آتلانتا هاکس – ایندیانا پیسرز

پیش از آغاز بازی دوشنبه‌شب، این تصور عمومی وجود داشت که در بسکتبال امروزی هیچ تیمی نمی‌تواند با ترکیبی شش نفره در طول ۴۸ دقیقه دوام بیاورد. با این حال، ایندیانا پیسرز که ۱۱ بازیکن و حدود ۹۳ درصد از سقف دستمزدهای خود را در اختیار نداشت، در ایندیاناپلیس تمام توان خود را گذاشت تا خلاف این فرض را ثابت کند.[3][4]

ایندیانا به دلیل موج سنگین مصدومیت‌ها و استراحت اجباری، تنها پنج بازیکن اصلی و یک یار ذخیره در اختیار داشت، اما توانست اختلاف ۱۵ امتیازی در نیمه دوم را تا آستانه تساوی پیش ببرد. آن‌ها در نهایت با نتیجه ۱۰۸ بر ۱۰۴ مغلوب آتلانتا هاکس شدند، اما مقاومت جسمانی شگفت‌انگیز این ترکیب، نتیجه نهایی را زیر سایه خود قرار داد.[1][2][3]

تک‌تک بازیکنان فعال پیسرز بین ۳۴ تا ۴۵ دقیقه در زمین حضور داشتند. جی هاف با کسب ۲۲ امتیاز لنگرگاه تیم بود، در حالی که کوئنتون جکسون ۲۰ امتیاز آورد و بریدن اسمیت نیز پیش از آن‌که در ثانیه‌های پایانی بر اثر گرفتگی عضلانی از پا بیفتد، ۱۹ امتیاز به ثبت رساند.[2][3]

سایر بازیکنان این ترکیب اضطراری نیز عملکرد درخشانی داشتند. کندال براون ۱۶ امتیاز، جریس واکر ۱۵ امتیاز و جیلن سلاوسون ۱۲ امتیاز ثبت کردند تا هر شش بازیکن ایندیانا مقابل تیم کامل آتلانتا امتیازات خود را دو رقمی کنند.[3]

ریک کارلایل، سرمربی پیسرز، پس از مسابقه گفت: «همه این بچه‌ها خیلی بیشتر از حد مجاز بازی کردند، اما با تمام وجود جنگیدند. آن‌ها هر چه در توان داشتند در زمین گذاشتند و هواداران بازی فوق‌العاده‌ای دیدند، هرچند نتوانستیم برنده شویم.»[3]

کمبود مهره تاریخی

برای پیدا کردن آخرین باری که ایندیانا با چنین ترکیب محدودی وارد میدان شد، باید ۲۲ سال به عقب برگشت. این باشگاه آخرین بار در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۴، یعنی دقیقا شب پس از جنجال مشهور سالن «پالاس» که محرومیت‌های گسترده‌ای در پی داشت، فقط با شش بازیکن به میدان رفته بود.[3]

کارلایل که در آن سال نیز هدایت ایندیانا را بر عهده داشت، بلافاصله شباهت این مسابقه با شکست آن زمان مقابل اورلاندو مجیک را یادآوری کرد و گفت: «مردم هنوز درباره آن بازی صحبت می‌کنند و درباره این بازی هم تا مدت‌ها حرف خواهند زد.»[3]

در سوی دیگر میدان، آتلانتا هاکس برای تثبیت این پیروزی خارج از خانه فشار زیادی را تحمل کرد. نیکیل الکساندر-واکر با ارائه نمایشی مهارنشدنی ۳۴ امتیاز و ۹ پرتاب سه امتیازی به دست آورد و لوئنز دورت نیز با کسب ۱۴ امتیاز، برتری شکننده تیمش را حفظ کرد.[2]

آتلانتا برتری ۱۵ امتیازی خود را در جریان کوارتر سوم پرقدرت خود رقم زد؛ جایی که با بازی هماهنگ و شوت‌های پیرامونی نبض بازی را در دست گرفت. دایسون دنیلز رهبری حملات را بر عهده داشت و پاس گل کلیدی او به الکساندر-واکر برتری هاکس را به ۷۷ بر ۶۶ رساند.[2]

علیرغم آتش‌بازی آتلانتا از پشت قوس، ایندیانا با نفوذ مکرر به محوطه رنگی و گرفتن خطا، فاصله را در حد جبران نگه داشت. بازیکنان خسته پیسرز ۲۳ پرتاب پنالتی به دست آوردند و ۲۰ امتیاز از این طریق گرفتند، در حالی که آتلانتا در تمام بازی تنها هشت بار پشت خط خطا ایستاد.[3]

دقیقه پایانی و پایان نفس‌ها

فشار خردکننده دقایق متوالی سرانجام در فاصله ۶۰ ثانیه به پایان بازی، اثر خود را روی ایندیانا گذاشت. در حالی که اختلاف دو امتیاز بود، بریدن اسمیت یک ریباند دفاعی حساس را جمع کرد، اما به دلیل گرفتگی شدید عضله لنگان‌لنگان حرکت کرد و نتوانست توپ را جلو ببرد.[3]

اسمیت با اشاره به گرفتگی پا به سمت نیمکت، کادر فنی را وادار به سوزاندن آخرین وقت استراحت کرد. او در ۵۸.۷ ثانیه پایانی مجبور به خروج از زمین شد و پیسرز طراح اصلی حملات خود را درست در لحظه نیاز به پرتاب پیروزی‌بخش از دست داد.[3]

در حمله بعدی، شوت سه امتیازی کوئنتون جکسون که می‌توانست یک کامبک باورنکردنی رقم بزند به دلیل خستگی مفرط به حلقه نرسید. آتلانتا بلافاصله از این موقعیت بهره برد و اونیه‌کا اوکانگو با یک شوت دقیق از فاصله چهار متری اختلاف را به چهار امتیاز رساند.[2][3]

سی‌جی مک‌کالم نیز ریباند دفاعی پایانی را پس از پرتاب ناموفق هاف جمع کرد تا تلاش بازگشت پیسرز رسما پایان یابد. هاکس با پیروزی از ایندیاناپلیس گریخت؛ مسابقه‌ای که کیفیت آن‌ها را در ثانیه‌های پایانی تحت فشار یک حریف غیرقابل پیش‌بینی سنجید.[2]

کوئین اسنایدر، سرمربی هاکس، با اشاره به شرایط عجیب این دیدار گفت: «این یک پیروزی ارزشمند است. می‌دانستیم وارد یک نبرد تن‌به‌تن فرسایشی می‌شویم. امیدوارم مصدومان پیسرز زودتر سلامت خود را به دست آورند.»[3]

تیم ایندیانا پس از این مسابقه نفس‌گیر فرصت استراحت کوتاهی دارد، چرا که رقابت‌های لیگ روز سه‌شنبه به مناسبت روز انتخابات تعطیل است و مسابقه بعدی آن‌ها روز چهارشنبه برابر ممفیس گریزلیز خواهد بود. برای آتلانتا نیز این نتیجه آزمونی ارزشمند برای مدیریت دیدارهای فشرده زیر فشار به شمار می‌رود.[3]