خرید ۹ میلیارد دلاری گروه ترنچ توسط جنرال الکتریک ورنووا برای تسلط بر زنجیره تأمین شبکه برق

شرکت جنرال الکتریک ورنووا برای خرید شرکت ترنچ گروپ، سازنده تجهیزات فشار قوی شبکه برق، به مبلغ ۹.۰ میلیارد دلار با شرکت سرمایه‌گذاری ترایتون پارتنرز به توافق رسید؛ معامله‌ای که روز چهارشنبه اعلام شد و این غول صنایع نیروگاهی را در موقعیتی ممتاز برای تصاحب سهم بیشتری از سرمایه‌گذاری‌های سنگین جهانی در حوزه نوسازی زیرساخت‌های انرژی قرار می‌دهد.[1][5]

این شرکت مستقر در کمبریج ماساچوست قصد دارد نیمی از مبلغ خرید را با نقدینگی و نیم دیگر را از طریق انتشار بدهی تأمین کند. انتظار می‌رود این قرارداد در اواخر سال ۲۰۲۷ و پس از دریافت تأییدیه‌های معمول نهادهای نظارتی و تکمیل رایزنی‌های الزامی با نمایندگان کارگری در چندین حوزه قضایی نهایی شود.[1][2]

ترنچ گروپ که دفتر مرکزی آن در برلین واقع است، با دفاتر سفارش‌های انباشته پرباری به ارزش تقریبی ۵ میلیارد دلار شامل سفارش‌های قطعی و قراردادهای چارچوب بلندمدت به این معامله وارد می‌شود؛ مزیتی راهبردی در بازاری که ظرفیت‌های آزاد خطوط تولید به‌شدت کمیاب شده و زمان انتظار خریداران برای تحویل قطعات به چندین سال کشیده است.[2][5]

اسکات استرازیک، مدیرعامل جنرال الکتریک ورنووا، در این باره اعلام کرد: «فناوری‌های پیشرفته ترنچ در بخش ولتاژ بالا، توان اجرایی بالا و روابط عمیق آن با مشتریان، از پیش‌شرط‌های اصلی ساخت شبکه‌ای نوین و پایدار است که بتواند با اَبَرچرخه رشد تقاضای برق همگام شود.»[1]

سوپرسایکل مصرف برق

این خرید هنگفت در شرایطی انجام می‌شود که شبکه‌های انتقال برق در سراسر دنیا تحت فشار هم‌زمان چندین عامل کلان اقتصادی قرار دارند: توسعه پرشتاب پایگاه‌های داده هوش مصنوعی، ادغام مزارع بادی و خورشیدی با تولید متناوب و برقی‌سازی پرسرعت صنایع بزرگ، شبکه‌های فرسوده کنونی را تا مرز توان عملیاتی به کار گرفته است.[5]

برای مدیریت این تغییرات بار مصرفی، شرکت‌های توزیع در حال افزایش چشمگیر سرمایه‌گذاری روی تجهیزات انتقال ولتاژ بالا هستند؛ زیرا نیروگاه‌های تجدیدپذیر غالباً صدها کیلومتر دورتر از مراکز مصرف و شهرها احداث می‌شوند و نیازمند خطوط مستقیم فشار قوی (HVDC) جدیدی هستند تا بتوانند برق را در مسافت‌های طولانی با کمترین تلفات انتقال دهند.[5]

تخصص اصلی ترنچ در ساخت همان قطعات کلیدی است که برای اجرای این پروژه‌های سنگین زیرساختی مورد نیازند. این شرکت بوشینگ‌های ولتاژ متوسط و بالا تولید می‌کند که هادی‌های برق پرفشار را هنگام عبور از بدنه‌های فلزی هم‌پتانسیل زمین عایق می‌کنند، و همچنین ترانسفورماتورهای اندازه‌گیری می‌سازد که ولتاژ را برای سامانه‌های حفاظتی و ابزار دقیق کاهش می‌دهند.[1][2]

تجهیزات این کارخانه هم‌اکنون ستون فقرات شبکه‌های انتقال برق در جهان محسوب می‌شوند. به گفته ورنووا، سلف‌ها و راکتورهای سفارشی ترنچ—که جریان توان را مدیریت کرده و ولتاژ شبکه را تثبیت می‌کنند—در اکثریت قریب به اتفاق خطوط فشار قوی جریان مستقیم در سراسر کره زمین نصب شده‌اند.[1]

ترنچ ۱۱ سایت صنعتی در آمریکای شمالی، اروپا و آسیا با بیش از ۳ هزار پرسنل اداره می‌کند و به بیش از ۸۰۰ شرکت توزیع و بهره‌بردار مراکز داده در مقیاس ابری خدمات می‌دهد؛ پایگاه مشتریانی گسترده که ریسک نوسانات بازار در هر منطقه جغرافیایی را تعدیل می‌کند.[1][2]

اهداف مالی و ضرایب ارزش‌گذاری

جنرال الکتریک ورنووا برآورد کرده که درآمد ترنچ تا سال ۲۰۲۸ به حدود ۱.۹ میلیارد دلار با حاشیه سود تعدیل‌شده قبل از بهره، مالیات و استهلاک (EBITDA) نزدیک به ۳۶ درصد برسد؛ رقمی که نشان‌دهنده سودآوری فوق‌العاده و قدرت بالای قیمت‌گذاری این شرکت در زنجیره تأمینی پر از گلوگاه است.[1][5]

ارزش خرید ۹.۰ میلیارد دلاری معادل ضریب ۱۳ برابری برآورد EBITDA سال ۲۰۲۸ ترنچ است، پیش از آنکه هم‌افزایی‌های درآمدی و هزینه‌ای ناشی از ادغام محاسبه شوند. سهامداران عملکرد ورنووا را زیر نظر خواهند داشت تا مطمئن شوند انباشت سفارش‌های ۵ میلیارد دلاری، پس از رفع تنگناهای تولید، به فروش واقعی با همین حاشیه سود بالا تبدیل می‌شود.[1][2]

