پیروزی قاطع ۶۳-۱۴ ژاپن مقابل آمریکا و صعود به فینال جام ملت‌های اقیانوس آرام

ژاپن بلیت فینال توکیو را رزرو کرد؛ آن هم با یک پیروزی بی‌نقص و کاملاً یک‌طرفه. تیم ملی راگبی ژاپن که با نام «شکوفه‌های شجاع» (Brave Blossoms) شناخته می‌شود، در ورزشگاه هانازونو شهر اوزاکا، هیچ فرصتی برای نفس کشیدن به عقاب‌های آمریکایی نداد و با نتیجه سنگین ۶۳ بر ۱۴، حریف خود را از پیش رو برداشت. این نمایش قدرتمند نشان از آمادگی بالای میزبان برای فتح جام ملت‌های اقیانوس آرام در سال ۲۰۲۶ دارد.[1][2]

این نتیجه، بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ راگبی ژاپن مقابل آمریکا محسوب می‌شود و رکورد قبلی آن‌ها که پیروزی ۴۷ بر ۲۱ در سال گذشته بود را با اختلاف چشمگیری جابه‌جا کرد. ژاپنی‌ها با ثبت ۹ ترای (Try) در طول ۸۰ دقیقه، نشان دادند که فاصله فنی آن‌ها با تیم‌های در حال توسعه‌ای مانند آمریکا روز به روز در حال افزایش است و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت این کشور در ورزش راگبی به ثمر نشسته است.[1][2]

بازی با ریتمی طوفانی و غیرقابل مهار از سوی میزبان آغاز شد. تنها دو دقیقه از سوت آغاز گذشته بود که یویا هیروسه (Yuya Hirose) با عبور از سد دو مدافع آمریکایی و نشان دادن قدرت بدنی بالای خود، اولین ترای بازی را به نام ژاپن ثبت کرد. ماشین هجومی میزبان به همین جا ختم نشد؛ اشتباهات فردی بازیکنان آمریکا در خط دفاعی باعث شد تا ژاپن خیلی سریع کنترل کامل میدان را در دست بگیرد.[1][2]

فشار بی‌امان ژاپنی‌ها در دقایق ابتدایی ادامه یافت. مایکل استولبرگ با دریافت یک پاس دقیق، دومین ترای را به ثمر رساند و پس از او دیلان رایلی با استفاده از فضای خالی در خط دفاعی حریف، اختلاف را افزایش داد. ژاپن در همان ۲۰ دقیقه ابتدایی با نتیجه خیره‌کننده ۲۸ بر صفر پیش افتاد. سام گرین (Sam Greene) نیز با دقت کامل، تمامی ضربات تبدیل (Conversion) تیمش را به امتیاز تبدیل کرد و در نهایت با کسب ۲۳ امتیاز فردی، ستاره بی‌چون‌وچرای میدان لقب گرفت.[1][2]

آمریکا که در شوک حملات سریع و پاس‌کاری‌های بی‌نقص ژاپن فرو رفته بود، در اواسط نیمه اول تلاش کرد تا به بازی برگردد و از زیر فشار خردکننده میزبان خارج شود. شایلو کلاین (Shilo Klein) با استفاده از یک کار تیمی منسجم و نفوذ از میان مدافعان، توانست اولین ترای را برای آمریکا ثبت کند تا طلسم ناکامی‌های این تیم شکسته شود.[1][2]

دقایقی بعد، تاویته لوپتی (Tavite Lopeti) با استفاده از قدرت فیزیکی خود دومین ترای متوالی را برای عقاب‌ها به ثمر رساند تا امیدهای کمرنگی در اردوی مهمان زنده شود. با این حال، ژاپن پیش از پایان نیمه اول و به صدا درآمدن سوت استراحت، یک بار دیگر توسط سوجیرو اوتسوکا به منطقه امتیاز رسید تا اجازه ندهد آمریکا به بازگشت امیدوار بماند. دو تیم با نتیجه قاطع ۳۵ بر ۱۴ به رختکن رفتند.[1][2]

نیمه دوم، عرصه نمایش بی‌نقص خط دفاعی و انسجام تیمی ژاپن بود. میزبان در این نیمه اجازه کسب حتی یک امتیاز را هم به آمریکا نداد. دیلان رایلی با استفاده از یک پاس هوشمندانه، دومین ترای خود را ثبت کرد و پس از او، جک کورنلسن و اسی هانگانا نیز از خط دفاعی خسته آمریکا عبور کردند. اخراج موقت (کارت زرد) جیسون دام، کاپیتان آمریکا در دقیقه ۵۰ به دلیل تکل خطرناک، شیرازه تیمی آن‌ها را در برابر موج حملات میزبان به طور کامل از هم پاشید.[1][2]

حالا تمام نگاه‌ها به ورزشگاه پرنس چیچیبو در توکیو دوخته شده است؛ جایی که ژاپن باید در تاریخ ۱۹ سپتامبر در فینال مسابقات به مصاف مدافع عنوان قهرمانی، یعنی فیجی برود. فیجی پیش از این در دیگر دیدار نیمه‌نهایی موفق شده بود کانادا را با نتیجه ۴۵ بر ۲۹ شکست دهد. در سوی دیگر، تیم ملی آمریکا باید در دیدار رده‌بندی مقابل کانادا صف‌آرایی کند تا شاید بتواند این تورنمنت را با کسب مقام سومی به پایان برساند.[1][2]