آلمان قرارداد خرید موشک‌های تاماهاوک آمریکا را در یک تغییر بزرگ دفاعی نهایی کرد

آلمان رسماً توافق مهمی را برای خرید موشک‌های کروز تاماهاوک ساخت آمریکا نهایی کرد، که به طور اساسی موضع دفاعی این کشور و استراتژی بازدارندگی ناتو در اروپا را بازآرایی می‌کند. این قرارداد که روز جمعه در برلین امضا شد، اولین باری است که ارتش آلمان از پایان جنگ سرد به این سو، دارای قابلیت‌های متعارف و مستقل تهاجم عمیق خواهد شد که قادر به هدف قرار دادن مناطق بسیار فراتر از مرزهای بلافصل آن است.[1][2]

بسته تدارکاتی، که حدود ۲.۱ میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، شامل موشک‌ها، پرتابگرهای متحرک زمینی و سیستم‌های یکپارچه فرماندهی و کنترل است. مقامات وزارت دفاع آلمان تأیید کردند که انتظار می‌رود اولین سامانه‌ها تا اواخر سال ۲۰۲۷ عملیاتی شوند. پس از استقرار، آنها مستقیماً در سپر موشکی گسترده‌تر ناتو در اروپا ادغام خواهند شد و قابلیتی برای واکنش سریع فراهم می‌کنند که منحصراً به دارایی‌های آمریکایی وابسته نیست.[2][3]

این خرید نشان‌دهنده اوج سیاست «زایتن‌وِنده» (Zeitenwende) صدراعظم اولاف شولتس است—نقطه عطفی تاریخی در سیاست نظامی آلمان که چند روز پس از تهاجم ۲۰۲۲ به اوکراین اعلام شد. برای دهه‌ها، برلین یک موضع کاملاً دفاعی و کوتاه‌برد را حفظ کرده بود و برای بازدارندگی دوربرد کاملاً به نیروهای آمریکایی مستقر در اروپا متکی بود. آلمان با خرید تاماهاوک‌های خود، از یک خط قرمز روانی و استراتژیک عبور می‌کند که نقش آن را به عنوان یک قدرت نظامی پیشرو در قاره اروپا بازتعریف می‌کند.[4][7]

مقامات دفاعی آمریکا این توافق را به عنوان گامی حیاتی در تقسیم مسئولیت‌های فراآتلانتیک ستودند. واشنگتن مدت‌هاست که بر متحدان اروپایی فشار آورده تا مسئولیت مالی و عملیاتی بیشتری را برای دفاع از خود بپذیرند. آلمان با دستیابی به زرادخانه تهاجم عمیق خود، به پنتاگون اجازه می‌دهد تا به طور بالقوه برخی از دارایی‌های استراتژیک خود را به صحنه هند و اقیانوس آرام اختصاص دهد، در حالی که تضمین می‌کند اروپا در برابر تجاوزات احتمالی به شدت مستحکم باقی می‌ماند.[3][6]

کرملین با خصومت فوری به توافق نهایی واکنش نشان داد. سخنگویان وزارت خارجه روسیه این قرارداد را به عنوان «تشدید جدی» و تهدیدی مستقیم برای امنیت ملی روسیه توصیف کردند. مسکو هشدار داد که اقدامات نظامی متقابل را برای خنثی کردن قابلیت‌های جدید آلمان به کار خواهد گرفت، که این امر ترس از یک مسابقه تسلیحاتی جدید در اروپای مرکزی را افزایش می‌دهد.[5][8]

در داخل کشور، این خرید بحث‌های شدیدی را در بوندستاگ (پارلمان آلمان) برانگیخته است. در حالی که ائتلاف حاکم و اپوزیسیون محافظه‌کار جریان اصلی از این اقدام به عنوان ضرورتی برای بقای ملی در یک محیط امنیتی متزلزل حمایت می‌کنند، جناح‌هایی در چپ افراطی و راست افراطی آن را به شدت محکوم کرده‌اند. منتقدان استدلال می‌کنند که میزبانی و مالکیت تسلیحات تهاجمی دوربرد، آلمان را به یک هدف اصلی در هرگونه تشدید احتمالی متعارف تبدیل می‌کند و تعهد دیرینه کشور به خویشتن‌داری نظامی را زیر پا می‌گذارد.[2][4]

متحدان همسایه ناتو، به ویژه لهستان و کشورهای بالتیک، به شدت از این تحول استقبال کرده‌اند. رهبران اروپای شرقی سال‌هاست که برای یک آلمان با قاطعیت نظامی بیشتر لابی کرده‌اند تا لنگر دفاعی قاره باشد. برای این کشورهای خط مقدم، خرید تاماهاوک به عنوان یک تعهد ملموس و برگشت‌ناپذیر توسط برلین به امنیت مشترک آنها تلقی می‌شود، که فراتر از حمایت مالی به بازدارندگی نظامی سخت می‌رود.[1][7]

ادغام سیستم‌های تاماهاوک نیازمند آموزش گسترده و بازسازی زیرساخت‌ها برای بوندس‌وِر (ارتش آلمان) خواهد بود. خدمه موشکی آلمان قرار است آموزش‌های تخصصی خود را در پایگاه‌های نظامی آمریکا در اوکلاهاما در اواخر سال جاری آغاز کنند. همزمان، پیمانکاران دفاعی اروپایی در حال بررسی تأسیسات نگهداری مشترک برای سرویس‌دهی محلی به موشک‌ها هستند؛ اقدامی که فناوری پیشرفته دفاعی آمریکا را بیشتر در پایه صنعتی اروپا تثبیت خواهد کرد.[3][6]