کسری رحمانی نایب‌قهرمان تور جهانی تنیس تونس شد؛ پیش‌درآمدی بر بازی‌های آسیایی ناگویا

در زمین‌های هاردکورت تونس، جایی که عیار واقعی آمادگی جسمانی و ذهنی تنیسورها پیش از رویدادهای بزرگ قاره‌ای سنجیده می‌شود، پرونده حضور نمایندگان ایران در تور جهانی با یک دستاورد قابل توجه بسته شد. این همان ایستگاه نهایی بود که ترکیب نهایی و میزان آمادگی ملی‌پوشان را برای نبردهای سنگین‌تر مشخص می‌کرد. کسری رحمانی، پدیده جوان تنیس ایران، پس از یک مسیر دشوار و پیروزی‌های پیاپی، در دیدار نهایی مقابل بنجامین ویلورث از ایالات متحده متوقف شد و به مقام نایب‌قهرمانی بسنده کرد.[1][2]

این مسابقه فینال که با برتری ۶ بر ۱ و ۶ بر ۴ به سود حریف آمریکایی پایان یافت، تنها یک شکست در ایستگاه آخر نبود. رحمانی پیش از این دیدار، در مرحله نیمه‌نهایی در یک رقابت نفس‌گیر ۳ سته با نتایج ۶ بر ۱، ۲ بر ۶ و ۶ بر ۲ نماینده انگلیس را از پیش رو برداشته بود. این بازگشت پس از واگذاری ست دوم، نشان از توانایی او در مدیریت مسابقات طولانی و حفظ تمرکز در لحظات پرفشار داشت.[1][2]

با پایان یافتن تور جهانی تونس، سوت آغاز بزرگترین چالش پیش‌رو یعنی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا برای کاروان تنیس ایران به صدا درآمده است. علی یزدانی و کسری رحمانی که در این مسابقات تدارکاتی محک جدی خوردند، اکنون با کوله‌باری از تجربه رقابت بین‌المللی و با هدایت حمیدرضا نداف، راهی ژاپن خواهند شد تا در کنار سایر ملی‌پوشان برای کسب افتخار بجنگند.[1][3]

ترکیب اعزامی تنیس ایران به ناگویا، ترکیبی از جوانی و انگیزه است. در بخش مردان علی یزدانی و کسری رحمانی، و در بخش زنان مشکات‌الزهرا صفی و ماندگار فرزامی حضور دارند. هدایت این تیم ۴ نفره بر عهده حمیدرضا نداف و ارغوان رضایی است که به خوبی می‌دانند برای عبور از سد قدرت‌های سنتی آسیا مانند چین و ژاپن، به چیزی بیش از تکنیک صرف نیاز دارند؛ آن‌ها به جنگندگی و استقامت روانی در تک‌تک امتیازها نیازمندند.[1][4]

در کنار تیم تنیس، کاروان راکتی ایران در رشته پدل نیز با تیمی ۸ نفره عازم ناگویا می‌شود. تیم ملی پدل آقایان و بانوان با ترکیبی متشکل از آریا روغنی، حامی گلستان، امیرمحمد جمشیدی، فرساد شاهی، زهرا کهریزی، صحابه فرد، صبا نجفی و ندا محمدتقی‌پور، تحت هدایت داریوش صابر، تلاش خواهد کرد تا در این رویداد معتبر قاره‌ای شگفتی‌ساز شود.[2][3]

علی یزدانی، دیگر ملی‌پوش تنیس ایران، پیش از اعزام به ژاپن با تاکید بر دشواری رقابت‌ها در ناگویا، انگیزه بالای تیم را نقطه قوت اصلی دانست. حضور در تورنمنت‌هایی نظیر تونس، به بازیکنان کمک کرده تا نقاط ضعف تاکتیکی خود را در شرایط مسابقه واقعی شناسایی کنند و با آمادگی ذهنی بالاتری پا به میدان بگذارند.[1]

اکنون، با بسته شدن پرونده مسابقات تدارکاتی، چشم امید علاقه‌مندان به ورزش ایران به زمین‌های ناگویا دوخته شده است. جایی که نمایندگان تنیس و پدل ایران باید نشان دهند که سرمایه‌گذاری‌ها و اردوهای برون‌مرزی اخیر، تا چه حد توانسته فاصله آن‌ها را با سطح اول آسیا کاهش دهد. رقابت اصلی تازه آغاز شده است.[3][4]

برای تنیس ایران که سال‌هاست به دنبال تثبیت جایگاه خود در میان مدعیان آسیایی است، عملکرد رحمانی در تونس یک سیگنال مثبت محسوب می‌شود. اگرچه کسب مدال در ناگویا ماموریتی به شدت دشوار ارزیابی می‌شود، اما رسیدن به فینال یک تور جهانی نشان می‌دهد که نسل جدید تنیسورهای ایرانی از پیش بازنده نیستند و می‌توانند در روزهای اوج خود، معادلات روی کاغذ را بر هم بزنند.[1][2]