ایرباس: صنعت هوانوردی تا سال ۲۰۴۵ به ۲.۴ میلیون نیروی کار جدید نیاز دارد

گسترش فیزیکی ناوگان تجاری جهان به ۴۵ هزار و ۵۵۰ فروند هواپیما، نقطه‌ای است که آینده صنعت هوانوردی را تعیین می‌کند. زمانی که خطوط هوایی برای جابه‌جایی ۱۰ میلیارد مسافر در سال برنامه‌ریزی می‌کنند، پیامد قطعی آن نیاز به یک زیرساخت عظیم خدماتی برای عملیاتی نگه‌داشتن این پرنده‌هاست.[1][2]

شرکت ایرباس در جدیدترین پیش‌بینی بازار خدمات جهانی خود اعلام کرده است که ارزش این بازار تا سال ۲۰۴۵ میلادی دو برابر خواهد شد. این رقم از ۲۰۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۶ به بیش از ۴۲۲ میلیارد دلار می‌رسد که نشان‌دهنده نرخ رشد مرکب سالانه ۳.۸ درصدی است.[1][4]

کریستینا آگیلار گریدر، معاون ارشد خدمات مشتریان هواپیماهای تجاری ایرباس، در این باره می‌گوید: «با دو برابر شدن ناوگان جهانی به بیش از ۴۵ هزار و ۵۵۰ فروند هواپیما تا سال ۲۰۴۵، ما باید آماده باشیم. ایرباس نقش خود را به عنوان یک شریک خدماتی جدایی‌ناپذیر برای پشتیبانی از مشتریان در کل چرخه عمر هواپیما گسترش می‌دهد.»[5]

این توسعه ساختاری، تقاضای بی‌سابقه‌ای را برای سرمایه انسانی ایجاد می‌کند. بر اساس برآوردهای ایرباس، صنعت هوانوردی طی دو دهه آینده به ۲.۴۴ میلیون نیروی کار ماهر جدید نیاز خواهد داشت تا بتواند پاسخگوی حجم فزاینده پروازها و الزامات تعمیر و نگهداری باشد.[2][3]

توزیع مشاغل و نیازهای آموزشی

از این رقم عظیم، بیشترین سهم مربوط به خدمه کابین است که به ۱.۰۵ میلیون نفر نیروی جدید نیاز دارند. پس از آن، بخش فنی و مهندسی قرار دارد که باید ۷۳۰ هزار تکنسین تعمیر و نگهداری را برای حفظ ایمنی و کارایی ناوگان جذب کند.[2][6]

خطوط هوایی همچنین باید ۶۶۰ هزار خلبان جدید را تا سال ۲۰۴۵ آموزش داده و استخدام کنند. آمایا رودریگز گونزالس، از مدیران ایرباس، اشاره می‌کند که برای تحقق این هدف، ساعات استفاده از شبیه‌سازهای پرواز در سطح جهان باید دو برابر شود.[3]

بازار آموزش هوانوردی به تنهایی به ارزشی معادل ۱۷ میلیارد دلار خواهد رسید و سالانه ۳.۱ درصد رشد می‌کند. این سرمایه‌گذاری شامل استفاده از پلتفرم‌های واقعیت مجازی و هوش مصنوعی برای ارائه آموزش‌های منعطف و فراگیر به نیروهای کار جدید است.[2][4]

تامین این نیروی انسانی در شرایطی مطرح می‌شود که صنعت هوانوردی پس از همه‌گیری کرونا همچنان با کمبود نیروی کار دست‌وپنجه نرم می‌کند. رقابت با سایر صنایع برای جذب استعدادهای فنی، یکی از چالش‌های اصلی شرکت‌های هواپیمایی و مراکز تعمیراتی خواهد بود.[6]

موتورهای رشد در خدمات پشتیبانی

تعمیر و نگهداری خارج از بال بزرگترین بخش این بازار را تشکیل می‌دهد که ارزش آن تا دو دهه آینده به ۲۱۷ میلیارد دلار خواهد رسید. با پیر شدن ناوگان فعلی و افزایش تعداد هواپیماها، نیاز به تعمیرات اساسی موتورها و قطعات در کارگاه‌ها به شدت افزایش می‌یابد.[4][5]

پشتیبانی عملیات تعمیر و نگهداری، که شامل تامین به‌موقع قطعات و خدمات مهندسی است، با نرخ رشد ۴.۳ درصدی به بازار ۱۰۴ میلیارد دلاری تبدیل می‌شود. این بخش تضمین می‌کند که هواپیماها با کمترین تاخیر در زنجیره تامین، قابلیت پرواز خود را حفظ کنند.[5]

تعمیرات روی بال شامل بازرسی‌های دوره‌ای و چک‌های سنگین نیز به ۳۶ میلیارد دلار می‌رسد. در کنار آن، بازار ارتقا و نوسازی کابین هواپیماهای قدیمی‌تر با ادغام فناوری‌های مدرن و رشد ۲.۶ درصدی، ارزشی معادل ۲۱ میلیارد دلار پیدا خواهد کرد.[4][5]

سریع‌ترین نرخ رشد در این پیش‌بینی به بخش خدمات دیجیتال و اتصال‌پذیری اختصاص دارد. این حوزه با رشد سالانه ۵.۳ درصدی، ارزش خود را سه برابر کرده و تا سال ۲۰۴۵ به بازاری ۲۷ میلیارد دلاری تبدیل می‌شود که کارایی عملیاتی را متحول می‌کند.[4][5]

دیجیتالی‌شدن و چشم‌انداز منطقه‌ای

فناوری‌های دیجیتال اکنون به هسته مرکزی تمام بخش‌های خدماتی تبدیل شده‌اند. این راهکارها به خطوط هوایی کمک می‌کنند تا با پیش‌بینی دقیق خرابی‌ها، از تاخیر یا لغو پروازها جلوگیری کرده و انعطاف‌پذیری برنامه‌های تعمیراتی خود را به شکل قابل‌توجهی افزایش دهند.[3][5]

از منظر جغرافیایی، اروپا، کشورهای مستقل مشترک‌المنافع، آمریکای شمالی و چین همچنان بزرگترین بازارهای خدمات هوانوردی باقی می‌مانند. با این حال، مناطق در حال توسعه در آسیا سریع‌ترین نرخ رشد را در تقاضا برای زیرساخت‌های پشتیبانی و نیروی انسانی تجربه خواهند کرد.[2][6]

این پیش‌بینی نشان می‌دهد که درآمدزایی در هوانوردی دیگر تنها به فروش هواپیمای جدید محدود نیست. چرخه عمر طولانی هواپیماها، یک جریان درآمدی پایدار و مستمر را برای تامین‌کنندگان قطعات و ارائه‌دهندگان خدمات مهندسی در سراسر جهان تضمین می‌کند.[4]

با خروج بیش از ۱۸ هزار فروند هواپیمای قدیمی از چرخه عملیاتی تا سال ۲۰۴۵، بازار بازیافت و مدیریت پایان عمر هواپیماها نیز اهمیت دوچندانی می‌یابد. این روند، پایداری زیست‌محیطی را به یکی از ارکان اصلی خدمات هوانوردی در دهه‌های آینده تبدیل خواهد کرد.[1]