آرسنال و بایرن مونیخ در رده‌بندی قدرت لیگ قهرمانان از پاری سن ژرمن پیشی گرفتند

مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۷-۲۰۲۶ از ۸ سپتامبر آغاز می‌شود و مدل‌های پیش‌بینی‌کننده از همین حالا قهرمان جدیدی را معرفی کرده‌اند که قهرمان دو دوره متوالی نیست. آرسنال، که به تازگی در ماه مه گذشته به خشکسالی ۲۲ ساله قهرمانی در لیگ برتر پایان داد، در رده‌بندی اولیه قدرت، از بایرن مونیخ و پاری سن ژرمن پیشی گرفته است.

فرمت گسترش‌یافته ۳۶ تیمی، که اکنون وارد سومین فصل خود می‌شود، اشتباهات اولیه را به شدت مجازات می‌کند و الگوریتم‌ها را مجبور می‌سازد تا ثبات دفاعی و گردش بازیکنان را بالاتر از اعتبار صرف باشگاه‌ها قرار دهند. برای باشگاه‌هایی که در اوج سلسله مراتب اروپا قرار دارند، حاشیه خطا عملاً پیش از سوت آغاز بازی از بین رفته است.[1][2][8]

بر اساس ۱۰,۰۰۰ شبیه‌سازی انجام شده توسط ابررایانه Opta که در ۴ سپتامبر منتشر شد، آرسنال ۲۱.۲ درصد شانس دارد که جام قهرمانی را در ماه ژوئن آینده در استادیوم متروپولیتانو مادرید بالای سر ببرد. بایرن مونیخ با ۱۹.۹ درصد شانس، کمی عقب‌تر قرار دارد، در حالی که منچستر سیتی ۱۲ درصد احتمال قهرمانی دارد. پاری سن ژرمن، با وجود حفظ جام در بوداپست در فصل گذشته، تنها ۷.۷ درصد شانس دارد که سه‌گانه تاریخی را کسب کند.[2][3][8]

صعود آرسنال بر پایه یک زیربنای دفاعی نفوذناپذیر استوار است. تیم میکل آرتتا در فصل ۲۶-۲۰۲۵ در تمام رقابت‌ها ۳۰ کلین شیت ثبت کرد و در کل رقابت‌های لیگ قهرمانان، پیش از شکست در ضربات پنالتی مقابل پاری سن ژرمن در فینال، تنها ۷ گل دریافت کرد.

آن‌ها فصل جدید داخلی را با سه کلین شیت متوالی آغاز کرده‌اند، از جمله پیروزی ۳-۰ در کامیونیتی شیلد مقابل منچستر سیتی و برد ۱-۰ خارج از خانه مقابل استون ویلا. تحلیل Tribuna از داده‌های Opta اشاره کرد: «این ثبات دلیلی است که مدل اکنون آن‌ها را مدعی اصلی می‌داند، حتی با وجود اینکه قرعه‌کشی مرحله گروهی امسال سخت‌تر است.» اضافه شدن برونو گیمارائش به خط میانی، کنترل آن‌ها بر مرکز زمین را مستحکم‌تر کرده است.[2][3]

اگر آرسنال نماد کنترل دفاعی است، بایرن مونیخ ضدوزن تهاجمی آن به شمار می‌رود. غول‌های آلمانی در صدر رده‌بندی ضرایب باشگاهی یوفا قرار دارند و دارای رکورد تهاجمی خیره‌کننده‌ای هستند؛ آن‌ها در ۱۴ بازی اروپایی فصل گذشته ۴۳ گل به ثمر رساندند. هری کین، که پس از یک فصل تاریخی ۶۱ گله در بایرن، همچنان نقطه کانونی حمله‌ای است که بالاترین آمار گل‌های مورد انتظار (xG) در رقابت‌ها را با ۳۸.۱ به ثبت رساند.[3][4]

پاری سن ژرمن به عنوان قهرمان دو دوره متوالی وارد تورنمنت می‌شود، اما مدل‌ها نسبت به کسب سومین عنوان متوالی تردید دارند. تاریخ، باد مخالف اصلی آن‌هاست: تنها رئال مادرید، آژاکس و بایرن مونیخ تاکنون موفق به کسب سه جام متوالی اروپایی شده‌اند.

