نتفلیکس با قراردادی ۷ میلیارد دلاری، حق پخش انحصاری جهانی فیلم‌های سینمایی سونی را به دست آورد

سال‌هاست که دوران مدرن استریمینگ با یک قرعه‌کشی جغرافیایی منحصر به فرد و البته بسیار آزاردهنده تعریف شده است. ممکن است یک مشترک در ایالات متحده وارد حساب کاربری خود شود و ببیند یک فیلم بلاک‌باستر بزرگ به راحتی در صفحه اصلی او در دسترس است، در حالی که کاربری در بریتانیا یا آلمان که دقیقاً همان عنوان را جستجو می‌کند، با یک صفحه خالی مواجه می‌شود. این پراکندگی منطقه‌ای—که نتیجه مستقیم فروش تکه‌تکه حقوق توزیع توسط استودیوهای هالیوود در مرزهای بین‌المللی مختلف است—مدت‌هاست که نقطه اصطکاک اصلی در سرگرمی جهانی بوده است. بینندگان مجبور بوده‌اند برای تماشای همان لحظات فرهنگی، در هزارتوی اشتراک‌های مختلف، قفل‌های منطقه‌ای و تاریخ‌های دسترسی متغیر حرکت کنند.

در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۶ (۲۵ دی ۱۴۰۴)، نتفلیکس و سونی پیکچرز انترتینمنت گامی برداشتند تا این اصطکاک را برای بخش عظیمی از تولیدات سینمایی هالیوود برای همیشه از بین ببرند. این دو غول سرگرمی یک توافقنامه تاریخی جهانی «Pay-1» را اعلام کردند که به طور رسمی نتفلیکس را به عنوان خانه انحصاری جهانی برای پخش استریم تمام فیلم‌های بلند سونی تضمین می‌کند. این قرارداد چندساله تضمین می‌کند که پس از پایان اکران سنتی یک فیلم سونی در سینماها و اتمام دوره آن در پلتفرم‌های اجاره دیجیتال، آن فیلم به صورت جهانی و یکپارچه در یک سرویس واحد پخش شود و به رویکرد تکه‌تکه‌ای که یک دهه صنعت را تعریف کرده بود، پایان دهد.[1][2]

مقیاس مالی محض این توافق، بر ارزش فوق‌العاده‌ای که توزیع جهانی یکپارچه در بازار امروز دارد، تأکید می‌کند. اگرچه شرایط مالی رسمی در بیانیه‌های مطبوعاتی هیچ یک از استودیوها فاش نشد، تحلیلگران صنعت ارزش این قرارداد گسترش‌یافته را بیش از ۷ میلیارد دلار تخمین می‌زنند. این رقم، جهشی خیره‌کننده نسبت به قرارداد قبلی ۲.۵ میلیارد دلاری است که این دو شرکت در سال ۲۰۲۱ تنها برای بازار داخلی آمریکا امضا کرده بودند. گزارش‌ها حاکی از آن است که نرخ حق امتیاز عناوین سونی تحت ساختار جدید تقریباً ۴۰ درصد افزایش یافته است؛ حق بیمه هنگفتی که نتفلیکس مایل به پرداخت آن است تا دسترسی بی‌سابقه بین‌المللی و ساده‌سازی خط لوله محتوای جهانی خود را تضمین کند.[3][5]

بینندگان نباید انتظار داشته باشند که کل کاتالوگ سونی یک شبه منتقل شود، زیرا اجرای این طرح به جای یک تغییر فوری، به صورت یک انتقال مرحله‌ای و با دقت طراحی شده است. از آنجایی که سونی هنوز قراردادهای مجوز فعال و الزام‌آوری با شبکه‌های تلویزیونی منطقه‌ای و پلتفرم‌های استریمینگ رقیب در سراسر جهان دارد، توافق جهانی جدید به تدریج و با انقضای طبیعی آن قراردادهای قدیمی، در هر منطقه جغرافیایی اجرایی خواهد شد. مدیران نتفلیکس انتظار دارند این انتقال تا اوایل سال ۲۰۲۹ (۱۴۰۷ شمسی) به طور کامل تکمیل شود و در آن زمان، قرعه‌کشی جغرافیایی برای آثار سونی رسماً به پایان خواهد رسید.[1][2]

