آلورکا – بنفیکا

مهم‌ترین آزمون برای هر مدعی قهرمانی در تقابل با دفاع فوق‌العاده بسته و متراکم، صبر و بردباری است؛ شکیبایی بنفیکا در شب دوم نوامبر برای ۵۰ دقیقه با تهدید جدی روبه‌رو شده بود. شاگردان مارکو سیلوا برای ماندن در فاصله مناسب با پورتوی صدرنشین، به هر سه امتیاز بازی نیاز داشتند، اما تمام نیمه اول را در برخورد با دیواره دفاعی حریف سپری کردند.[3][4]

تیم آلورکا با هدفی مشخص برای دوام آوردن و خسته‌کردن میزبان پا به استادیوم دا لوز گذاشته بود. تیم میهمان که مالکیت آن در اختیار وینیسیوس جونیور ستاره رئال مادرید است، با ساختاری فوق‌العاده فشرده بازی کرد که تمام خطرات هجومی بنفیکا را در ۴۵ دقیقه نخست کاملاً خنثی ساخت. سرخی گومز، مدافع میانی اسپانیایی، رهبری خط دفاعی‌ای را برعهده داشت که هیچ فضایی به میزبان نمی‌داد.[4][5]

این تراکم شدید بازیکنان بازی‌ساز بنفیکا را به‌شدت محدود کرد. جانلوکا پرستیانی بارها در تله یارگیری دو‌نفره گرفتار شد و وانگلیس پاولیدیس، بهترین گلزن لیگ برتر پرتغال، از دریافت هرگونه پاس مناسب در مناطق خطرناک محروم ماند. شوت مهارشده فردریک اورسنس در دقیقه نهم، نزدیک‌ترین موقعیت میزبان برای گشودن دروازه حریف در دقایق ابتدایی بود.[4][5]

تساوی بدون گل در پایان نیمه اول، نشان‌دهنده تسلط کامل آلورکا بر روند بازی بود. میهمان با آسودگی مالکیت توپ را واگذار کرده و در عوض بر فشرده نگه‌داشتن خطوط دفاعی و محدود کردن فضا میان خط میانی و محوطه جریمه تمرکز کرده بود. برای بنفیکایی که در ۹ بازی ابتدایی لیگ ۲۶ گل به ثمر رسانده بود، ناتوانی در رخنه به محوطه جریمه حریف نگران‌کننده به نظر می‌رسید.[1][6]

سیلوا با درک بن‌بست تاکتیکی تیمش به نیمکت روی آورد و کلودیو اچه‌وری را به زمین فرستاد تا شتاب و پویایی لازم را به بازی تزریق کند. این تصمیم بلافاصله ثمر داد؛ پدیده نوجوان آرژانتینی به سرعت توانست فضاهای خالی میان خط دفاع و میانی آلورکا را پیدا کند و حریف را مجبور سازد برای مهار حرکاتش از آرایش بسته‌اش خارج شود.[1][4]

لحظه سرنوشت‌ساز در دقیقه ۵۱ رقم خورد. اچه‌وری با نفوذی شجاعانه به محوطه جریمه، گومز را وادار به خطایی ناشیانه کرد که داور را چاره‌ای جز اعلام پنالتی نگذاشت. پاولیدیس پشت ضربه ایستاد و توپ را وارد دروازه کرد تا بنفیکا ۱-۰ پیش بیفتد و مقاومت فشرده آلورکا سرانجام شکسته شود.[1][4][5]

عقب افتادن از حریف، آلورکا را ناچار کرد از لاک دفاعی خود بیرون بیاید. میهمان در ۲۰ دقیقه پایانی برای زدن گل تساوی نیروهای تهاجمی خود را جلو کشید و ساموئل سوآرس، دروازه‌بان بنفیکا را محک زد. شیکینیو و ماتئوس فرانسا هر دو با شوت‌هایی از پشت محوطه جریمه، سوآرس را وادار به واکنش‌های هوشیارانه کردند و اضطراب را بر سکوهای ورزشگاه حاکم ساختند.[1][5]

با گذشت دقایق، بنفیکا مجبور شد فشار قابل توجهی را از سوی میهمان تحمل کند. دودی لوکباکیو و لوکاس فیگوردو در خط میانی نبردی سنگین داشتند؛ آلورکا نیروهای زیادی را به جلو می‌فرستاد اما بنفیکا نتوانست از فضاهای به‌وجودآمده در ضدحملات استفاده کند. کارت زرد دقایق پایانی کلمنت لنگله نیز استیصال فزاینده خط دفاعی برای حفظ این برتری شکننده را نشان می‌داد.[1][5]

خط دفاعی بنفیکا سرانجام تا سوت پایان مقاومت کرد و چهاردهمین پیروزی تیم در ۱۵ مسابقه اخیر در تمامی رقابت‌ها را به ثبت رساند. این برد ۱-۰ شمار امتیازات بنفیکا را به ۲۵ رساند و فاصله پنج‌امتیازی این تیم با پورتو، مدافع عنوان قهرمانی، را حفظ کرد.[3][4]

این بازی آن نمایش پرگل و شناوری نبود که هواداران در لیسبون این فصل به دیدنش عادت کرده بودند. در شبی که نه مارکو سیلوا و نه اردوی آلورکا حاضر به مصاحبه فوری پس از بازی نشدند، این ۹۰ دقیقه پرفشار و نفس‌گیر نیازی به توضیح نداشت. در کورس قهرمانی که از دست دادن حتی یک امتیاز تاوان سنگینی دارد، کسب پیروزی به هر قیمتی تنها سنجه‌ای است که اهمیت دارد.[1][4]