گزارش مصدومیت اسکیت نمایشی: سارا کونتی پس از قهرمانی با زانوبند در المپیک، برای فصل گرندپری مجوز گرفت

اعلام اتحادیه بین‌المللی اسکیت در اواسط ژوئن درباره‌ی سهمیه‌های گرندپری ۲۰۲۷-۲۰۲۶، موجی از آسودگی را برای طرفداران اسکیت نمایشی ایتالیا به همراه داشت: سارا کونتی و نیکولو ماچی، ستاره‌های رشته‌ی دو نفره، رسماً در فهرست حضور دارند. پس از یک فصل طاقت‌فرسای المپیک که با مصدومیت شدید زانو تعریف شد، کونتی مجوز کامل پزشکی برای رقابت را دریافت کرده است. این اسکیت‌باز ۲۵ ساله، زانوبند محدودکننده‌ای را که در طول بازی‌های میلان کورتینا به نشانه‌ی او تبدیل شده بود، کنار گذاشته است و این نشان‌دهنده پایان موفقیت‌آمیز یک فرآیند توانبخشی شش ماهه و دشوار است.[2][5]

این مجوز، فصل جدیدی را برای قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۳ رقم می‌زند، کسانی که نیمه اول سال ۲۰۲۶ را صرف مبارزه با یکی از بدترین مصدومیت‌ها از نظر زمان‌بندی در این ورزش کردند. در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، کونتی در طول یک جلسه تمرین معمولی، رباط زانوی راست خود را کشید. این مصدومیت بلافاصله روند پیشرفت این زوج را مختل کرد و آن‌ها را در حساس‌ترین مرحله پایانی آمادگی برای المپیک، از روی یخ دور نگه داشت.[1][3]

پیامدهای فوری این اتفاق ویرانگر بود. کونتی و ماچی مجبور شدند از مسابقات قهرمانی اسکیت نمایشی اروپا ۲۰۲۶ کناره‌گیری کنند و شانس خود را برای بازپس‌گیری عنوان قهرمانی قاره از دست دادند. مهم‌تر از آن، این مصدومیت هفته‌ها زمان حیاتی تمرین را از آن‌ها گرفت، درست زمانی که قرار بود برای یک المپیک زمستانی یک‌بار در زندگی، آن هم در خاک خود ایتالیا، به اوج آمادگی برسند.[1][4]

هنگامی که این زوج سرانجام در فوریه به سالن اسکیت روی یخ میلان رسیدند، فشار فیزیکی کاملاً مشهود بود. کونتی با یک زانوبند پزشکی آبی بزرگ روی زانوی راست خود قدم بر روی یخ المپیک گذاشت. برای ورزشی که در کنار توانایی‌های شدید ورزشی، کمال زیبایی‌شناختی را نیز طلب می‌کند، زانوبند یادآوری آشکاری از مصالحه‌های فیزیکی بود که برای گذراندن فصل المپیک لازم بود.[1][6]

کونتی در طول بازی‌ها اعتراف کرد: «واقعاً آن را دوست ندارم، اما بدون آن احساس امنیت نمی‌کنم.» او اشاره کرد که حتی در فعالیت‌های روزمره خارج از یخ نیز زانوبند را می‌پوشید. مانع روانی اعتماد به مفصلی که آسیب دیده است، اغلب به اندازه درد فیزیکی دلهره‌آور است، به ویژه در اسکیت دو نفره که ورزشکاران با سرعت بالا به هوا پرتاب می‌شوند.[1][6]

این مصدومیت آن‌ها را مجبور به امتیازدهی فنی قابل توجهی کرد. این زوج مجبور شدند تمرین توالی گام‌های خود را به مدت دو هفته کامل در ژانویه متوقف کنند و در نهایت ارتقاءهای طراحی‌شده‌ای را که امیدوار بودند در میلان رونمایی کنند، کنار گذاشتند. با کاهش شدید پنجره آمادگی، کونتی و ماچی مجبور شدند برای عبور از رویدادهای تیمی و دو نفره، به حافظه عضلانی پایه و تجربه کهنه‌کاری خود تکیه کنند.[1][3]

