لوه کین یو پس از کشیدگی شکم، توانبخشی را در اولویت قرار می‌دهد و چشم به بازگشت در مسابقات جهانی دارد

سرعت بی‌امان تور جهانی BWF در سال ۲۰۲۶، محدودیت‌های فیزیکی بدمینتون‌بازان نخبه را به چالش کشیده است، اما روایت جدیدی در سراسر این مسابقات در حال شکل‌گیری است: بازیکنان به طور فزاینده‌ای سلامت بلندمدت و توانبخشی استراتژیک را بر امتیازات رنکینگ فوری ترجیح می‌دهند. با پایان یافتن مراحل میانی فصل در آسیا و آمریکای شمالی، ورزشکاران برتر تصمیمات حساب‌شده‌ای برای کناره‌گیری از زمین برای بهبودی می‌گیرند تا اطمینان حاصل کنند که برای مسابقات قهرمانی جهانی BWF در ماه آگوست (مرداد/شهریور) رقابتی باقی می‌مانند.[1][2]

لوه کین یو، قهرمان سابق جهان از سنگاپور، نمونه‌ای از این تغییر رویکرد است. در اواخر ماه می، لوه با رسیدن به فینال اوپن بدمینتون KFF سنگاپور، جمعیت هواداران خانگی خود را به وجد آورد و به اولین فینالیست انفرادی مردان محلی در ۲۴ سال گذشته تبدیل شد. این مسیر تاریخی نیازمند استقامت فیزیکی فوق‌العاده‌ای بود، به طوری که لوه در پنج مسابقه متوالی سه گیمه، در مجموع ۳۱۶ دقیقه در زمین حضور داشت.[5][6]

فشار فیزیکی آن هفته ماراتونی، بلافاصله پس از آن گریبان او را گرفت. در طول مسابقه دور اول خود در برابر اَنگوس اِنگ از هنگ کنگ در اوپن اندونزی در اوایل ماه ژوئن، لوه دچار کشیدگی شکمی شد. لوه و تیم مربیگری او به جای ریسک آسیب بیشتر با ادامه بازی در شرایط درد، تصمیم دشوار اما محتاطانه‌ای گرفتند که پس از ۳۶ دقیقه از مسابقه کناره‌گیری کنند.[1]

لوه به خبرنگاران توضیح داد: «در گیم اول شکمم کشیده شد. این می‌تواند ناشی از خستگی هفته گذشته باشد، اما من حتی قبل از آن هم مصدومیت پا داشتم، بنابراین اگر با عضلات دیگر جبران می‌کردم، جای تعجب نیست که یک مصدومیت جدید داشته باشم.» این بازیکن ۲۸ ساله در اوایل فصل با التهاب پا دست و پنجه نرم می‌کرد، که نشان‌دهنده ماهیت آبشاری مصدومیت‌های ورزشی است، زمانی که بازیکنان مجبورند با آمادگی کمتر از ۱۰۰ درصد رقابت کنند.[1]

پس از این کناره‌گیری، لوه تصمیم گرفت اوپن استرالیا SATHIO GROUP را از دست بدهد تا تمام تمرکز خود را بر روی بهبودی بگذارد. انجمن بدمینتون سنگاپور و تیم مربیگری او پیشرفت او را از نزدیک زیر نظر دارند و آمادگی او را برای مسابقات قهرمانی جهانی BWF که برای ماه آگوست در هند برنامه‌ریزی شده است، در اولویت قرار داده‌اند. این وقفه برای لوه یک فرصت حیاتی برای بازسازی قدرت و رفع عدم تعادل‌های فیزیکی زمینه‌ای است که به این کشیدگی کمک کرده است.[1][2]

رویکرد مشابه «سلامت در اولویت» توسط ساتویک‌سایراج رانکی‌ردی، ستاره دونفره مردان هند، اتخاذ شده است. قهرمان بازی‌های آسیایی در همان هفته طاقت‌فرسا در اوپن اندونزی دچار مصدومیت شانه شد.[3]

رانکی‌ردی و شریکش چیراگ شتی، با درک اهمیت بهبودی کامل پیش از مسابقات جهانی، تصمیم گرفتند کل مرحله آمریکای شمالی تور را از دست بدهند. این زوج با کناره‌گیری از اوپن آمریکا و اوپن کانادا، امتیازات رنکینگ فوری را فدا کردند تا تحت توانبخشی جامع قرار گیرند و اطمینان حاصل کنند که مشکل شانه به یک محدودیت مزمن تبدیل نمی‌شود.[3]

در مالزی، تمرکز بر سلامت بازیکنان منجر به یک تغییر بزرگ در مسیر حرفه‌ای اِنگ تسه یونگ، متخصص انفرادی مردان، شد. پس از دست و پنجه نرم کردن با مصدومیت مداوم رباط صلیبی قدامی (ACL) که در ماه می سال گذشته متحمل شد و انجام دو عمل جراحی کمر، اِنگ رسماً در ۳۰ ژوئن انجمن بدمینتون مالزی (BAM) را ترک کرد.[4]

اِنگ با تبدیل شدن به یک بازیکن مستقل، اکنون می‌تواند جدول زمانی توانبخشی خود را بدون فشار فوری سهمیه‌های تورنمنت تیم ملی تعیین کند. اِنگ تأکید کرد: «در حال حاضر، اولویت من بهبودی کامل و بازیابی آمادگی جسمانی است»، و افزود که کناره‌گیری از رقابت یک سرمایه‌گذاری ضروری در فصل بعدی دوران حرفه‌ای اوست.[4]

در حالی که این تور شاهد غیبت‌های برجسته‌ای بوده است، همچنین بازگشت‌های الهام‌بخشی را جشن می‌گیرد که این استراتژی‌های بهبودی صبورانه را تأیید می‌کند. آشمیتا چالیها از هند، پس از سه ماه دوری به دلیل مصدومیت که او را در اوایل سال خانه‌نشین کرده بود، یک بازگشت قابل توجه در اواسط فصل مهندسی کرده است.[3]

در اواسط ماه ژوئن، این بازیکن ۲۶ ساله به مرحله یک‌چهارم نهایی اوپن ماکائو رسید و حریفان با رنکینگ بالاتر را با چابکی دوباره شکست داد. این نتیجه سومین پایان متوالی او در جمع هشت نفر برتر از زمان بازگشت به تور در ماه می بود، که ثابت می‌کند یک وقفه به خوبی مدیریت شده می‌تواند به اوج عملکرد پایدار منجر شود، نه از دست دادن فرم.[3]

تریسا جولی، بدمینتون‌باز دیگر هندی، نیز با موفقیت روند توانبخشی را طی کرده است. جولی پس از یک برنامه بهبودی طاقت‌فرسای سه ماهه، در کنار شریک دونفره زنان خود، گایاتری گوپیچاند، در اوپن اندونزی به رقابت‌های نخبه بازگشت. این بازگشت‌های موفق نشان‌دهنده ورزشی در حال بلوغ است که در آن ورزشکاران و فدراسیون‌ها تشخیص می‌دهند که طول عمر فیزیکی، مزیت رقابتی نهایی است و بازیکنان را قادر می‌سازد تا عقب‌نشینی کنند، به درستی بهبود یابند و با شرایط خود بازگردند.[2][3][4]