رئیس یوفا، چفرین، خواستار استعفای اینفانتینو شد اما نامزد ریاست فیفا نمی‌شود

تنش در اوج فوتبال جهانی به نقطه جوش رسیده است. الکساندر چفرین، رئیس یوفا، علناً از جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، خواسته است که کناره‌گیری کند و هشدار داده که اگر این مدیر اجرایی تحت فشار استعفا ندهد، در ماه مارس با یک چالش جدی برای رهبری مواجه خواهد شد. این اولتیماتوم که در جریان حضور چفرین در پادکست بریتانیایی «بقیه سیاست است: رهبری» (The Rest is Politics: Leading) مطرح شد، مستقیم‌ترین حمله تا به امروز به سلطه اینفانتینو بر نهاد حاکم بر این ورزش است.[1][2]

کاتالیزور این گسست، طرح «شرکت پیشروی فیفا» (FFE) است که اینفانتینو اکنون آن را رها کرده است؛ پیشنهادی جنجالی برای فروش ۲۰ درصد از حقوق تجاری جام جهانی به سرمایه‌گذاران سهام خصوصی. این طرح بلافاصله با واکنش شدید و خشمگینانه در سراسر دنیای فوتبال مواجه شد و کنفدراسیون‌های اروپایی، آمریکای شمالی و آسیایی متحد شدند تا این طرح را در اوایل ماه جاری متوقف کنند.[1][3]

چفرین در توصیف اهمیت پروژه شکست‌خورده FFE، از کلمات تندی استفاده کرد و آن را تهدیدی وجودی و خطرناک‌تر برای این ورزش نسبت به سوپرلیگ اروپایی بدنام دانست. چفرین گفت: «در مورد اول، باشگاه‌های فوق‌العاده مهم می‌خواستند لیگ خودشان را داشته باشند که اشتباه است و فوتبال را نابود می‌کرد. اما در این مورد، فوتبال به معنای واقعی کلمه فروخته می‌شد.» او افزود که متوقف کردن این طرح یک پیروزی حیاتی برای حفظ یکپارچگی بازی بود.[1][5]

با وجود اینکه چفرین خود را به عنوان نوک پیکان مبارزه با دولت اینفانتینو معرفی کرده، او قاطعانه نامزدی خود برای ریاست فیفا را رد کرد. این مدیر اجرایی ۵۸ ساله اسلوونیایی، تعهد خود به یوفا و تمایل به حفظ اعتبار سیاسی‌اش را دلیل این تصمیم عنوان کرد. چفرین توضیح داد: «اگر من به این پست علاقه‌مند نباشم، اعتبارم بسیار بسیار بالاتر است.» او اشاره کرد که قصد دارد پس از پایان دوره فعلی خود، از سیاست‌های فوتبال کناره‌گیری کند تا «کمی از زندگی لذت ببرد».[2][4]

با کنار رفتن چفرین، رقابت برای برکناری اینفانتینو پیش از ضرب‌الاجل ۱۸ نوامبر فیفا برای نامزدی، همچنان باز است. انتظار می‌رفت رئیس فعلی برای سومین دوره در کنگره آتی در رباط، مراکش، بدون رقیب نامزد شود. اکنون، یوفا فعالانه با کونکاکاف و کنفدراسیون فوتبال آسیا هماهنگ است تا یک رقیب اجماعی را شناسایی کند که قادر به سرنگونی این مدیر سوئیسی باشد.[1][3]

پس از کناره‌گیری چفرین، نام جانشینان احتمالی مطرح شده است. ویکتور مونتالیانی، رئیس کونکاکاف، که بر آماده‌سازی جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکای شمالی نظارت داشته، به عنوان یک نامزد قوی برای متحد کردن جناح‌های مخالف دیده می‌شود. در همین حال، اینفانتینو همچنان از حمایت قاطع کنفدراسیون فوتبال آفریقا (کاف) برخوردار است؛ رئیس کاف، پاتریس موتسپه، اخیراً اصرار کرده که هرگونه تغییر رهبری باید در صندوق رأی و نه از طریق اولتیماتوم‌های عمومی، تعیین شود.[3]

پیامدهای رسوایی FFE، اینفانتینو را به طور فزاینده‌ای از پایگاه‌های قدرت سنتی خود منزوی کرده است. شش فدراسیون فوتبال نوردیک اخیراً بیانیه‌ای مشترک صادر کرده و اعلام کردند که اعتماد خود را به رهبری او کاملاً از دست داده‌اند، در حالی که اتحادیه فوتبال انگلستان رسماً حمایت خود را پس گرفت. اینفانتینو، دبیرکل سابق یوفا، در ابتدا در سال ۲۰۱۶ با موجی از حمایت اروپا به قدرت رسید؛ ائتلافی که اکنون به طور کامل فروپاشیده است.[2][4]

اینفانتینو تلاش کرده است تا این شورش را به عنوان یک دستور کار نخبه‌گرایانه اروپایی برای احتکار ثروت ورزش بازتعریف کند و هفته‌های اخیر را صرف جلب حمایت از کشورهای کوچک‌تر در کارائیب و فراتر از آن کرده است. چفرین به شدت این روایت را رد کرد و اشاره کرد که فدراسیون‌های کوچک‌تر اروپایی مانند سن مارینو، قبرس و لیختن‌اشتاین نیز به همان اندازه با فروش سهام خصوصی مخالف بودند.[5]

این بن‌بست تهدید می‌کند که فوتبال جهانی را به یک جنگ داخلی فلج‌کننده بکشاند. یوفا هنوز رسماً تهدید خود مبنی بر تحریم مسابقات آتی فیفا، از جمله جام جهانی، را کنار نگذاشته است و طبق گزارش‌ها، در حال مذاکره با کونکاکاف برای ایجاد یک تورنمنت گسترده لیگ ملت‌های فرامنطقه‌ای است که مستقیماً با تقویم فیفا رقابت کند.[1][6]

با نزدیک شدن به انتخابات ماه مارس، فشار بر اینفانتینو بی‌سابقه است. چه او تصمیم بگیرد که مقاومت کند و برای بقای سیاسی خود بجنگد، یا تسلیم خواسته‌های فزاینده برای استعفا شود، خطوط نبرد ترسیم شده‌اند. شش ماه آینده نه تنها تعیین می‌کند که چه کسی بالاترین مقام را در زوریخ اشغال خواهد کرد، بلکه مشخص می‌کند که آیا روح تجاری محبوب‌ترین ورزش جهان در دست عموم باقی خواهد ماند یا خیر.[2][3]