تقویم جهانی والیبال به نقطه جوش رسید: درون مسیر پرمخاطره تا المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸

اگر می‌خواهید بدانید براکت والیبال مردان در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس چگونه خواهد بود، نیازی نیست دو سال صبر کنید. فقط کافی است اتفاقات چهارده روز آینده را تماشا کنید. سپتامبر ۲۰۲۶ به گلوگاهی عظیم از مسابقات بین‌المللی والیبال با بالاترین سطح حساسیت تبدیل شده است؛ جایی که مسابقات قهرمانی قاره‌ای در اروپا و آمریکای شمالی به طور همزمان سهمیه‌های مستقیم المپیک و بلیت‌های جام جهانی ۲۰۲۷ فدراسیون جهانی والیبال (FIVB) را ارائه می‌دهند.[1][3]

مقیاس عظیم برنامه‌های این ماه حیرت‌انگیز است. در اروپا، سی و چهارمین دوره مسابقات قهرمانی اروپا (CEV EuroVolley) از ۹ سپتامبر آغاز شد و ۲۴ تیم ملی را در چهار کشور میزبان پراکنده کرد: ایتالیا، بلغارستان، فنلاند و رومانی. این تورنمنت تا ۲۶ سپتامبر ادامه خواهد داشت و با مسابقات مدال‌آوری در سالن «یونیپول فروم» (Unipol Forum) در میلان به اوج خود می‌رسد.[3][6]

لهستان و فرانسه با پشتوانه پیشینه جهانی و فرم درخشان اخیرشان در لیگ ملت‌های والیبال، به عنوان شانس‌های اصلی وارد تورنمنت اروپا شدند. اما ایتالیای میزبان همچنان یک تهدید محوری است که با بهره‌گیری از امتیاز میزبانی در چهار سالن تاریخی، برای تاج و تخت قاره‌ای و اولین بلیت تضمین‌شده اروپا برای المپیک لس‌آنجلس می‌جنگد.[3]

در همین حال، در فاصله بیش از ۵۰۰۰ کیلومتری، والیبال آمریکای شمالی در مونکتون، نیوبرانزویک گرد هم آمده است. مسابقات قهرمانی قاره‌ای مردان نورسکا ۲۰۲۶ در ۱۱ سپتامبر در «اِونیر سنتر» (Avenir Centre) افتتاح شد و والیبال کلاس جهانی را برای اولین بار در نزدیک به ۲۰ سال گذشته به این شهر کانادایی بازگرداند.[1]

میدان هشت تیمی نورسکا شامل یک تونل وحشت از سنگین‌وزن‌های منطقه‌ای است، از جمله ایالات متحده، کانادا، مکزیک، پورتوریکو و تیم کوبا که رکورد خیره‌کننده ۱۶ عنوان قهرمانی قاره‌ای را در کارنامه دارد. از آنجا که ایالات متحده پیش از این سهمیه المپیک را به عنوان میزبان بازی‌های ۲۰۲۸ قطعی کرده است، بقیه تیم‌ها در یک نبرد مجموع‌صفر برای تصاحب تنها سهمیه مستقیم باقی‌مانده منطقه قفل شده‌اند.[1]

اما جذاب‌ترین خط داستانی در مونکتون فقط این نیست که چه کسانی در زمین حضور دارند، بلکه این است که چگونه به آنجا رسیده‌اند. مسابقات قهرمانی نورسکا ۲۰۲۶ به عنوان یک تست فشار زنده برای «پلتفرم پروژه‌های توانمندسازی والیبال FIVB» عمل می‌کند؛ یک ابتکار چند میلیون دلاری که برای پر کردن شکاف بین ابرقدرت‌های سنتی والیبال و فدراسیون‌های نوظهور طراحی شده است.[1]

