تکذیب رسمی بازگشت به ایران؛ بیژن مرتضوی شایعات رسانه‌ای را رد کرد

از یک سو، خبرنگاران حوزه موسیقی در داخل ایران با اطمینان از حضور بیژن مرتضوی در منطقه نیاوران تهران خبر می‌دهند و خبرگزاری‌های رسمی نیز این موضوع را تایید می‌کنند. از سوی دیگر، این هنرمند سرشناس با چهره‌ای برافروخته در مقابل دوربین ظاهر می‌شود تا به صراحت اعلام کند که پایش به خاک ایران نرسیده است. این تقابل روایی در روز دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵، بار دیگر فضای رسانه‌ای را به صحنه تقابل اخبار غیررسمی و تکذیبیه‌های صریح تبدیل کرد.[1][3]

ماجرا از آنجا آغاز شد که بهمن بابازاده، خبرنگار حوزه موسیقی، و رسانه «بیلبورد فارسی» مدعی شدند این نوازنده چیره‌دست ویولن پس از سال‌ها دوری از وطن، به ایران بازگشته است. بر اساس این گزارش‌ها که به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد، ادعا شده بود که مرتضوی ۲ روز پیش وارد ایران شده و در منطقه نیاوران تهران ساکن شده است.[3]

این خبر به سرعت در رسانه‌های مختلف بازتاب یافت و حتی خبرگزاری ایسنا نیز در گزارشی نوشت که پیگیری‌ها ورود او را به صورت ضمنی تایید می‌کند. ایسنا تاکید کرده بود که مسئولان مرتبط هنوز این خبر را به صورت رسمی اعلام نکرده‌اند، اما شواهد حاکی از حضور وی در پایتخت است.[4][6]

انتشار این اخبار، موجی از واکنش‌های احساسی و قضاوت‌های زودهنگام را در میان میلیون‌ها هوادار و مخاطب موسیقی پاپ به همراه داشت. بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی با یادآوری خاطرات دهه‌های گذشته و اجراهای ماندگار او، از این اتفاق ابراز خرسندی کردند، در حالی که گروهی دیگر با دیده تردید به این اخبار نگریستند.[3][4]

اما این موج خبری دیری نپایید. بیژن مرتضوی با انتشار یک پیام ویدیویی ۱ دقیقه‌ای در صفحه اینستاگرام خود، به تندی به این شایعات پایان داد. او با چهره‌ای جدی اعلام کرد: «خبر ورود من به ایران کذب است.» این تکذیبیه صریح، تمام گمانه‌زنی‌های رسانه‌های داخلی را نقش بر آب کرد.[1][2]

وی در این پیام ویدیویی با لحنی گلایه‌آمیز از قضاوت‌های شتاب‌زده انتقاد کرد و به شدت به خبرنگار و رسانه‌ای که این خبر را منتشر کرده بودند، تاخت. مرتضوی این اقدام را نوعی خبرسازی برای جذب مخاطب دانست و از اینکه نام او بدون هیچ‌گونه تایید رسمی در تیتر اخبار قرار گرفته است، ابراز تاسف کرد.[1][2]

با وجود این تکذیب قاطع، مرتضوی در بخش پایانی صحبت‌های خود با صدایی گرم و پرامید افزود که آرزو دارد روزی دوباره بتواند به ایران سفر کند. او گفت: «امیدوارم روزی به ایران بروم.» این جمله نشان داد که با وجود گذشت بیش از ۴ دهه دوری از زادگاه، پیوند عاطفی او با ایران همچنان ناگسستنی است.[1]

در واکنش به حواشی و قضاوت‌های شکل‌گرفته پیرامون این شایعه، مرتضوی تصمیم گرفت پاسخ خود را با زبان موسیقی نیز بیان کند. او در روز یکشنبه ۵ مهر، ویدیویی از اجرای یک قطعه موسیقی جدید را منتشر کرد و آن را به دانش‌آموزان جان‌باخته مدرسه «شجره طیبه» در شهرستان میناب تقدیم نمود.[5]

این اقدام هنرمندانه، تلاشی بود تا تمرکز مخاطبان را از حواشی رسانه‌ای به سمت همدلی و هنر معطوف کند. او با این کار نشان داد که ارتباط او با جامعه ایران، نیازی به حضور فیزیکی و خبرسازی‌های زرد ندارد و هنر او همچنان می‌تواند صدای رسای او در میان هم‌وطنانش باشد.[5]

این رویداد نشان‌دهنده عطش جامعه برای بازگشت چهره‌های فرهنگی و هنری به کشور و در عین حال، شکنندگی فضای اطلاعاتی در شبکه‌های اجتماعی است. در حالی که رسانه‌های داخلی تلاش می‌کنند با انتشار اخبار بازگشت هنرمندان، فضایی از عادی‌سازی را به تصویر بکشند، تکذیبیه‌های قاطع هنرمندان نشان می‌دهد که واقعیت‌های مهاجرت پیچیده‌تر از آن است که با یک خبر کوتاه پایان یابد.[1][2][3]