سازوکار سیستم مرزی جدید اتحادیه اروپا: چگونه اثر انگشت و اسکن چهره جایگزین مهرهای گذرنامه برای مسافران غیر اتحادیه اروپا می‌شوند

دوران جمع‌آوری مهرهای رنگارنگ گذرنامه در سراسر اروپا رسماً به پایان رسیده است. از ۱۰ آوریل ۲۰۲۶، سیستم ورود/خروج (EES) اتحادیه اروپا در تمام ۲۹ کشور منطقه شنگن کاملاً عملیاتی شده است و نحوه عبور شهروندان غیر اتحادیه اروپا از مرز را به طور اساسی تغییر می‌دهد.[1][2]

به جای اینکه یک نگهبان مرزی به صورت دستی یک دفترچه فیزیکی را مهر بزند، سیستم جدید متکی بر یک ثبت بیومتریک کاملاً دیجیتال است. مسافرانی که از خارج از این بلوک وارد می‌شوند – از جمله گردشگران معاف از ویزا از ایالات متحده، بریتانیا و کانادا – اکنون باید در کیوسک‌های خودکار یا باجه‌های کارمندی، تحت اسکن چهره و اثر انگشت قرار گیرند.[3][4]

این انتقال، اوج یک اجرای مرحله‌ای است که در اکتبر ۲۰۲۵ آغاز شد. مقامات مرزی اروپا این بازنگری فناوری اطلاعات را به عنوان یک نوسازی ضروری برای بستن حفره‌های امنیتی، مبارزه با جعل هویت و اجرای دقیق قوانین سختگیرانه مهاجرت منطقه، ستودند.[1][2]

مکانیسم اصلی EES، ردیابی خودکار «قانون ۹۰/۱۸۰ روزه» منطقه شنگن است. پیش از این، نگهبانان مرزی مجبور بودند با ورق زدن صفحات گذرنامه برای یافتن مهرهای ورود محو شده، مدت اقامت مسافر را به صورت دستی محاسبه کنند.[2]

اکنون، پایگاه داده EES به طور خودکار تاریخ، زمان و مکان دقیق هر ورود و خروج را ثبت می‌کند. اگر یک بازدیدکننده بیش از ۹۰ روز مجاز خود را در یک بازه ۱۸۰ روزه اقامت کند، سیستم بلافاصله هنگام خروج، او را علامت‌گذاری می‌کند و این امر منجر به جریمه‌های احتمالی، ممنوعیت موقت ورود یا ایجاد مشکلاتی برای سفرهای آینده می‌شود.[2]

داده‌های اولیه کمیسیون اروپا بر کارایی این سیستم تأکید دارد. تا مارس ۲۰۲۶، این ثبت دیجیتال قبلاً بیش از ۵۲ میلیون گذر مرزی را پردازش کرده بود، تقریباً ۴۰۰۰ نفر را که بیش از حد مجاز اقامت کرده بودند شناسایی کرده و ۱۶۰۰۰ نفر را به دلیل اسناد جعلی یا عدم تطابق هویتی برای رد درخواست ورود علامت‌گذاری کرده بود.[1]

برای یک گردشگر معمولی، پروتکل جدید نیازی به مدارک یا هزینه‌های پیش از سفر ندارد. مسافران هنگام رسیدن به بندر ورودی شنگن، به پایانه‌های سلف‌سرویس هدایت می‌شوند که در آن گذرنامه بیومتریک آنها اسکن می‌شود، یک عکس گرفته می‌شود و چهار اثر انگشت ثبت می‌گردد.[4]

کودکان زیر ۱۲ سال از الزام اثر انگشت معاف هستند، اگرچه همچنان باید اسکن چهره را تکمیل کنند. پس از ثبت نام، مشخصات بیومتریک مسافر به مدت سه سال، یا تا پنج سال برای کسانی که قوانین مهاجرت را نقض می‌کنند، به طور ایمن در پایگاه داده مرکزی اتحادیه اروپا ذخیره می‌شود.[4]

در حالی که وعده بلندمدت EES یک مرز خودکار و بدون اصطکاک است، واقعیت فوری شامل مشکلات اولیه بوده است. تحلیلگران صنعت گردشگری و اپراتورهای تور در مورد تنگناهای قابل توجه در فرودگاه‌های بزرگ، پایانه‌های کشتی و مرزهای زمینی در طول مرحله ثبت نام اولیه هشدار داده‌اند.

