تبیین: پشت پرده تعهدات ۶۳۸ میلیارد دلاری اوراکل و اقتصاد پرمخاطره پردازش هوش مصنوعی

گزارش درآمد سه‌ماهه چهارم سال مالی ۲۰۲۶ اوراکل، عددی را ارائه کرد که به طور موقت مدل‌های وال استریت را در هم شکست: ۶۳۸ میلیارد دلار تعهدات معوق درآمد آتی قراردادی. این معیار که به عنوان تعهدات عملکرد باقیمانده (RPO) شناخته می‌شود، نشان‌دهنده افزایش خیره‌کننده ۳۶۳ درصدی نسبت به سال قبل است.

برای درک مقیاس، تعهدات معوق اوراکل اکنون از کل تولید ناخالص داخلی بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته فراتر رفته و از تعهدات معوق اعلام شده بزرگترین رقبای ابری آن پیشی گرفته است. این جهش ناشی از افزایش ۹۳ درصدی درآمد زیرساخت ابری بود که نشان می‌دهد چرخش تهاجمی اوراکل از نرم‌افزار پایگاه داده قدیمی به سمت محاسبات هوش مصنوعی با عملکرد بالا، مسیر شرکت را به طور اساسی تغییر داده است.[1]

با این حال، بررسی دقیق‌تر این تعهدات معوق بی‌سابقه، یک شرط‌بندی بسیار متمرکز بر آینده هوش مصنوعی را آشکار می‌کند. تحلیلگران مالی تخمین می‌زنند که بیش از نیمی از این رقم ۶۳۸ میلیارد دلاری – تقریباً ۳۰۰ میلیارد دلار – به یک قرارداد عظیم پنج ساله پردازش ابری با OpenAI مرتبط است.

این توافق که به طور گسترده با طرح جاه‌طلبانه زیرساخت هوش مصنوعی «Stargate» مرتبط است، اوراکل را ملزم می‌کند تا سالانه حداکثر ۴.۵ گیگاوات ظرفیت پردازش ابری فراهم کند. این قرارداد جایگاه اوراکل را به عنوان ارائه‌دهنده اصلی زیرساخت‌های تخصصی مورد نیاز برای آموزش و ارائه مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی تثبیت می‌کند، اما همچنین آینده مالی شرکت را به موفقیت یک استارتاپ واحد و بسیار زیر ذره‌بین گره می‌زند.[3][4]

برای درک اینکه چرا یک شرکت واحد به ۳۰۰ میلیارد دلار قدرت محاسباتی نیاز دارد، باید به اقتصاد در حال تحول هوش مصنوعی مولد نگاه کرد. با افزایش مقیاس مدل‌ها از میلیاردها به تریلیون‌ها پارامتر، هزینه محاسباتی هم آموزش (یاد دادن به مدل) و هم استنتاج (اجرای مدل برای کاربران) به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد. گذار OpenAI به سمت سیستم‌های هوش مصنوعی عاملی و پیوسته که وظایف پیچیده و چند مرحله‌ای استدلال را انجام می‌دهند، نیازمند تأمین بی‌وقفه قدرت محاسباتی با پهنای باند بالا و تأخیر کم است.

اوراکل با طراحی زیرساخت ابری خود به طور خاص برای بارهای کاری هوش مصنوعی، خود را برای جذب این تقاضا آماده کرده است، با استفاده از شبکه‌سازی پیشرفته RDMA (دسترسی مستقیم از راه دور به حافظه) که به ده‌ها هزار واحد پردازش گرافیکی (GPU) اجازه می‌دهد تا به عنوان یک ابرکامپیوتر واحد و یکپارچه بدون گلوگاه داده عمل کنند.

انجام قراردادی با این عظمت نیازمند زیرساخت فیزیکی در مقیاسی است که به ندرت خارج از پروژه‌های عمرانی ملی دیده می‌شود. اوراکل در حال حاضر در حال توسعه مراکز داده عظیم در سراسر ایالات متحده است و عملاً به عنوان پیمانکار اصلی برای رونق هوش مصنوعی عمل می‌کند. این ساخت و ساز فوق‌العاده پرهزینه است. در سال مالی ۲۰۲۶، هزینه‌های سرمایه‌ای اوراکل ۱۶۲ درصد افزایش یافت و به ۵۵.۷ میلیارد دلار رسید.

