بوستون سلتیکس – اورلاندو مجیک

بوستون سلتیکس در سفر به فلوریدا بهترین آمار شوت‌زنی خود را به نمایش نگذاشت، اما در حساس‌ترین لحظات از نبوغ جیسون تیتوم بهره برد. تیتوم با کسب ۳۲ امتیاز و بارها رفتن به خط پرتاب آزاد، موج بازگشت اورلاندو را مهار کرد تا بوستون بعدازظهر یکشنبه به یک پیروزی دشوار و خارج از خانه با نتیجه ۱۰۸ بر ۹۷ دست یابد. این برد ارزشمند، شروع فصل قهرمان دوره قبل را به ۵ پیروزی و ۱ شکست ارتقا داد.[1][2]

برای بازیکنان بوستون که نخستین مسابقه از دو دیدار پیاپی خود را برگزار می‌کردند، این دیدار آزمونی جدی برای تاب‌آوری بود. مجیک بازی را از پشت خط سه‌امتیازی طوفانی آغاز کرد و شش پرتاب نخست از ۱۲ اقدام اولیه‌اش را به گل تبدیل کرد. با وجود آنکه بوستون در کوارتر نخست تنها یکی از ۱۱ پرتاب سه‌امتیازی‌اش وارد سبد شد، سلتیکس با برتری بی‌امان در ریباندهای هجومی توانست کوارتر اول را ۲۴ بر ۲۳ به سود خود به پایان برساند.[2][3]

کوارتر ابتدایی با یک صحنه نگران‌کننده فیزیکی برای مهمان نیز همراه شد. تیتوم در اواخر کوارتر اول پس از برخورد غیرعمد با پیشانی جمال کین، بازیکن اورلاندو، با سر و صورتی خونین زمین بازی را ترک کرد. این ستاره آل‌استار برای مداوا راهی رختکن شد، اما اواسط کوارتر دوم به میدان بازگشت و بدون بروز کوچک‌ترین افت بدنی، نبض خط حمله تیمش را دوباره به دست گرفت.[1]

سلتیکس در ابتدای نیمه دوم آماده بود تا پرونده بازی را زودتر ببندد. بوستون در چهار دقیقه نخست کوارتر سوم اجازه ثبت حتی یک امتیاز را هم به مجیک نداد و اختلافی ۱۵ امتیازی ایجاد کرد. با این حال، اورلاندو در خانه تسلیم نشد و با تکیه بر انگیزه جوانانش کامبک شگفت‌انگیزی را پایه‌گذاری کرد.[1]

مجیک که ستاره مصدوم خود، پائولو بنکرو را در اختیار نداشت، با آتش‌بازی تریستان دا سیلوا در شوت‌های پیرامونی جریانی ۱۲ بر صفر راه انداخت. این فوروارد روکی با ثبت پنج پرتاب سه‌امتیازی موفق، ۲۳ امتیاز آورد. در اوایل کوارتر چهارم، آنتونی بلک توپ پال جرج را دزدید و با تکمیل یک حمله سه امتیازی، بازی را در امتیاز ۷۹ به تساوی کشاند و تماشاگران حاضر در سالن کیا سنتر را به اوج هیجان رساند.[1]

جریان بازی کاملاً به سود اورلاندو چرخید، اما از دست رفتن یک لی‌آپ سرنوشت‌ساز توسط فرانتس واگنر مانع از پیش افتادن آن‌ها شد. از همان لحظه، تیتوم درهای بازگشت را به روی میزبان بست. او به‌جای انتخاب پرتاب‌های از راه دور تحت فشار، پیوسته به زیر حلقه هجوم برد، از حریفان خطا گرفت و سرعت بازی را کاهش داد. تیتوم در نهایت آمار خارق‌العاده ۱۵ پرتاب آزاد موفق از ۱۷ تلاش را ثبت کرد.[1][2]

مهره‌های مکمل بوستون ضربات نهایی را در دقایق پایانی وارد کردند. نیمیاس کتا که به جای میچل رابینسونِ در حال استراحت در پست سنتر فیکس شده بود، با ثبت دو بلاک شوت بسیار حساس از سبد تیمش محافظت کرد. در فاصله ۱ دقیقه و ۳۲ ثانیه به پایان بازی، جرج یک سه‌امتیازی تعیین‌کننده را به سبد نشاند تا برتری سلتیکس را به ۱۱ امتیاز دست‌نیافتنی برساند و عملکرد ۱۷ امتیازی خود را درخشان‌تر کند.[1]

با وجود سقوط آمار خانگی مجیک به سه باخت پیاپی، سرسختی هسته جوان این تیم امیدبخش نشان داد. بلک همانند دا سیلوا ۲۳ امتیاز به دست آورد و واگنر نیز با ثبت ۱۲ پاس گل، رکورد دوران حرفه‌ای خود را شکست و جریان بازی را به خوبی رهبری کرد. دقت اورلاندو در دقایق پایانی افت کرد، اما به چالش کشیدن بوستون در نبود فوق‌ستاره اصلی‌شان، عمق تیمی قابل توجه آن‌ها را آشکار ساخت.[1][3]

بازیکنان بوستون بلافاصله پس از بازی، چمدان‌های خود را برای پرواز فشرده به تگزاس و مصاف دوشنبه شب برابر هیوستون راکتس بستند. سلتیکس اثبات کرد که حتی در روزهایی که پرتاب‌های پیرامونی راهی به حلقه پیدا نمی‌کنند، جنگندگی دفاعی و هوشمندی تیتوم در خطاگرفتن برای کسب پیروزی در نبردهای طاقت‌فرسای خارج از خانه کافی است.[2]