پنج فدراسیون از هشت فدراسیون شرکت‌کننده در مونکتون در حال حاضر با بسته‌های حمایتی استراتژیک و عظیم FIVB فعالیت می‌کنند. پیشگام این موج توسعه مکزیک است که بزرگترین بسته کلی را دریافت کرد: یک سرمایه‌گذاری ۵۱۷ هزار دلاری برای به خدمت گرفتن کارلوس شوانکه (Carlos Schwanke)، سرمربی برزیلی تا سال ۲۰۲۶، در کنار ۱۳۸ هزار دلار حمایت تجهیزاتی اضافی.[1]

این تزریق پول از همین حالا در حال نتیجه دادن است و مکزیک در مسابقات اخیر «فینال شش» نورسکا در پورتوریکو مدال برنز را کسب کرد. شوانکه درباره مسیر پیشرفت تیمش گفت: «من انتظار پیشرفت مداوم را دارم. این همان چیزی است که ما به دنبالش هستیم، به خصوص در مورد رنکینگ جهانی.»[5]

کانادا، کشور میزبان نیز با استفاده از بودجه‌های FIVB مسیر ملی خود را گسترش داده و دیو پرستون (Dave Preston) را به عنوان سرمربی «نسل آینده» (Next Generation) تحت یک پروژه مربیگری ۱۶۸ هزار دلاری منصوب کرده است. ماموریت پرستون پر کردن شکاف بین سیستم جوانان کانادا و تیم بزرگسالان است. پرستون هنگام پذیرش این نقش خاطرنشان کرد: «این زمان بسیار هیجان‌انگیزی برای والیبال در کانادا است، بنابراین من مفتخر و سربلندم که بخشی از توسعه مداوم این ورزش در سراسر کشور و جهان هستم.»[1][4]

این حمایت مالی به رده‌های پایین‌تر براکت نیز کشیده شده است. سورینام با پشتوانه یک پروژه مربیگری ۱۳۶,۵۰۰ دلاری برای حفظ کارلوس اورتا فلووه (Carlos Orta Fellove) به عنوان سرمربی، در مونکتون رقابت می‌کند، در حالی که جمهوری دومینیکن یک سرمایه‌گذاری ۱۰۰,۵۰۰ دلاری در بخش مربیگری برای خوزه الکساندر گوتیرز سانچز (Jose Alexander Gutierrez Sanchez) تضمین کرده است. دوران سلطه چند فدراسیون ثروتمند بر قاره آمریکا با سرمایه‌گذاری‌های هدفمند جهانی در حال فروپاشی سیستماتیک است.[1]

در حالی که تیم‌های ملی برای بقا در مسیر المپیک می‌جنگند، بازی‌های باشگاهی حرفه‌ای بی‌سروصدا در حال آماده‌سازی صحنه نهایی خود است. در ۱۱ سپتامبر، «والیبال ورلد» (Volleyball World) رسماً فهرست هشت تیم حاضر در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان مردان ۲۰۲۶ را که اواخر امسال در لهستان برگزار می‌شود، تایید کرد.[2]

براکت قهرمانی باشگاه‌های جهان نشان‌دهنده قله مطلق بخش خصوصی این ورزش است که قهرمانان قاره‌ای از اروپا، آمریکای جنوبی و آسیا را گرد هم می‌آورد. این میدان شامل قهرمانان فعلی جهان یعنی «سیر سیکوما مونینی پروجا» (Sir Sicoma Monini Perugia) از ایتالیا، قهرمان پنج دوره جهان «سادا کروزیرو» (Sada Cruzeiro) از برزیل، و قهرمان آسیا «جاکارتا بهایانگکارا پرسیسی» (Jakarta Bhayangkara Presisi) از اندونزی است.[2]

در میان تونل وحشت قهرمانی اروپا، ظهور مدعیان نورسکا با بودجه FIVB، و مسابقات پیش‌روی قهرمانی باشگاه‌های جهان، تقویم جهانی والیبال به نقطه جوش رسیده است. تیم‌هایی که از سپتامبر جان سالم به در ببرند، نه تنها جام‌های قاره‌ای را در دست خواهند داشت، بلکه کلیدهای عصر بعدی این ورزش را نیز در اختیار می‌گیرند.[1][2][3]