محمد صلاح با قراردادی دو ساله به ترابزون‌اسپور پیوست و به حواشی انتقالش پایان داد

تصور غالب در سراسر فوتبال جهانی این بود که جدایی محمد صلاح از لیورپول ناگزیر به یک دوران پایانی آرام و پرسود در لیگ حرفه‌ای عربستان یا لیگ برتر آمریکا (MLS) منجر خواهد شد. وقتی یک سوپراستار ۳۴ ساله با ۲۵۷ گل برای یک غول اروپایی، قرارداد خود را یک سال زودتر فسخ می‌کند، کتاب راهنمای مدرن حکم می‌کند که او برای آخرین دستمزد نجومی، به یک لیگ بازنشستگی نقل مکان کند. اما واقعیت فصل بعدی صلاح بسیار شدیدتر است. مهاجم مصری به جای انتخاب یک فضای نمایشی، خود را به کوره سوزان سوپر لیگ ترکیه انداخته و قراردادی دو ساله با ترابزون‌اسپور امضا کرده است. این حرکتی است که یک محیط رقابتی خصمانه و پرمخاطره را بر یک دور افتخار راحت ترجیح می‌دهد.[2][6]

صلاح پس از ترک آنفیلد بعد از ۹ سال و کسب هشت جام بزرگ—از جمله لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا—باید انتخابی انجام می‌داد. فصل آخر او در مرسی‌ساید با افت عملکرد و درگیری علنی با آرنه اسلوت، سرمربی سابق، همراه بود که در نهایت منجر به تصمیم او برای فسخ قراردادی شد که هفته‌ای ۴۰۰ هزار پوند به او پرداخت می‌کرد. ریسک‌های حرکت بعدی او میراث او را تعریف می‌کرد. او به صحنه‌ای نیاز داشت که بتواند ثابت کند دوران سلطه‌اش به پایان نرسیده است، در حالی که همچنان احترام مالی برندش را حفظ کند. ترابزون‌اسپور، باشگاهی که مشتاق شکستن انحصار غول‌های استانبول است، زمین اثبات عالی و پرنوسانی را ارائه داد.[1][2][4]

سؤال فوری این است که چگونه باشگاهی مانند ترابزون‌اسپور—که از لحاظ تاریخی چهارمین تیم بزرگ ترکیه پس از گالاتاسرای، فنرباغچه و بشیکتاش است—توانسته از عهده جذب یک نماد جهانی در ابعاد صلاح برآید. سازوکار این انتقال، یک بسته مالی بسیار خلاقانه است که ساختارهای دستمزد سنتی را دور می‌زند. در حالی که دستمزد پایه ۱۷ میلیون یورویی (۱۴.۵ میلیون پوند) او در هر فصل، کاهش قابل توجهی نسبت به درآمدش در لیورپول است، این قرارداد شامل سهم ۲۰ درصدی عظیمی از تمام درآمدهای حاصل از فروش محصولات تجاری (مرچندایز) با نام او است. این مدل تقسیم درآمد عملاً دستمزد او را مستقیماً از هواداران تأمین می‌کند و هر فروش پیراهن را به یارانه‌ای برای صورت‌حساب دستمزد باشگاه تبدیل می‌کند.[1][2]

این ساختار قرارداد، صلاح را به گران‌ترین بازیکن تاریخ سوپر لیگ ترکیه تبدیل می‌کند و از دستمزد پایه ۱۵ میلیون یورویی که گالاتاسرای تابستان گذشته به ویکتور اوسیمن پرداخت کرد، پیشی می‌گیرد. ترابزون‌اسپور با استفاده از برند شخصی عظیم او—به ویژه جایگاهش به عنوان یکی از برجسته‌ترین ورزشکاران مسلمان در جهان—قراردادی را مهندسی کرده است که خواسته‌های مالی بازیکن را برآورده می‌کند بدون اینکه فوراً باشگاه را ورشکست کند. این یک ریسک محاسبه‌شده است، با این شرط که حجم خالص پیراهن‌های فروخته شده در سراسر ترکیه و خاورمیانه، هزینه اولیه بی‌سابقه را جبران خواهد کرد.[2]

استراتژی جذب بازیکن که صلاح را به سواحل دریای سیاه آورد، به همان اندازه غیرمتعارف بود. ترابزون‌اسپور به جای تکیه صرف بر مدیران ورزشی و ایجنت‌ها، از یک شبکه پنهان لابی‌گری بازیکن به بازیکن استفاده کرد. شواهد نشان می‌دهد که آندره اونانا، دروازه‌بان فعلی ترابزون‌اسپور که به صورت قرضی از منچستریونایتد آمده، معمار اصلی این قرارداد بوده است. گزارش شده است که اونانا مذاکرات مخفیانه‌ای با این بازیکن آزاد—بازیکنی که قراردادش به پایان رسیده و می‌تواند بدون هزینه انتقال به هر تیمی بپیوندد—انجام داده و یک پیشنهاد قانع‌کننده درباره پروژه ورزشی باشگاه و تعصب هواداران محلی ارائه کرده است.[2][6]

