پیروزی تاریخی اسپرینگ‌بوکس؛ درهم‌کوبیدن آل‌بلکس با نتیجه ۴۳-۲۸ در بالتیمور و فتح سری «بزرگ‌ترین رقابت»

وقتی سوت پایان بازی روز شنبه در استادیوم ام‌اندتی بانک به صدا درآمد، فقط یک مسابقه راگبی تمام نشد؛ بلکه یک آزمایش بزرگ در دو سوی اقیانوس اطلس به اثبات رسید. آفریقای جنوبی با نتیجه ۴۳-۲۸ نیوزیلند را در بالتیمور در هم کوبید و در میان غریو شادی تماشاگران سبزپوش، تور افتتاحیه «بزرگ‌ترین رقابت راگبی» را با نتیجه ۳-۱ فتح کرد.[3]

حساسیت بازی در بالاترین حد ممکن بود. اسپرینگ‌بوکس در حالی پا به مریلند گذاشت که پس از شکست در بازی اول در ژوهانسبورگ و بردهای نفس‌گیر در کیپ‌تاون و سووتو، برای قطعی کردن قهرمانی در این سری چهار مسابقه‌ای به یک پیروزی نیاز داشت. آن‌ها در نیمه دوم با یک طوفان ویرانگر ۲۶-۱۴ آل‌بلکس را در هم شکستند و شش بار از خط ترای عبور کردند، در حالی که سهم نیوزیلند تنها چهار ترای بود.[5]

برای ۶۸٬۱۷۳ هوادار حاضر در استادیوم — که رکورد جدیدی در آمریکای شمالی برای یک مسابقه راگبی ثبت کردند و رکورد سال ۲۰۱۶ استادیوم سولجر فیلد را در هم شکستند — این یک کلاس درس تمام‌عیار از شدت و هیجان مسابقات تست بود. این تقابل، یک تمرین پرمخاطره و جدی برای جام جهانی راگبی مردان ۲۰۳۱ بود و ثابت کرد که راگبی بین‌المللی در بالاترین سطح می‌تواند جمعیت عظیم و پرشوری را در ایالات متحده به استادیوم‌ها بکشاند.[5]

خود مسابقه یک تریلر ده‌ترای بود که با برخوردهای فیزیکی بی‌امان و تغییرات مداوم جریان بازی تعریف می‌شد. آفریقای جنوبی در نیمه اول با برتری شکننده ۱۷-۱۴ به رختکن رفت، اما بازی قدرتی و همیشگی آن‌ها در نهایت خط دفاعی نیوزیلند را متلاشی کرد.[3]

دیمین د آلنده در همان دقایق ابتدایی قفل دروازه را باز کرد، اما این عمق ترکیب اسپرینگ‌بوکس بود که در نهایت سرنوشت‌ساز شد. ترای‌های مورنه فان دن برگ، مالکوم مارکس و پیتر-استف دو تویت برتری قاطعی را رقم زد، پیش از آنکه فرار انفرادی و نفس‌گیر کورت-لی آرندسه کار را تمام کند. آرندسه با تصاحب یک توپ سرگردان در عمق زمین خودی، چند مدافع را جا گذاشت و با فراری تماشایی، مقاومت آل‌بلکس را در هم شکست.[1][5]

نیوزیلند تحت هدایت دیو رنی، سرمربی خود، حاضر به تسلیم نبود. آل‌بلکس در کوارتر دوم یک حرکت تهاجمی خیره‌کننده ۳۲-فازی را مهندسی کرد و خط دفاعی آفریقای جنوبی را تا پیش از عبور نهایی ویل جوردن، به شدت تحت فشار قرار داد. کودی تیلور، ایتن بلک‌ادر و بودن برت نیز ترای‌های دیگری ثبت کردند تا فشار را تا دقایق پایانی روی قهرمانان فعلی جهان حفظ کنند.[1][3][4][5]

کودی تیلور، هوکر نیوزیلند اعتراف کرد: «ما در طول هفته وقتی مسابقات تست خود را مرور می‌کنیم، درباره لحظات کلیدی زیاد حرف می‌زنیم و آفریقای جنوبی در چند بازی اخیر، لحظات کلیدی بیشتری را علیه ما رقم زد. تمام اعتبار به آن‌ها تعلق دارد – آن‌ها تیم فوق‌العاده‌ای هستند و ثابت کردند چرا قهرمان جهان‌اند.»[1]

این پیروزی برای آفریقای جنوبی وزن تاریخی داشت. این صدمین مسابقه تست راسی اراسموس در هدایت اسپرینگ‌بوکس بود که با هشتمین پیروزی مقابل آل‌بلکس در ۱۰ تقابل اخیرشان به اوج رسید.[5]

سیا کولیسی، کاپیتان آفریقای جنوبی درباره اراسموس گفت: «او می‌داند چگونه به ما انگیزه بدهد و وقتی با ما صحبت می‌کند، یادآوری می‌کند که از کجا آمده‌ایم، از چه کشوری آمده‌ایم. بازیکنانی که در تیم هستند اما بازی نمی‌کنند. ما این کار را برای آن‌ها انجام می‌دهیم.»[1]

پیروزی در این سری همچنین آفریقای جنوبی را به قلمرویی ناشناخته در رده‌بندی جهانی راگبی پرتاب کرد. اسپرینگ‌بوکس با این پیروزی ۰٫۷۵ امتیاز در رده‌بندی کسب کرد و مجموع امتیازات خود را به ۹۵٫۰۹ رساند — بالاترین امتیازی که از زمان معرفی این سیستم در سال ۲۰۰۳ ثبت شده است. این رقم حتی از رکوردهای قبلی آن‌ها در قهرمانی‌های جام جهانی ۲۰۰۷، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۳ نیز فراتر رفت.[2]

نیوزیلند با ۹۱٫۱۵ امتیاز در جایگاه دوم باقی ماند، اما فاصله ۳٫۹۵ امتیازی بین این دو کشور، بیشترین اختلاف از جولای ۲۰۲۴ تاکنون است.[2]

در حالی که آل‌بلکس ایالات متحده را با شکست در این سری ترک می‌کند، این تور فرمت کلاسیکی را احیا کرد که دنیای راگبی را مجذوب خود ساخت. نیوزیلند با بازی مقابل تیم‌های باشگاهی آفریقای جنوبی پیش از این چهار مسابقه تست، عمق ترکیب خود را در یکی از خصمانه‌ترین محیط‌های این ورزش محک زد و داده‌های حیاتی برای چرخه جام جهانی ۲۰۲۷ جمع‌آوری کرد.[4]

جام مغناطیسی و دوتکه «بزرگ‌ترین رقابت» اکنون به پرتوریا بازمی‌گردد، اما داده‌های جمع‌آوری‌شده در مریلند نزد سازمان جهانی راگبی باقی می‌ماند. با فروش ۶۸٬۱۷۳ بلیت و آماده‌سازی بی‌نقص استادیوم، سازمان‌دهندگان جام جهانی ۲۰۳۱ اکنون اثبات مفهوم خود را در دست دارند. اسپرینگ‌بوکس ثابت کرد که امروز بر این ورزش حکمرانی می‌کند، اما بالتیمور ثابت کرد که ایالات متحده برای فردا آماده است.