از آنجایی که هر مسافر غیر اتحادیه اروپا باید اولین ثبت نام بیومتریک خود را تکمیل کند، زمان‌های پردازش به طور موقت افزایش یافته است. کمیسیون اروپا تخمین می‌زند که یک ثبت نام کامل به طور متوسط ۷۰ ثانیه برای هر مسافر طول می‌کشد – یک پنجره زمانی ظاهراً کوتاه که وقتی صدها مسافر از یک هواپیمای پهن‌پیکر پیاده می‌شوند، به سرعت انباشته می‌شود.[1]

برای کاهش ازدحام، اتحادیه اروپا اپلیکیشن موبایل «سفر به اروپا» (Travel to Europe) را معرفی کرده است. این اپلیکیشن که برای مقاصد خاصی در دسترس است، به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهد تا جزئیات گذرنامه و یک تصویر اولیه چهره خود را تا ۷۲ ساعت قبل از پرواز به طور ایمن بارگذاری کنند و تنها اسکن اثر انگشت را برای مرز فیزیکی باقی بگذارند.

علاوه بر این، مقررات اتحادیه اروپا به کشورهای عضو انعطاف‌پذیری موقتی می‌دهد تا بررسی‌های EES را در طول دوره‌های اوج سفر تابستانی تسهیل یا متوقف کنند. اگر زمان انتظار بیش از حد شود، فرماندهان مرزی می‌توانند به طور موقت جمع‌آوری بیومتریک را برای رفع عقب‌ماندگی‌ها به حالت تعلیق درآورند، اگرچه ثبت دیجیتال خود ورود اجباری باقی می‌ماند.[3]

برای مسافران بسیار مهم است که بین EES و سیستم اطلاعات و مجوز سفر اروپا (ETIAS) که در آینده راه‌اندازی می‌شود، تمایز قائل شوند. در حالی که EES یک مکانیسم ردیابی مرزی است که نیازی به اقدام پیشرفته ندارد، ETIAS یک طرح مجوز پیش از سفر است که شبیه به ESTA آمریکا می‌باشد.[4]

در حال حاضر، ETIAS قرار است در سه ماهه پایانی سال ۲۰۲۶ راه‌اندازی شود. پس از فعال شدن، مسافران معاف از ویزا باید به صورت آنلاین درخواست دهند، ۷ یورو هزینه بپردازند و قبل از سوار شدن به پرواز یا کشتی عازم منطقه شنگن، تأییدیه دیجیتال دریافت کنند.

اجرای دوگانه EES و ETIAS نشان‌دهنده مهم‌ترین بازنگری در سیاست مرزی اروپا از زمان ایجاد منطقه شنگن بدون گذرنامه در سال ۱۹۹۵ است. با پیوند دادن این پایگاه‌های داده با ثبت پناهندگی ارتقا یافته Eurodac، اتحادیه اروپا در حال ساخت یک مخزن جامع هویت مشترک است.

این شبکه به هم پیوسته به افسران مرزی اجازه می‌دهد تا بررسی‌های متقابل فوری را در برابر فهرست‌های تحت تعقیب جنایی و پایگاه‌های داده افراد گمشده انجام دهند. در یک موفقیت اولیه، سیستم تطبیق بیومتریک به مقامات کمک کرد تا یک قربانی مظنون قاچاق انسان را در طول یک بررسی مرزی معمول شناسایی و نجات دهند.

با نزدیک شدن به فصل شلوغ سفر تابستانی، خطوط هوایی و مشاوران سفر از مسافران می‌خواهند که زودتر از حد معمول به فرودگاه‌ها برسند و برای صف‌های طولانی‌تر پس از فرود در اروپا آماده باشند.

در نهایت، دوران مهر فیزیکی گذرنامه به پایان رسیده است. در حالی که این انتقال ممکن است نیاز به صبر میلیون‌ها گردشگر فراآتلانتیک و مسافران کانال مانش داشته باشد، اتحادیه اروپا شرط می‌بندد که یک مرز دیجیتالی و بیومتریک، قاره‌ای امن‌تر و کارآمدتر را به ارمغان خواهد آورد.[1][2]