اونانا تنها فردی نبود که پشت صحنه فعالیت می‌کرد. ترزگه، وینگر سابق ترابزون‌اسپور و هم‌تیمی ملی صلاح، نیز نقش مهمی در متقاعد کردن صلاح داشت که این باشگاه مقصد مناسبی است. این جذب همتایان، سروصدای مذاکرات نقل و انتقال سنتی را که اخیراً باعث شده بود انتقال پیشنهادی به باشگاه رقیب، بشیکتاش، بر سر حق‌الزحمه ایجنت‌ها و حق تصویر به هم بخورد، دور زد. تا زمانی که ترابزون‌اسپور رسماً مذاکرات را به بورس ترکیه اعلام کرد، زیرساخت‌ها قبلاً توسط هم‌عصران خود صلاح فراهم شده بود.[1][2][3]

شواهد قدرت ماندگار ستاره‌ای صلاح فوری و چشمگیر بود. هنگامی که جت شخصی او روز چهارشنبه در استانبول به زمین نشست، صدها هوادار هیجان‌زده موانع امنیتی معمول را شکستند تا فقط نگاهی به مهاجم با کیت جدید زرشکی و آبی خود بیندازند. روز بعد، نزدیک به ۲۵ هزار هوادار برای رونمایی رسمی او در استادیوم پاپارا پارک ترابزون‌اسپور هجوم آوردند. سکوها دریایی از منورها، پرچم‌های در حال اهتزاز و شعارهای کرکننده بود که تضاد شدیدی با رونمایی‌های شرکتی و بهداشتی‌شده معمول در لیگ برتر داشت.[1][3]

صلاح در مراسم امضای قرارداد خود به جمعیت غران گفت: «چند روز گذشته، تجربه‌ای است که هرگز در زندگی‌ام نداشته‌ام. فقط می‌خواهم از تک تک شما برای حضور امروز تشکر کنم. من در اینجا عشقی را احساس می‌کنم که هرگز انتظار چنین استقبالی را نداشتم. من اینجا هستم تا برنده شوم، می‌خواهم با این باشگاه چیزی را ببرم زیرا شما عشق زیادی به من نشان دادید.» برای بازیکنی که اوج آنفیلد را در یک شب اروپایی تجربه کرده است، تحت تأثیر قرار گرفتن آشکار از استقبال استادیوم، بر شدت منحصربه‌فرد فرهنگ فوتبال ترکیه تأکید می‌کند.[1]

در زمین، این تناسب فوتبالی یک چالش تاکتیکی جذاب را ارائه می‌دهد. ترابزون‌اسپور فصل گذشته در سوپر لیگ سوم شد، یک پایان قابل احترام اما همچنان عقب‌تر از قدرت‌های استانبول. صلاح فوراً یک سابقه ترسناک را به تیمی می‌آورد که مشتاق است عنوان قهرمانی لیگ را که آخرین بار در سال ۲۰۲۲ کسب کرده بود، پس بگیرد. انتظار می‌رود او بار حمله را به طور کامل به دوش بکشد، در سمت راست بازی کند و به سمت پای چپ مورد علاقه‌اش متمایل شود—حرکتی که تقریباً یک دهه دفاع‌های انگلیسی را به وحشت انداخته بود.[1][5]

با این حال، عدم قطعیت در مورد دوام فیزیکی او باقی است. سوپر لیگ ترکیه به شدت خشن است و مشخصه آن بلوک‌های دفاعی عمیق و تکل‌های تنبیهی است. آیا یک وینگر ۳۴ ساله، که سرعت انفجاری‌اش در ماه‌های آخرش در لیورپول نشانه‌های جزئی از کاهش را نشان داد، می‌تواند عملکرد نخبه خود را در چنین محیط پرمخاطره‌ای حفظ کند؟ شواهد حضور ۱۵ دقیقه‌ای او مقابل گالاتاسرای در لیگ قهرمانان مارس گذشته نشان می‌دهد که کیفیت فنی او بی‌نظیر باقی مانده است، اما انجام این کار در طول یک فصل داخلی طاقت‌فرسای ۳۸ بازی، یک بحث کاملاً متفاوت است.[3][5]

علاوه بر این، ریسک‌ها برای جاه‌طلبی‌های اروپایی ترابزون‌اسپور فوق‌العاده بالاست. مقام سومی باشگاه، جایگاهی در مرحله پلی‌آف لیگ اروپا برای آن‌ها به ارمغان آورد. اگر آن‌ها نتوانند از آن مرحله دو بازی عبور کنند، به لیگ کنفرانس—سومین رقابت قاره‌ای اروپا—سقوط خواهند کرد. برای بازیکنی که به چراغ‌های روشن مراحل حذفی لیگ قهرمانان عادت کرده است، بازی کردن فوتبال پنجشنبه شب در لیگ کنفرانس، نشان‌دهنده افت شدید در اعتبار ورزشی خواهد بود و محدودیت‌های انگیزه او را آزمایش خواهد کرد.[1][5]

در نهایت، این انتقال یک قمار بزرگ و پرمخاطره برای هم بازیکن و هم باشگاه است. برای ترابزون‌اسپور، این یک تعهد مالی تاریخی است که نیازمند موفقیت فوری در زمین و بازده تجاری بی‌سابقه است. برای محمد صلاح، این یک رد عمدی مسیر آسان است. او انتخاب کرده است که وارد آتش فوتبال ترکیه شود، با این شرط که وضعیت افسانه‌ای او می‌تواند خارج از حباب محافظ لیگ برتر زنده بماند—و شکوفا شود.[1][2]