که از مرزهای این دو ابرقدرت عصر مفرغ گریخته‌اند، تنظیم می‌کند.

خط میخی اکدی به جای استفاده از الفبا، از ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ نویسه برای نشان دادن هجاها و کلمات کامل استفاده می‌کند که روی خاک رس مرطوب فشرده می‌شدند. پژوهشگران با ترجمه این علامت‌های گوه‌ای‌شکل تأیید کردند که متن، تعهدات متقابلی را برای بازگشت امن فراریان مشخص کرده و صراحتاً مجازات‌های شدید و ویرانی خانه‌های آنان را ممنوع می‌کند.[1][2][3][6]

توافق اولیه توسط فرعون مصر، رامسس دوم، و پادشاه هیتی، هاتوسیلی سوم، حدود ۱۵ سال پس از نبرد کادش منعقد شد. این نبرد، درگیری عظیمی با حضور ده‌ها هزار سرباز و هزاران ارابه در سوریه امروزی بود که به یک بن‌بست استراتژیک ختم شد. پس از دو قرن جنگ‌های متناوب بر سر کنترل شرق مدیترانه، این دو فرمانروا بر سر یک پیمان دوجانبه مذاکره کردند که در آن وعده دوستی ابدی، عدم تجاوز و کمک‌های نظامی متقابل داده شده بود.[1][4][7]

برای اطمینان از ماندگاری این پیمان، متن آن در دو سنت دیپلماتیک مجزا ثبت شد. در مصر، این متن با خط هیروگلیف بر دیوارهای معابد اختصاص‌یافته به رامسس دوم در تبای، از جمله رامسیوم و کارناک، حک شد. در همین حال، صدراعظم‌های هیتی نسخه‌های خود را روی لوح‌های سفالی پخته‌شده به زبان اکدی — زبان میانجی دیپلماسی در عصر مفرغ — در پایتخت خود، هاتوشا، حفظ کردند.

نخستین نمونه از این لوح‌های سفالی در جریان کاوش‌های بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۲ کشف شد. از آن زمان تاکنون، نزدیک به ۳۰ هزار لوح به خط میخی از این محوطه به دست آمده است؛ مکانی که در سال ۱۹۸۶ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.[5][6][7]

خطوط تازه ترجمه‌شده، شواهد ملموسی از نحوه مدیریت آوارگی انسانی ناشی از درگیری‌های طولانی‌مدت توسط این دو امپراتوری ارائه می‌دهند. متن تصریح می‌کند افرادی که در هر یک از این دو پادشاهی پناه می‌جویند باید بازگردانده شوند، اما محدودیت‌های بشردوستانه سخت‌گیرانه‌ای برای نحوه رفتار با آن‌ها پس از بازگشت وضع می‌کند. بر اساس مفاد ترجمه‌شده، «زبان و چشمان بازگشت‌کنندگان نباید بیرون کشیده شود؛ گوش‌ها و پاهایشان نباید بریده شود.»[2][3][4][8]

فراتر از محافظت‌های فیزیکی، این پیمان از اموال و خانواده‌های کسانی که گریخته‌اند نیز محافظت می‌کند. این قطعه تضمین می‌کند که «خانه‌های آن‌ها همراه با همسران و فرزندانشان نباید ویران شود» و بدین ترتیب، یک خط پایه حفاظتی برای جمعیت‌های آواره ایجاد می‌کند. اگرچه باستان‌شناسان هشدار می‌دهند که نباید این تعهدات سلطنتی باستانی را مستقیماً با قوانین پناهندگی مدرن یکی دانست، اما این بندها نشان می‌دهند که مدیریت جمعیت‌های آواره بیش از سه هزاره پیش یک چالش دیپلماتیک شناخته‌شده بوده است.[4][5][7][8]

مهمت نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری ترکیه، در جریان اعلامیه ۲۱ سپتامبر که با روز جهانی صلح همزمان بود، بر این همخوانی تاریخی تأکید کرد. ارسوی اظهار داشت: «ما ردپای صلحی هزاران ساله را در خاک آناتولی یافته‌ایم.» او خاطرنشان کرد که مفاد باستانی مربوط به ویرانی خانه‌ها، پیام قدرتمندی برای دنیای امروز به همراه دارد و به دولت‌های مدرن مسئولیتشان را در قبال محافظت از جان و کرامت انسانی در میان درگیری‌های منطقه‌ای یادآوری می‌کند.[1][2][4][5][8]

کاوش‌ها در محوطه بویوک‌کاله در هاتوشا همچنان ادامه دارد و پژوهشگران پیش‌بینی می‌کنند که ممکن است قطعات بیشتری از این پیمان هنوز در خاک آناتولی مدفون باشد. قطعه تازه شناسایی‌شده به مجموعه‌ای از لوح‌های پیمان کادش می‌پیوندد که در حال حاضر در موزه‌های استانبول، آنکارا، برلین و سن پترزبورگ نگهداری می‌شوند.

در حالی که کتیبه‌شناسان به مطالعه روی این قطعه جدید ادامه می‌دهند، انتظار می‌رود یک نسخه‌برداری کامل علمی، سازوکارهای دقیق حقوقی را که هیتی‌ها و مصری‌ها برای اجرای این حمایت‌های اولیه بشردوستانه به کار می‌گرفتند، بیش از پیش روشن کند.[1][2][4][5]