خط لوله محتوایی که توسط این قرارداد چند میلیارد دلاری تضمین شده است، شامل برخی از مورد انتظارترین آثار سینمایی آینده است. فیلم‌های انیمیشن پرمخاطب مانند «مرد عنکبوتی: فراتر از دنیای عنکبوتی» (Spider-Man: Beyond the Spider-Verse) و پروژه مرموز «بادز» (Buds) از سونی پیکچرز انیمیشن، قرار است در پنجره جهانی جدید نمایش داده شوند. اقتباس‌های بزرگ لایو-اکشن، از جمله «افسانه زلدا» (The Legend of Zelda) مورد انتظار نینتندو، نیز به آنها خواهند پیوست. علاوه بر این، این توافق به نتفلیکس دسترسی گسترده و جهانی به عناوین منتخب از آرشیو وسیع فیلم و تلویزیون سونی می‌دهد و پیشنهادات کاتالوگ قدیمی این پلتفرم را عمیق‌تر می‌کند.[1][2][5]

برای سونی پیکچرز، این مگا-قرارداد به عنوان تاییدی قاطع بر استراتژی شرکتی بسیار منحصر به فرد آن در طول جنگ‌های استریمینگ عمل می‌کند. برخلاف رقبای اصلی قدیمی خود—دیزنی، وارنر براس، پارامونت و یونیورسال—سونی عمداً تصمیم گرفت در جریان تب ساخت پلتفرم در اواخر دهه ۲۰۱۰، سرویس استریمینگ اختصاصی خود را راه‌اندازی نکند. این استودیو با باقی ماندن به عنوان یک «فروشنده مستقل اسلحه»، با موفقیت از میلیاردها دلار زیان عملیاتی مرتبط با ساخت و نگهداری زیرساخت مستقیم به مصرف‌کننده از صفر اجتناب کرد. در عوض، سونی توانسته است جنگ‌های مزایده‌ای به راه اندازد و محتوای ممتاز خود را به بالاترین پیشنهاددهنده بفروشد؛ استراتژی‌ای که به وضوح نتیجه داده است.[3]

در همین حال، نتفلیکس به طور استراتژیک، حق مجوزهای بین‌المللی بالاتر را با اطمینان قیمت‌گذاری بلندمدت و یک خندق محتوایی بسیار مستحکم معاوضه می‌کند. از آنجایی که این پلتفرم به مخاطبان بی‌سابقه‌ای متشکل از بیش از ۳۰۰ میلیون کاربر جهانی خدمات می‌دهد، تضمین یک جریان ثابت و قابل پیش‌بینی از اکران‌های بزرگ سینمایی برای حفظ و تعامل مشترکین کاملاً حیاتی است. این قرارداد به نتفلیکس یک «مزیت فراگیر» نسبت به رقبایش می‌دهد، زیرا تلاش‌های بازاریابی جهانی آن را به شدت ساده می‌کند؛ چرا که مدیران دیگر مجبور نیستند توضیح دهند که چرا یک فیلم پرفروش فقط برای نیمی از کاربران پلتفرم در دسترس است.[3][5]

نکته حیاتی برای اکوسیستم گسترده‌تر سرگرمی این است که این توافق به شدت مدل سنتی اکران هالیوود را حفظ می‌کند، نه اینکه بخواهد آن را دور بزند. سونی همچنان فیلم‌های بلند اصلی خود را منحصراً در سینماها اکران خواهد کرد، و پس از آن یک دوره استاندارد سرگرمی خانگی و ویدیوی درخواستی ممتاز (VOD) خواهد داشت، قبل از اینکه عناوین در نهایت به سرورهای نتفلیکس برسند. این رویکرد ترتیبی و پنجره‌ای به سونی اجازه می‌دهد تا درآمد گیشه و فروش اجاره دیجیتال خود را به حداکثر برساند، در حالی که در پایان چرخه عمر فیلم، یک چک استریمینگ عظیم و تضمین‌شده را نیز نقد می‌کند.[1][4]

حفظ پنجره اکران سینمایی در لحظه‌ای حساس برای صنعت گسترده‌تر فیلم رخ می‌دهد. نتفلیکس در حال حاضر در حال پیگیری خرید پیشنهادی ۸۳ میلیارد دلاری وارنر براس دیسکاوری است—یک حرکت ادغام بزرگ که اضطراب شدیدی را در میان صاحبان سینما، اتحادیه‌ها و فیلمسازانی برانگیخته که می‌ترسند غول استریمینگ در نهایت سینماها را به طور کامل دور بزند. نتفلیکس با قفل کردن یک قرارداد بلندمدت که صراحتاً به انحصار سینمایی سونی احترام می‌گذارد و به آن متکی است، به بازار سیگنال می‌دهد که همچنان مایل به حمایت از اکوسیستم سنتی گیشه است، البته زمانی که این امر با جاه‌طلبی‌های جهانی آن همسو باشد.[4]