پاری سن ژرمن همچنین در پنجره نقل و انتقالات تابستانی، وینگر باارزش خود، بردلی بارکولا، را به لیورپول واگذار کرد و لوئیس انریکه، سرمربی تیم، مجبور شد خطوط حمله خود را پیش از یک برنامه پاییزی طاقت‌فرسا بازسازی کند. قهرمان فرانسه باید ثابت کند که تسلط داخلی آن‌ها می‌تواند بدون یکی از مهره‌های کلیدی خلاق، به طور یکپارچه به یک مسیر عمیق دیگر در قاره اروپا تبدیل شود.[3]

با وجود تردیدهای آماری، پاری سن ژرمن عمق تیم بی‌نظیری دارد. خویچا کواراتسخلیا، بازیکن فصل گذشته لیگ قهرمانان با ۱۰ گل و ۶ پاس گل، همچنان در کنار ورودی جدید، فران تورس، که پس از به ثمر رساندن گل پیروزی اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ به این تیم پیوست، خط حمله را رهبری می‌کند. رده‌بندی‌های دستی Off The Bench در واقع پاری سن ژرمن را در رتبه اول قرار می‌دهند و استدلال می‌کنند که «عمق تیم آن‌ها بی‌رقیب است، با ۱۳ بازیکن که در لیست FC 100 قرار دارند.»[1][3]

منچستر سیتی در رتبه سوم رده‌بندی اجماعی قرار دارد، یک افت جزئی که نشان‌دهنده تابستان پر از تحول این تیم است. پس از جدایی پپ گواردیولا، سرمربی جدید، انزو مارسکا، بازسازی جامعی در خط میانی انجام داده است.

آنتونی دابوندو برای The Ringer نوشت: «لیگ برتر انگلیس هرگز واقعاً متوقف نمی‌شود، اما این تابستان قطعاً دکمه بازنشانی را زد»، و به تغییرات گسترده مدیریتی در باشگاه‌های برتر اروپا اشاره کرد. با این حال، با حضور ارلینگ هالند و رودری، سیتی همچنان ۸۶.۳ درصد احتمال رسیدن به مرحله حذفی را حفظ می‌کند.[2][6]

مرحله گروهی گسترش‌یافته ۳۶ تیمی حکم می‌کند که تیم‌ها باید از یک مسیر هشت مسابقه‌ای در برابر هشت حریف مختلف عبور کنند، که گردش بازیکنان را حیاتی می‌سازد. قرعه آرسنال شامل یک سفر دلهره‌آور به مونیخ است، در حالی که پاری سن ژرمن باید قبل از ژانویه با منچستر سیتی و بارسلونا روبرو شود. هشت تیم برتر در جدول واحد و بزرگ مستقیماً به مرحله یک هشتم نهایی صعود می‌کنند، که اهمیت فوق‌العاده‌ای به تفاضل گل در مراحل اولیه می‌دهد.[1][8]

رئال مادرید و بارسلونا به طور غیرمعمولی در رده‌بندی پیش‌بینی‌کننده پایین قرار دارند و به ترتیب حدود ۵.۱ و ۷.۰ درصد شانس دارند. رتبه ۵.۱ درصدی رئال مادرید منعکس‌کننده دو فصل متوالی بدون حضور در فینال اروپا است، یک خشکسالی نادر برای قهرمان ۱۵ دوره.

در همین حال، بارسلونا تحت هدایت هانسی فلیک به بازسازی ادامه می‌دهد؛ با وجود شروع قوی داخلی در لالیگا، اعتبار اروپایی آن‌ها در برابر نخبگان مطلق هنوز آزمایش نشده است. غول‌های اسپانیایی باید به هاله سنتی تورنمنت و درخشش فردی بازیکنانی مانند لامین یامال تکیه کنند تا بر تیم‌هایی که در حال حاضر معیارهای زیربنایی بسیار برتری دارند، غلبه کنند.[1][2]

مدل‌ها به شدت ثبات ساختاری آرسنال و خروجی تهاجمی محض بایرن مونیخ را ترجیح می‌دهند، اما فرمت گسترش‌یافته یک جنگ فرسایشی را تضمین می‌کند. حاشیه‌ها در اوج فوتبال اروپا به ندرت تا این حد باریک بوده‌اند و آزمون واقعی این رده‌بندی‌ها زمانی فرا می‌رسد که برنامه زمستانی این تیم‌های نخبه را تا نقطه شکست تحت فشار قرار دهد.

با هشت مسابقه مورد نیاز تنها برای تضمین صعود به مرحله یک هشتم نهایی، عامل تعیین‌کننده احتمالاً این خواهد بود که کدام باشگاه اتاق پزشکی خود را بین سپتامبر و ژانویه بهتر مدیریت کند. تیمی که جام را در ژوئن آینده در مادرید بالای سر می‌برد، تیمی خواهد بود که از ماراتن جان سالم به در برده، نه فقط از دوی سرعت.[1][2][3]