برای صندوق ترایتون پارتنرز، این واگذاری خروجی بسیار پربازده و چهارمین فروش دارایی در آلمان ظرف ۱۸ ماه اخیر محسوب می‌شود. این گروه سرمایه‌گذاری ترنچ را از طریق صندوق پنجم خود خرید و با سرمایه‌گذاری هدفمند، آن را از یک واحد فرعی منفک‌شده به شرکتی پیشرو و مستقل بدل کرد.[2]

در دوره مدیریت ترایتون، درآمد سالانه ترنچ دو برابر شد و از مرز ۱ میلیارد یورو گذشت، در حالی که ورودی سفارش‌های سالانه آن از ۲ میلیارد یورو فراتر رفت. شرکت همچنین سه خرید الحاقی انجام داد، هوش مصنوعی را در زنجیره ارزش پیاده کرد و ۸۰۰ فرصت شغلی جدید به وجود آورد.[2]

اشتفن رایموند، از شرکای ترایتون و عضو هیئت نظارت ترنچ، گفت: «این مجموعه جایگاه خود را در حوزه قطعات حیاتی ولتاژ بالا تثبیت کرد و اکنون یکی از اصلی‌ترین ستون‌های انتقال انرژی پایدار در سطح جهانی است.»[2]

گسترش تولید در خاک آمریکا

یکی از مهم‌ترین ارکان ارزش راهبردی این خرید، توسعه سریع زیرساخت‌های تولیدی ترنچ در ایالات متحده است. این شرکت اخیراً یک تأسیسات پیشرفته در شارلوت کارولینای شمالی احداث کرده که به‌طور ویژه برای تأمین تجهیزات مورد نیاز شبکه آمریکای شمالی طراحی شده است.[1][5]

برنامه تولید تجهیزات فوق‌توزیع ۷۶۵ کیلوولتی در سایت شارلوت قرار است اواخر سال ۲۰۲۷ کلید بخورد. این ظرفیت تولید بومی به جنرال الکتریک ورنووا امکان می‌دهد گلوگاه‌های زنجیره تأمین فرامرزی را دور بزند، هزینه‌های سرسام‌آور حمل تجهیزات فوق‌سنگین را حذف کند و تقاضای شرکت‌های برق آمریکا را بی‌واسطه پوشش دهد.[1][5]

ادغام ترنچ مستقیماً دو کسب‌وکار اصلی بخش برق‌رسانی ورنووا یعنی یکپارچه‌سازی سیستم‌های شبکه و خطوط انتقال نیرو را تقویت می‌کند. با تملک یکی از تأمین‌کنندگان عمده خود، ورنووا امنیت زنجیره تأمین قطعات حیاتی‌اش را تضمین می‌کند و حاشیه سودی را که پیش‌تر به شرکت‌های ثالث می‌پرداخت، در درون ترازنامه خود نگه می‌دارد.[1]

وضعیت فعلی بازار تجهیزات انتقال برق ناشی از کمبود ظرفیت تولید است، نه نبود تقاضا. جنرال الکتریک ورنووا با خرید کارخانه‌ها و کادر مهندسی متخصص ترنچ، عملاً تضمین تولید را در روزهایی می‌خرد که رقبا در تحویل به‌موقع سفارش‌های ثبت‌شده خود در تنگنا هستند.[5]

مسیری فراگیرتر از رشد

خرید ترنچ تنها نشانه از شتاب فزاینده جنرال الکتریک ورنووا پس از جدایی از شرکت مادر نیست. هم‌زمان با اعلام این معامله، این سازنده تجهیزات نیروگاهی برای سومین بار متوالی چشم‌انداز درآمدی سال ۲۰۲۶ خود را به سمت بالا بازبینی کرد.[5]

ورنووا اکنون برآورد می‌کند که درآمدهای سال جاری آن به ۴۶.۵ تا ۴۷.۵ میلیارد دلار برسد؛ افزایشی که گویای کشش و تداوم تقاضا در بخش‌های تولید توان و زیرساخت شبکه است، حتی پیش از آنکه صورت‌های مالی ترنچ در ترازنامه آن ادغام شود.[5]

در این معامله سنگین، گلدمن ساکس و یوبی‌اس به عنوان مشاوران مالی جنرال الکتریک ورنووا حضور داشتند و بنک آو آمریکا به همراه مورگان استنلی خدمات مشاوره‌ای به ترایتون پارتنرز ارائه دادند. دفاتر حقوقی اسکادن و لتام اند واتکینز نیز مشاوره‌های قانونی طرفین خریدار و فروشنده را هدایت کردند.[2]

تا رسیدن به موعد نهایی بستن قرارداد در اواخر ۲۰۲۷، هر دو نهاد فعالیت خود را مستقل ادامه می‌دهند؛ بازه زمانی طولانی‌مدتی که از حساسیت‌های اداری و نظارتی بر انتقال مالکیت زیرساخت‌های حیاتی ملی در چندین قاره ناشی می‌شود.[2][4]

شرط‌بندی ۹.۰ میلیارد دلاری ورنووا بر پایدار ماندن چرخه کنونی سرمایه‌گذاری در صنعت برق استوار است. اگر منحنی هزینه‌کرد شرکت‌های خدمات عمومی صعودی بماند، در اختیار داشتن سازنده انحصاری ادوات فشار قوی می‌تواند سیطره ورنووا بر بازار آینده نوسازی شبکه‌های برق جهان را برای یک دهه تضمین کند.[1][5]