رئال سوسیداد – والنسیا

در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶، بازی در دقیقه ۹۱ در ورزشگاه مستایا با تساوی ۲-۲ گره خورده بود که کارلوس سولر پشت یک ضربه کرنر دیرهنگام ایستاد. کاپیتان سابق والنسیا توپی دقیق را به محوطه جریمه فرستاد و آندر بارنچیا، بازیکن تعویضی را پیدا کرد؛ کسی که با یک شلیک تماشایی به کنج دروازه، پیروزی ۳-۲ رئال سوسیداد را قطعی کرد.[1][2]

این گل پیروزی‌بخش در وقت‌های اضافه، پایان‌بخش یک نبرد نفس‌گیر در هفته هفتم لالیگا بود؛ جایی که تیم میهمان پیش از دشت هر سه امتیاز، دو بار برتری خود را از دست داد.

این نتیجه، رئال سوسیداد را با ۱۰ امتیاز به رده هشتم جدول پرتاب کرد و همان‌طور که باشگاه توصیف کرد، «آرامشی پیش از یک وقفه طولانی در لیگ» را به ارمغان آورد. اما برای والنسیا، این تراژدی دیرهنگام آن‌ها را با تنها ۴ امتیاز در رده نوزدهم زمین‌گیر کرد و عملکرد مقاومتی تیم زیر نظر اسکار سانچز، سرمربی موقت را به باد داد.[1]

پلگرینو ماتاراتزو، سرمربی رئال سوسیداد، تیمش را طوری چیده بود که از همان سوت آغاز، ضرب‌آهنگ بازی را دیکته کند و میهمان نیز در دقایق ابتدایی کاملاً مسلط بود. آن‌ها در نیمه اول با آمار شوت ۱۳ به ۵ از والنسیا پیش افتادند و امید گل (xG) ۱.۱۳ را در برابر ۰.۲۴ میزبان ثبت کردند.

این فشار در دقیقه ۲۶ نتیجه داد؛ زمانی که جاب اوچینگ توپ را برای لوکا سوچیچ کاشت و او با یک ضربه پای چپ کات‌دار و بی‌نقص، توپ را از استوله دیمیتریفسکی عبور داد و به کنج دروازه فرستاد.[2]

با وجود عقب افتادن زودهنگام، والنسیا در حضور ۴۵,۱۲۲ هوادار خود به بازی برگشت. آرنات دانجوما تهدیدی دائمی در جناحین بود و پیش از دخالت دفاعی حیاتی جون مارتین، چیزی نمانده بود هوگو دورو را در موقعیت گلزنی قرار دهد. میزبان سرانجام در دقیقه ۵۷ قفل دروازه را شکست؛ آرون مایول، محصول آکادمی باشگاه، با یک ضربه هاف‌والی بی‌نقص توپ را از الکس رمیرو عبور داد تا حساب کار ۱-۱ مساوی شود.

در دقیقه ۷۵، ورق دوباره به سود میهمان برگشت و این بار یک چهره آشنا در مرکز توجه بود. خاوی گرا، یانگل هررا را در محوطه جریمه سرنگون کرد تا خوزه مونوئرا، داور مسابقه، نقطه پنالتی را نشان دهد. سولر پشت توپ ایستاد و پنالتی را مقابل باشگاه دوران کودکی‌اش گل کرد تا برتری رئال سوسیداد بازگردد. سولر با ثبت امتیاز ۸.۲، تکمیل ۳۵ پاس از ۳۹ پاس و ۶ بازپس‌گیری توپ، نمایشی درخشان در خط میانی ارائه داد.[1][2]

AI

والنسیا حاضر به تسلیم نشد و با حملات همه‌جانبه برای زدن گل تساوی دوم فشار آورد. پافشاری آن‌ها در دقیقه ۸۴ جواب داد؛ تلاش برای دفع سانتر خطرناک دیوید اوتوربیِ تعویضی، باعث شد لوکن بیتیا، مدافع رئال سوسیداد، دروازه خودی را باز کند. در نتیجه ۲-۲، به نظر می‌رسید گشتاور بازی به سود میزبان چرخیده است و لحظاتی بعد آیمار بلاسکس تا آستانه زدن گل سوم با ضربه سر پیش رفت.[1]

اما در عوض، این بارنچیا بود که در دقیقه ۹۱ ضربه نهایی را وارد کرد. درام بازی با این گل تمام نشد؛ اوری اسکارسون، مهاجم رئال سوسیداد، در دقیقه ۹۶ به دلیل اعتراض کارت زرد دوم را دریافت کرد تا میهمان در ثانیه‌های پایانی ده‌نفره شود. این نقص عددی برای تغییر نتیجه خیلی دیر اتفاق افتاد و مونوئرا اندکی بعد سوت پایان را به صدا درآورد.[1][2]

آمارهای پنهان بازی نشان‌دهنده یک نیمه دوم بسیار نزدیک و پربرخورد است. والنسیا بازی را با ۵۴ درصد مالکیت توپ و ۳۵۸ پاس دقیق در برابر ۳۰۳ پاس رئال سوسیداد به پایان رساند. میزبان همچنین در ۵۷ درصد از نبردهای زمینی پیروز شد و ۲۰ دریبل موفق از ۲۸ تلاش خود ثبت کرد. با این حال، مقاومت دفاعی رئال سوسیداد در نبردهای هوایی و تمام‌کنندگی بی‌نقص آن‌ها در لحظات کلیدی، تفاوت‌ها را رقم زد.[2]

با وجود این شکست، حال و هوای اردوی والنسیا رنگ و بوی تسلیم‌ناپذیری داشت. مایول پس از بازی به خبرنگاران گفت: «چهره‌ای که تیم از خود نشان داد بسیار مثبت بود» و بر بهبود نگرش تیم پس از شروعی دشوار در فصل ۲۰۲۶ تاکید کرد. گزارش‌ها حاکی از آن است که باشگاه در حال نهایی کردن انتصاب خاویر آگیره به عنوان سرمربی دائمی است و این استراتژیست مکزیکی تیمی را به ارث خواهد برد که جنگندگی قابل‌توجهی مقابل یکی از تیم‌های نیمه بالای جدول نشان داد.[1]

پیروزی رئال سوسیداد پس از شکست اخیرشان در لیگ اروپا مقابل بورنموث، یک حاشیه امنیت حیاتی ایجاد می‌کند. این سه امتیاز، تغییرات تاکتیکی ماتاراتزو، به‌ویژه استفاده او از بازیکنان تعویضی را تایید می‌کند؛ هررا و بارنچیا که به ترتیب در دقایق ۶۹ و ۶۱ وارد زمین شدند، مستقیماً در صحنه گل پیروزی‌بخش نقش داشتند. باشگاه باسکی اکنون با انگیزه‌ای مضاعف به استقبال وقفه بازی‌های ملی می‌رود، در حالی که والنسیا برای فرار از منطقه سقوط با روزهایی سرنوشت‌ساز روبرو است.[1]