خداحافظی راجیو رام، شماره ۱ سابق دونفره و قهرمان ۶ گرند اسلم، پس از ۲۲ سال

راجیو رام، یکی از پرافتخارترین بازیکنان تاریخ تنیس دونفره و دارنده شش عنوان قهرمانی گرند اسلم، تصمیم نهایی خود را برای آویختن راکت‌هایش گرفت. این ستاره ۴۲ ساله آمریکایی که در ماه سپتامبر و در مسابقات آزاد آمریکا ۲۰۲۶ به همراه جو سالزبری تا مرحله نیمه‌نهایی پیش رفته بود، با انتشار پیامی در شبکه‌های اجتماعی، پایان ۲۲ سال حضور حرفه‌ای خود در تور جهانی تنیس را اعلام کرد.[1][2]

این تصمیم تنها چند روز پس از آن رسانه‌ای شد که سالزبری، شریک بریتانیایی و هم‌تیمی طولانی‌مدت او نیز خبر از پایان همکاری‌شان داده بود. این زوج که سه سال پیاپی از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ قهرمان مسابقات آزاد آمریکا شده بودند، در نیمه‌نهایی امسال مغلوب تیم کوین کراویتز و تیم پوتز شدند تا آخرین حضور مشترکشان در گرند اسلم‌ها در استادیوم فلاشینگ مدوز رقم بخورد.

رام در سال پایانی حضورش پیش از مسابقات آزاد آمریکا رکورد ۹ پیروزی و ۱۴ شکست را ثبت کرده بود و در زمان اعلام بازنشستگی در رتبه ۷۴ جهان قرار داشت.[2][4]

کارنامه ورزشی رام مملو از افتخاراتی است که بسیاری از تنیس‌بازان تنها رویای آن را در سر می‌پرورانند و او را به یکی از نمادهای ثبات در این ورزش تبدیل کرده است. او در طول دوران حرفه‌ای خود موفق به کسب ۳۲ عنوان قهرمانی در مسابقات دونفره تور ATP شد که شامل چهار قهرمانی گرند اسلم در بخش دونفره مردان و دو قهرمانی در بخش دونفره مختلط است. رام همچنین در سال ۲۰۲۲ و در سن ۳۸ سالگی به رتبه نخست رده‌بندی جهانی دست یافت.[1][2]

علاوه بر موفقیت‌های چشمگیر در مسابقات گرند اسلم، رام در عرصه ملی و المپیک نیز درخششی بی‌نظیر داشت. او دو مدال نقره المپیک در سال‌های ۲۰۱۶ (به همراه ونوس ویلیامز در بخش مختلط) و ۲۰۲۴ (به همراه آستین کرایچک در بخش دونفره مردان) را در کارنامه دارد. ونوس ویلیامز پیشتر درباره بازی در کنار او گفته بود که هماهنگی با رام در زمین مسابقه تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود، زیرا آن‌ها پیش از مسابقات ریو هیچ ایده‌ای از نحوه بازی در کنار یکدیگر نداشتند، اما توانستند تا فینال پیش بروند.[1][4]

پیام خداحافظی رام بازتابی از یک مسیر طولانی، پرفراز و نشیب و سرشار از احساسات بود. او در این پیام نوشت: «همه چیزهای خوب باید به پایان برسند. واقعیت این است که همه این‌ها فقط به عنوان یک بازی شروع شد. همیشه فکر می‌کردم تنیس می‌تواند ورزشی برای تمام عمرم باشد، اما هرگز تصور نمی‌کردم که تنیس تمام زندگی من را بسازد.»

او انگیزه اصلی خود در این دو دهه را تلاش برای بهتر شدن نسبت به روز قبل عنوان کرد و افزود که همین هدف ساده، نیروی محرکه او برای ادامه مسیر در روزهای سخت بوده است.[2][4]

یکی از احساسی‌ترین بخش‌های پیام او، قدردانی از پدر فقیدش، راغاو، بود که در سال ۲۰۱۹ بر اثر سرطان لوزالمعده درگذشت. رام با ادای احترام به پدری که او را در مسیر تنیس قرار داد، نوشت: «پدر... روزهای زیادی بود که می‌خواستم با تو به اشتراک بگذارم و این روز هم از آن مستثنی نیست. دلم برایت تنگ شده و امیدوارم باعث افتخارت شده باشم.» این جملات نشان‌دهنده پیوند عمیق او با خانواده‌ای بود که برای پیشرفت او در ورزش فداکاری‌های بسیاری کرده بودند.[1][4]

رام که در شهر دنور ایالت کلرادو از والدینی مهاجر و هندی‌تبار متولد شده است، پیام ویژه‌ای نیز برای جوانان و بازیکنان آینده‌دار جنوب آسیا داشت. او با تاکید بر اینکه هیچ مسیر از پیش تعیین‌شده‌ای برای موفقیت وجود ندارد، نوشت: «به هر کسی که ریشه در جنوب آسیا دارد می‌گویم: اگر متعهد باشید، می‌توانید هر کاری که می‌خواهید انجام دهید. هیچ چیزی دور از دسترس نیست و من گواه زنده این موضوع هستم.»[3][4]

این پیام در حالی منتشر شد که بازیکنان جنوب آسیا همواره برای رسیدن به بالاترین سطوح تنیس جهانی با چالش‌های زیرساختی و حمایتی مواجه بوده‌اند. در حالی که ایالات متحده با سیستم دانشگاهی قدرتمند خود بازیکنانی چون کوکو گاف و بن شلتون را پرورش می‌دهد، استعدادهای جنوب آسیا اغلب مجبورند برای پیشرفت به آکادمی‌های اروپایی پناه ببرند. رام با استفاده از امکانات موجود در آمریکا توانست به قله تنیس دونفره برسد و اکنون امیدوار است مسیر او الهام‌بخش نسل بعدی باشد.[3]

با پایان این مسیر ۲۲ ساله و ثبت ۵۱۱ پیروزی در مسابقات دونفره، اکنون نگاه‌ها به آینده او دوخته شده است. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که رام با توجه به دانش عمیقش از بازی، ممکن است به عرصه تفسیر و تحلیل مسابقات در شبکه‌های ورزشی روی آورد. همچنین با توجه به طول عمر ورزشی و افتخارات بی‌نظیرش، انتظار می‌رود او در سال ۲۰۳۱، یعنی در اولین سال واجد شرایط بودن، به تالار مشاهیر بین‌المللی تنیس راه یابد و نام خود را برای همیشه در تاریخ این ورزش جاودانه کند.[1][2]