از آنجا که این شرکت زیرساخت‌ها را امروز برای درآمدی می‌سازد که طی پنج تا هفت سال آینده شناسایی خواهد شد، اوراکل برای آن سال جریان نقدی آزاد منفی ۲۳.۷ میلیارد دلاری گزارش کرد. برای پر کردن این شکاف، شرکت ۴۳ میلیارد دلار بدهی و ۵ میلیارد دلار سهام جذب کرد و برنامه‌ریزی کرده است که ۴۰ میلیارد دلار دیگر در سال مالی ۲۰۲۷ جذب کند.[1]

با وجود ارقام رکوردشکن درآمد و تعهدات معوق، وال استریت با نگرانی شدید به گزارش درآمد واکنش نشان داد. سهام اوراکل در هفته‌های پس از افشای این گزارش به شدت سقوط کرد و در ژوئن ۲۰۲۶ تا ۳۵ درصد کاهش یافت. سرمایه‌گذاران به تقاضا برای هوش مصنوعی شک ندارند؛ بلکه در حال هضم مقیاس عظیم سرمایه‌ای هستند که اوراکل باید برای ارائه خدمات به این تقاضا به کار گیرد.

بازار به طور فزاینده‌ای نگران «جدول زمانی تبدیل نقدینگی» است – واقعیتی که تنها حدود ۱۲ درصد از تعهدات معوق ۶۳۸ میلیارد دلاری انتظار می‌رود در دوازده ماه آینده به درآمد واقعی تبدیل شود. بقیه در تعهدات چند ساله قفل شده‌اند که برای انجام آنها نیاز به هزینه‌های هنگفت و فوری در ابتدا است.[2][4]

منبع اصلی اضطراب سرمایه‌گذاران، ریسک طرف مقابل است. OpenAI، با وجود ارزش‌گذاری عظیم و جذب سرمایه ۱۲۲ میلیارد دلاری اخیر، همچنان به شدت زیان‌ده است. پیش‌بینی می‌شود که سازنده ChatGPT در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۴ میلیارد دلار ضرر کند، زیرا برای دستیابی به هوش عمومی مصنوعی (AGI) تلاش می‌کند. اگر رشد درآمد OpenAI متوقف شود، یا اگر بازار سرمایه‌گذاری خطرپذیر گسترده‌تر محدود شود و مانع از جذب سرمایه در آینده شود، این استارتاپ ممکن است در پرداخت صورت‌حساب‌های کلان پردازش ابری خود با مشکل مواجه شود.

از آنجا که مراکز داده اوراکل به طور سفارشی برای این بارهای کاری خاص و با چگالی بالای هوش مصنوعی ساخته می‌شوند، نکول یک مشتری بزرگ، اوراکل را با دارایی‌های بسیار گران‌قیمت و بسیار تخصصی مواجه می‌کند که به راحتی نمی‌توانند برای مشتریان ابری سازمانی سنتی تغییر کاربری داده شوند.[1][4]

اوراکل در مورد این آسیب‌پذیری‌ها بسیار شفاف عمل کرده است. این شرکت در پرونده مالی سالانه ۱۰-K خود که به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ارائه شد، به صراحت خطرات مرتبط با ولخرجی زیرساختی خود را تشریح کرد. مدیریت هشدار داد که اگر مشتریان اصلی نتوانند به تعهدات خود عمل کنند، اوراکل ممکن است در تعهدات چند ساله برای فضای اضافی مرکز داده و تأمین مالی مرتبط با آن بدون دریافت درآمد متناظر قفل شود.

علاوه بر این، این پرونده تأکید کرد که شرایط و تعدیل‌های قیمت‌گذاری در اجاره‌های بلندمدت مراکز داده اوراکل کاملاً با مدت قراردادهای مشتریان آن همخوانی ندارد، که یک عدم تطابق ساختاری ایجاد می‌کند که اگر تقاضا به طور ناگهانی کاهش یابد، می‌تواند حاشیه سود را تحت فشار قرار دهد.[2][3]

فراتر از ریسک‌های مالی، اوراکل در اجرای تعهدات معوق ۶۳۸ میلیارد دلاری خود با محدودیت‌های فیزیکی شدیدی روبرو است. این شرکت در پرونده‌های خود اشاره کرد که ساخت مراکز داده در مقیاس گیگاوات به طور فزاینده‌ای به دلیل گلوگاه‌های زنجیره تأمین برای قطعات تخصصی مانند سیستم‌های خنک‌کننده پیشرفته و ترانسفورماتورهای برق به تأخیر می‌افتد.

