پایان طلسم نقره: کنی بدنارک فاتح ۱۰۰ متر نخستین مسابقات نهایی دو و میدانی جهان شد

فدراسیون جهانی دو و میدانی با خلق یک رویداد ۱۰ میلیون دلاری در سال‌های بدون مسابقات جهانی، تصمیم گرفت تا سرنوشت ستارگان این ورزش را در یک رقابت فشرده سه روزه رقم بزند؛ و اکنون، دوندگان برتر جهان نشان دادند که در بالاترین سطح فشار چه توانایی‌هایی دارند. در شبی که ورزشگاه ملی دو و میدانی بوداپست مملو از تماشاگر بود، کنی بدنارک سرانجام توانست طلسم طولانی‌مدت خود را بشکند و به جایگاه نخست تکیه زند.[1][2]

بدنارک که پیش از این چهار مدال نقره جهانی و المپیک در ماده ۲۰۰ متر کسب کرده بود، در فینال ۱۰۰ متر مردان با ثبت زمان ۹.۸۵ ثانیه (با باد مخالف ۰.۶ متر بر ثانیه)، رقبای قدرتمند خود را پشت سر گذاشت. اوبلیک سویل از جامائیکا با زمان ۹.۹۰ ثانیه دوم شد و رونی بیکر آمریکایی با ۹.۹۳ ثانیه در جایگاه سوم قرار گرفت.[1]

این پیروزی برای بدنارک فراتر از یک مدال طلای ساده بود. او پس از مسابقه با آرامشی که نشان از پختگی او داشت، به خبرنگاران گفت: «این پیروزی برای من معنای زیادی دارد، زیرا میدان رقابت بسیار سخت بود. این نشان می‌دهد که من توانایی پیروزی را دارم و جایگاهم همین‌جاست.»

رقابت در فینال ۱۰۰ متر با حضور نام‌های بزرگی بسیار نزدیک دنبال شد. کین‌سولا آجایی از نیجریه با زمان ۹.۹۳ ثانیه و تنها با اختلاف چهار هزارم ثانیه نسبت به بیکر، در جایگاه چهارم ایستاد و کریستین کولمن با ۹.۹۴ ثانیه پنجم شد. حضور چهره‌های افسانه‌ای چون اوسین بولت و نوآ لایلز در کنار پیست، بر هیجان این مسابقه افزوده بود.[1]

پیش از فینال، سویل با ثبت زمان ۹.۹۰ ثانیه در مرحله نیمه‌نهایی به عنوان شانس اول قهرمانی شناخته می‌شد، در حالی که بدنارک نیمه‌نهایی خود را با زمان ۹.۹۴ ثانیه به پایان رسانده بود. در مسابقه نهایی، سویل استارت بهتری داشت و در میانه راه از کولمن پیشی گرفت.[1]

با این حال، قدرت بدنی بدنارک که از تخصص او در ۲۰۰ متر نشأت می‌گیرد، در نیمه دوم مسابقه به کمک او آمد. در حالی که تکنیک سویل در نزدیک شدن به خط پایان دچار افت شد، بدنارک با خونسردی کامل و سرعتی خیره‌کننده از او عبور کرد و پیش از عبور از خط پایان، دستانش را به نشانه پیروزی بالا برد.[1]

بدنارک پس از مسابقه تأکید کرد که فشارهای این رویداد متفاوت از سایر مسابقات بود: «این پیروزی در تاریخ ثبت خواهد شد. همه‌چیز در اینجا کمی هیجان‌انگیزتر از مسابقات جهانی است، اما این رویداد فشار بیشتری نیز به همراه داشت زیرا چیزهای زیادی در میان بود.»[1]

مسابقات نهایی دو و میدانی (Ultimate Championship) که برای نخستین بار برگزار شد، با هدف پر کردن خلأ سال‌های بدون مسابقات جهانی طراحی شده بود. این مسابقات با گردآوری قهرمانان المپیک، جهان و لیگ الماس، رقابتی بی‌نظیر را در پایان فصل ۲۰۲۶ رقم زد.[2]

سباستین کو، رئیس فدراسیون جهانی دو و میدانی، روز یکشنبه اعلام کرد که تمامی بلیت‌های این رویداد سه روزه به فروش رفته و ۶۱٬۶۷۱ تماشاگر از نزدیک شاهد این رقابت‌ها بوده‌اند. او تأکید کرد که بازخورد تماشاگران، ورزشکاران و شبکه‌های پخش‌کننده بسیار مثبت بوده است.[2]

کو در بیانیه‌ای گفت: «همواره شعار من این بوده است که ورزشکاران باید در مرکز توجه باشند. این مسابقات پلتفرمی را فراهم کرد تا ستارگان ما نه تنها مهارت‌های ورزشی خود را به نمایش بگذارند، بلکه شخصیت خود را نیز در داخل و خارج از میدان به هواداران نشان دهند.»[2]