بازگشت طوفانی هولگر رونه به دیویس کاپ پس از ۱۱ ماه دوری به دلیل مصدومیت آشیل

هولگر رونه سرانجام دوباره پا به زمین مسابقه می‌گذارد. یازده ماه پس از آنکه پارگی ویرانگر آشیل، توقفی بی‌رحمانه در مسیر حرفه‌ای او ایجاد کرد، این ستاره ۲۳ ساله دانمارکی رسماً تاریخ بازگشت خود را مشخص کرده است. رونه روز سه‌شنبه اعلام کرد که در روزهای ۱۸ و ۱۹ سپتامبر رهبری تیم دیویس کاپ دانمارک را در برابر بلغارستان بر عهده خواهد داشت و به یکی از طاقت‌فرساترین دوران‌های دوری از میادین در تاریخ اخیر تور ATP پایان می‌دهد. این نبرد در گروه یک جهانی در استادیوم «رویال استیج» شهر هیلرود برگزار می‌شود و به این قهرمان پنج دوره مسابقات تور، فرصتی می‌دهد تا اولین ضربات رقابتی خود از پاییز ۲۰۲۵ را در میان استقبال عظیم تماشاگران خودی به نمایش بگذارد.[1][2]

این اعلامیه، خط پایان قطعی برای روند توانبخشی است که بارها صبر رونه را به بوته آزمایش گذاشت. مرد شماره ۴ پیشین جهان در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵، در جریان دیدار نیمه‌نهایی مقابل اوگو هامبرت در مسابقات استکهلم اوپن، دچار پارگی کامل و پروگزیمال تاندون آشیل پای چپ شد. این مصدومیت نیازمند جراحی فوری بود و بازی انفجاری و پرتحرک او در انتهای زمین را به طور کامل متوقف کرد.[2][6]

رونه پس از این اعلامیه به شبکه تلویزیونی دانمارکی DR گفت: «برای بازگشت به میادین فوق‌العاده هیجان‌زده‌ام. ۱۱ ماه دوری و این واقعیت که بازگشتم در خاک دانمارک رقم می‌خورد، آن را حتی خاص‌تر هم می‌کند. هواداران دانمارکی بی‌نظیرند. دلم برای مسابقات، تماشاگران و حس رقابت تنگ شده بود، بنابراین بی‌صبرانه منتظر ورود به زمین در جمعه آینده هستم.»[6]

مسیر بازگشت او به هیچ وجه هموار نبود. رونه و تیم پزشکی‌اش در ابتدا مسابقات خاک رس بهاری را هدف قرار داده بودند و به بازگشت در ماه می در هامبورگ چشم داشتند، اما برای دادن زمان بیشتر به روند بهبودی، از این تصمیم منصرف شدند. برنامه بازگشت به مسابقات زمین چمن در کوئینز کلاب و ویمبلدون نیز به همین شکل لغو شد. اخیراً، رونه یک هفته را در مورسیا اسپانیا گذراند و با شدت بالا در کنار کارلوس آلکاراز تمرین کرد تا آمادگی خود را برای مسابقات هاردکورت آمریکای شمالی بسنجد.[2][7]

در حالی که تمرینات مورسیا ثابت کرد پای او می‌تواند رالی‌های سنگین انتهای زمین را تحمل کند، تیم رونه در نهایت تنها ۹ روز مانده به مسابقات یو اس اوپن ۲۰۲۶، او را از این رقابت‌ها کنار کشید. اجماع نظر روشن بود: پرتاب بازیکنی که تازه از ۱۱ ماه توانبخشی آشیل بیرون آمده به کوره بی‌رحم و پنج‌سته یک گرند اسلم، ریسک فیزیکی غیرقابل‌قبولی به همراه داشت. فرمت سه‌سته دیویس کاپ نقطه ورود بسیار امن‌تری را برای او فراهم می‌کند.[7]

خود این مصدومیت، یک بازنشانی سخت را به بازیکنی تحمیل کرد که شهرتش را بر پایه حضور بی‌وقفه در مسابقات بنا کرده بود. رونه آشکارا به فشار بیش از حد تقویم مسابقات به عنوان مقصر اصلی فروپاشی تاندونش اشاره کرده است. در اواخر سال ۲۰۲۵، او در یو اس اوپن، دیدار دیویس کاپ مقابل اسپانیا، لیور کاپ در هاردکورت‌های سرپوشیده، توکیو اوپن، مسترز شانگهای و استکهلم اوپن به صورت متوالی و با سفرهای سریع بین‌قاره‌ای به میدان رفت.[5]

رونه اوایل تابستان امسال در گفتگو با خبرگزاری فرانسه (AFP) درباره این فروپاشی جسمانی اعتراف کرد: «همه چیز پشت سر هم بود و برای من بیش از حد سنگین شد. و فکر می‌کنم در نهایت بدنم تاوان آن را پس داد. بدیهی است که اکنون، با بازگشت از مصدومیت، واقعاً هیچ فشاری احساس نمی‌کنم. فقط می‌خواهم به زمین بروم، از بازی کردن لذت ببرم، از بازگشتم خوشحال باشم و سعی کنم تا جایی که می‌توانم مثل یک هیولا بجنگم و نتیجه بگیرم.»[5]

این غیبت طولانی‌مدت، وضعیت رنکینگ رونه را نابود کرده است. او که نتوانست از امتیازات عظیم خود دفاع کند - از جمله ۶۵۰ امتیاز مربوط به رسیدن به فینال ایندین ولز - از سطح نخبگان ATP سقوط کرده و در رده‌بندی زنده به رتبه ۱۳۳ رسیده است. بازسازی این جایگاه نیازمند شروع از صفر و تکیه بر وایلدکارت‌ها و رنکینگ محافظت‌شده برای حضور در رویدادهای برتر تور خواهد بود.[1][2]

برای تیم ملی دانمارک، زمان‌بندی بازگشت رونه بی‌نقص است. از زمان اولین حضورش در دیویس کاپ در سال ۲۰۱۸، او هفت بار به تیم ملی دعوت شده و حضورش فوراً معادلات رقابتی را برای دیدار آخر هفته مقابل بلغارستان تغییر می‌دهد. پیروزی در هیلرود برای امیدهای دانمارک جهت صعود در ساختار گروه یک جهانی کاملاً حیاتی است.[4][6]

اگر پای او در مسابقات آخر هفته دوام بیاورد، رونه قصد دارد بار مسابقات خود را به تدریج در طول پاییز افزایش دهد. او مسابقات پیش‌روی آسیایی - به ویژه رویدادهای ATP در توکیو و شانگهای - را به عنوان اولین ایستگاه‌های منظم خود در تور در نظر گرفته است. دنیای تنیس با دقت حرکات پای او را زیر نظر خواهد داشت تا ببیند آیا آن حرکات انفجاری جانبی که عامل اصلی صعود او به جمع پنج نفر برتر بود، دست‌نخورده باقی مانده است یا خیر.[3][4]