مهم‌تر از آن، برق مورد نیاز برای تأمین انرژی این تأسیسات – که اغلب معادل مصرف یک شهر متوسط است – باعث واکنش منفی دولت‌های محلی و ارائه‌دهندگان خدمات شهری شده است. تأمین مجوزهای لازم و اتصالات شبکه برق به گلوگاه اصلی در مسابقه تسلیحاتی هوش مصنوعی تبدیل شده است و ارائه‌دهندگان ابری را مجبور می‌کند تا منابع انرژی جایگزین، از جمله قرار دادن مراکز داده در مجاورت نیروگاه‌های هسته‌ای، را بررسی کنند.[2]

اوراکل در انجام این شرط‌بندی‌های عظیم و متمرکز تنها نیست. بخش فناوری گسترده‌تر وارد یک ابرچرخه زیرساختی بی‌سابقه شده است. طبق داده‌های صنعت، شش شرکت بزرگ فناوری – از جمله اوراکل، مایکروسافت، آمازون و متا – مجموعاً بیش از ۸۵۰ میلیارد دلار برای اجاره مراکز داده‌ای که هنوز شروع نشده‌اند، متعهد شده‌اند.

پیش‌بینی می‌شود چهار هایپراسکیلر برتر تنها در سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۷۲۵ میلیارد دلار در زیرساخت‌های هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کنند. این ولخرجی جمعی بر یک اجماع مشترک در صنعت تأکید می‌کند: خطر کم‌سرمایه‌گذاری و از دست دادن انقلاب هوش مصنوعی به عنوان یک تهدید وجودی تلقی می‌شود، در حالی که خطر بیش از حد ساختن صرفاً یک جریمه مالی است.[2]

برای کاهش بار سرمایه‌ای عظیم، اوراکل شروع به بازسازی نحوه تأمین مالی این پروژه‌های بزرگ کرده است. این شرکت گزارش داد که بخش‌های پیش‌پرداخت شده و سخت‌افزار تأمین شده توسط مشتری در قراردادهای بزرگ هوش مصنوعی آن اکنون به ۷۵ میلیارد دلار می‌رسد.

با ملزم کردن مشتریانی مانند OpenAI به تأمین GPUهای خود یا پرداخت مبالغ قابل توجهی به صورت پیش‌پرداخت، اوراکل میزان بدهی خارجی را که باید برای ساخت پوسته‌های فیزیکی مرکز داده و زیرساخت برق جذب کند، به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. این مدل سرمایه‌گذاری مشترک بخشی از ریسک استهلاک سخت‌افزار را به توسعه‌دهندگان هوش مصنوعی منتقل می‌کند، اگرچه اوراکل همچنان مسئول اجاره‌های بلندمدت املاک و انرژی است.[1]

اگر مسیر فعلی مقیاس‌بندی هوش مصنوعی حفظ شود، استراتژی اوراکل احتمالاً به عنوان یک شاهکار در موقعیت‌یابی زیرساخت‌ها به یاد آورده خواهد شد. اوراکل با تضمین بزرگترین بارهای کاری از برجسته‌ترین توسعه‌دهندگان هوش مصنوعی، عملاً در حال ساخت شبکه زیربنایی برای اقتصاد دیجیتال قرن بیست و یکم است.

تعهدات معوق ۶۳۸ میلیارد دلاری، جریان درآمدی ثابت و عظیمی را تا اوایل دهه ۲۰۳۰ تضمین می‌کند، مشروط بر اینکه مشتریان اصلی همچنان توانایی مالی داشته باشند. در این سناریو، کسری جریان نقدی کوتاه‌مدت و انباشت بدهی، دردهای رشد ضروری برای شرکتی است که از یک فروشنده نرم‌افزار به یک ستون اساسی زیرساخت محاسباتی جهانی تبدیل می‌شود.[4]

در نهایت، تعهدات معوق ۶۳۸ میلیارد دلاری اوراکل به عنوان ملموس‌ترین معیار موجود برای مقیاس گذار هوش مصنوعی مولد عمل می‌کند. این موضوع بحث را از قابلیت‌های مدل نظری دور کرده و آن را در واقعیت سخت بتن، فولاد، سیلیکون و برق تثبیت می‌کند.

موفقیت یا شکست این استقرار سرمایه عظیم نه تنها سرنوشت شرکت اوراکل را تعیین می‌کند، بلکه به عنوان آزمون نهایی برای دوام اقتصادی صنعت هوش مصنوعی نیز عمل خواهد کرد. اگر هوش تولید شده توسط این مراکز داده در مقیاس گیگاوات بتواند تریلیون‌ها دلار ارزش اقتصادی تولید کند، قراردادهای پردازشی ۳۰۰ میلیارد دلاری به عنوان معامله‌ای ارزان تلقی خواهند شد. در غیر این صورت، بخش فناوری با یک حسابرسی تاریخی روبرو خواهد شد.[4]