انتقام در ابوظبی؛ رئال مادرید با شکست المپیاکوس فاتح نخستین سوپرکاپ یورولیگ شد

تنها ۶.۹ ثانیه به پایان بازی در «اتحاد آرنا» باقی مانده بود که آندرس فلیز به دل دفاع زد و با یک پرتاب «فلوتر» تماشایی، اولین جام فصل ۲۰۲۶-۲۷ را برای رئال مادرید تضمین کرد. پیروزی ۹۳-۸۹ شنبه‌شب مقابل المپیاکوس، غول اسپانیایی را به عنوان نخستین قهرمان تاریخ سوپرکاپ یورولیگ در ابوظبی تاج‌گذاری کرد.[4][5]

این نتیجه یک انتقام‌گیری سریع و شیرین برای رئالی‌ها بود؛ درست ۱۱۸ روز پس از آنکه المپیاکوس آن‌ها را در فینال یورولیگ ۲۰۲۶ شکست داده بود. پس از یک فصل کابوس‌وار و بدون جام در ۲۰۲۵-۲۶، این پیروزی تحت هدایت پدرو مارتینز، سرمربی جدید تیم، نوید یک بازسازی برق‌آسا را می‌دهد و خط و نشانی جدی برای رقبا در آستانه آغاز فصل عادی اروپا می‌کشد.[2][4][5]

بازی فینال، نبردی فیزیکی بود که در آن بهره‌وری بالا و تسلط بر ریباندها حرف اول را می‌زد؛ مسابقه‌ای که مادرید بیش از ۳۱ دقیقه از آن را پیش بود. رئال خیلی زود برتری‌اش را دیکته کرد و کوارتر اول را ۲۴-۱۵ برد. المپیاکوس در کوارتر دوم با درخشش ساشا وززنکوف که در مجموع ۲۲ امتیاز کسب کرد، به بازی برگشت و با پیروزی ۲۸-۲۳ در این کوارتر، اختلاف را در نیمه به ۴۷-۴۳ کاهش داد.[4]

تفاوت اصلی دو تیم در منطقه دو امتیازی رقم خورد. رئال مادرید ۲۰ پرتاب از ۳۲ اقدام دو امتیازی خود را به گل تبدیل کرد—یک آمار خیره‌کننده ۶۳ درصدی—در حالی که المپیاکوس را روی ۴۲ درصد (۱۹ از ۴۵) متوقف کرد. این اختلاف ۲۱ درصدی در بهره‌وری پرتاب‌های دو امتیازی، برتری تیم یونانی در خط پرتاب آزاد را خنثی کرد؛ جایی که المپیاکوس ۳۷ بار به خط رفت اما تنها ۲۷ پرتاب (۷۳ درصد) را گل کرد و ۱۰ امتیاز حیاتی را به راحتی از دست داد.[4]

کوارتر چهارم به جنگی فرسایشی از سوت‌های داور، پرتاب‌های آزاد و شوت‌های پیرامونیِ به‌موقع تبدیل شد. ایوان فورنیه، گارد المپیاکوس که بازی را با ۱۴ امتیاز به پایان رساند، در فاصله ۱:۱۵ مانده به پایان، یک پرتاب سه‌امتیازی حساس را وارد سبد کرد تا اختلاف به ۹۱-۸۹ برسد. اما پس از پرتاب سرنوشت‌ساز فلیز، تلاش‌های ناامیدانه وززنکوف و فورنیه برای پرتاب سه‌امتیازی در ثانیه‌های پایانی راهی به سبد نبرد.[4]

والتر «ادی» تاوارس لنگرگاه دفاعی مادرید در زیر سبد بود و با ثبت ۶ امتیاز و ۷ ریباند، عنوان ارزشمندترین بازیکن (MVP) تورنمنت را از آن خود کرد. با این حال، کلید اصلی این پیروزی، توزیع متوازن بار تهاجمی تیم بود. هر ۱۲ بازیکن رئال مادرید در این دیدار امتیاز کسب کردند و پنج نفر از آن‌ها امتیازات خود را دو رقمی کردند.[1][3][4]

تیموتی لوواوو-کابارو با ۱۲ امتیاز بهترین گلزن تیمش بود، در حالی که فلیز، میکائیل یانتونن و خایمه پرادیلا هر کدام ۱۱ امتیاز به دست آوردند. فاکوندو کامپازو، پوینت گارد باتجربه رئال، رهبری حملات را بر عهده داشت و با وجود کسب تنها ۷ امتیاز، با ثبت ۹ پاس گل و ۵ ریباند، نبض بازی را در دست گرفت.[4]

اگرچه در گزارش‌های منتشر شده از این مسابقه نقل‌قول مستقیمی از بازیکنان یا کادر فنی پس از بازی به چشم نمی‌خورد، اما آمارهای درون زمین به وضوح نشان‌دهنده یک تغییر تاکتیکی روشن است. دقت ۸۸ درصدی مادریدی‌ها از خط پرتاب آزاد (۲۳ از ۲۶) نشان از تمرکز بالای آن‌ها در مسابقه‌ای داشت که تنها با ۴ امتیاز اختلاف به پایان رسید و جایی برای اشتباه باقی نمی‌گذاشت.[4]

این تورنمنت دو روزه که به عنوان رویداد رسمی افتتاحیه فصل یورولیگ شناخته می‌شود، شامل دیدار رده‌بندی نیز بود. فنرباغچه استانبول با پیروزی ۸۵-۷۷ مقابل تیم تازه‌تاسیس «دبی بسکتبال»، مدال برنز را به گردن آویخت؛ دبی پیش از این در نیمه‌نهایی و در وقت‌های اضافه مغلوب رئال مادرید شده بود.[1][5]

اولین حضور سوپرکاپ در جزیره یاس، نشان‌دهنده گسترش چشمگیر نفوذ بسکتبال یورولیگ در خاورمیانه است که بر پایه یک همکاری چندساله با دپارتمان فرهنگ و گردشگری ابوظبی شکل گرفته است. این رویداد میزبان چهره‌های سرشناس بین‌المللی از جمله مارسلو و گرت بیل، ستاره‌های سابق تیم فوتبال رئال مادرید بود که اعتبار و جایگاه ویژه این تورنمنت را به رخ می‌کشید.[1][5]

حالا با فتح نخستین جام، تمرکز رئال مادرید به فصل عادی و طاقت‌فرسای ۳۴ بازیه یورولیگ معطوف می‌شود. چالش فوری پیش روی شاگردان مارتینز، هماهنگ کردن خریدهای جدید و تبدیل شدن به یک واحد منسجم است تا بتوانند این شتاب اولیه را در ماه‌های سرد زمستان نیز حفظ کنند.[1][4]