از نظر بیومکانیکی، زانوی راست در طول اجرای حرکات دو نفره، به ویژه هنگام فرود پرش‌های پرتابی (Throw Jumps)، تحت فشار فوق‌العاده‌ای قرار می‌گیرد. کونتی اشاره کرد که در حالی که اکثر حرکات در نهایت احساس امنیت می‌دادند، پرش سالکو (Salchow) همچنان منبع دائمی درد بود. او در طول یک جلسه تمرین المپیک تعریف کرد: «اولین سالکویی که امروز انجام دادم، به مربی‌ام نگاه کردم و گفتم: «آخخخخ»»، و دردی را توصیف کرد که آنقدر تیز بود که او را برای چند دقیقه گیج و سردرگم کرد.[1][6]

با وجود درد، کونتی لحظاتی از شوخ‌طبعی را در تضاد زیبایی‌شناختی بین لباس‌های مد روز اسکیت نمایشی و تجهیزات ارتوپدی پیدا کرد. او با خبرنگاران شوخی کرد که زانوبند آبی را با نگین‌های سواروفسکی تزئین خواهد کرد تا با لباس آبی روشن و درخشانش برای برنامه آزاد «کاروسو» هماهنگ شود. برای برنامه کوتاه تمام مشکی خود، او با خیاطش به توافق رسید که یک جوراب ساق بلند به رنگ پوست برای استتار دستگاه پزشکی بدوزد.[1][4]

توانایی آن‌ها در تحمل درد و ارائه عملکرد تحت فشار عظیم المپیک خانگی، جایگاه آن‌ها را به عنوان دو نفر از مقاوم‌ترین ورزشکاران ایتالیا تثبیت کرد. اگرچه آن‌ها در اوج مطلق خود نبودند، اما حضورشان روی یخ در میلان، یک تکیه‌گاه عاطفی حیاتی برای تیم ایتالیا فراهم کرد.[3][4]

پس از المپیک، اولویت کاملاً به سمت سلامتی بلندمدت تغییر کرد. کونتی به جای عجله برای بازگشت به نمایش‌های بهاری، بر یک برنامه توانبخشی دقیق و محافظه‌کارانه تمرکز کرد که طراحی شده بود تا رباط کشیده شده به طور طبیعی و بدون نیاز به جراحی بهبود یابد. این استراتژی نیازمند صبر بود و او را از انجام حرکات پرفشار روی یخ دور نگه داشت تا زمانی که مفصل، تمامیت ساختاری کامل خود را بازیابد.[5][6]

اکنون، در حالی که کمپ‌های تمرینی تابستانی داغ شده‌اند، فدراسیون ایتالیا تأیید کرده است که کونتی بدون محدودیت به پرش و پرتاب بازگشته است. زانوبند آبی بازنشسته شده و به کمد رفته است، و این زوج فعالانه در حال بازسازی پایه فنی هستند که زمستان گذشته مجبور به کاهش آن شده بودند.[2][4]

بازگشت آن‌ها به مسابقات گرندپری در پاییز امسال، یک داستان اصلی در رشته‌ی دو نفره خواهد بود. با توجه به اینکه چندین تیم برتر در حال گذراندن دوران گذار پس از المپیک یا بهبودی از مصدومیت‌های خود هستند، کونتی و ماچی که کاملاً سالم هستند، در موقعیت خوبی قرار دارند تا برای کسب سکو رقابت کنند. سفر آن‌ها از یک پارگی رباط ویرانگر در دسامبر تا مجوز پیروزمندانه تابستانی، گواهی قدرتمندی بر سرسختی است که زیربنای سطح درخشان اسکیت نمایشی است.[2][6]