اولین حضور رسمی دختر ژیمناست ایران در بازی‌های آسیایی؛ طلسم ۴۷ ساله در ناگویا شکست

آخرین باری که یک زن ژیمناست ایرانی در بازی‌های آسیایی روی استیج رفت، به پیش از سال ۱۹۷۹ میلادی بازمی‌گردد؛ دورانی که هنوز ساختارهای ورزش زنان در ایران دستخوش تغییرات بنیادین نشده بود. اما روز یکشنبه، ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ (۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶)، این طلسم ۴۷ ساله در سالن ژیمناستیک شهر ناگویا ژاپن شکسته شد.

هنگامه هادیانی، ژیمناست ۲۰ ساله اهل مشهد، با حضور در مرحله مقدماتی پرش خرک بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶، نام خود را به عنوان نخستین زن ژیمناست ایران پس از انقلاب اسلامی که در این سطح به رقابت می‌پردازد، در تاریخ ثبت کرد.[1][2]

برای هادیانی، ایستادن در این میدان تنها یک رقابت ورزشی نبود، بلکه نقطه اوج سال‌ها تمرین در سالن‌های ژیمناستیک مشهد و عبور از موانع ساختاری بود. او در رقابت‌های مقدماتی پرش خرک، در حرکت نخست خود امتیاز ۱۱.۹۰۰ و در پرش دوم امتیاز ۱۲.۳۳۳ را به ثبت رساند. با میانگین امتیاز ۱۲.۳۶۶، این ژیمناست جوان ایرانی در میان برترین‌های قاره کهن در جایگاه سیزدهم قرار گرفت و به کار خود در این تورنمنت پایان داد.[2]

اگرچه این امتیاز برای صعود به فینال رقابت‌ها کافی نبود، اما نفس حضور او در این استیج، دستاوردی بی‌سابقه برای فدراسیون ژیمناستیک ایران محسوب می‌شود. در رشته‌ای که استانداردهای پوشش بین‌المللی همواره یکی از چالش‌های اصلی برای اعزام زنان مسلمان به شمار می‌رفت، تأیید لباس فرم هادیانی و صدور مجوز حضور او، یک پیروزی دیپلماتیک و ورزشی برای کاروان ایران در ناگویا بود.

مسیر رسیدن به ناگویا برای این ملی‌پوش جوان از مسابقات قهرمانی آسیا در زونی چین آغاز شد؛ جایی که او در میان ۶۲ ورزشکار بزرگسال، رتبه بیست‌ودوم را کسب کرد و نشان داد که پتانسیل رقابت در سطح قاره را دارد. آن مسابقات که به عنوان رقابت‌های انتخابی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ نیز شناخته می‌شد، به هادیانی ثابت کرد که فاصله او با استانداردهای برتر آسیا دست‌یافتنی است.[1]

هادیانی درباره این دستاورد تاریخی با صراحت از رویاهای کودکی‌اش سخن می‌گوید. او در مصاحبه‌ای پیش از آغاز رقابت‌ها تأکید کرد: «حضور در ناگویا برای من فقط یک مسابقه نیست، بلکه افتخار بزرگی است که به عنوان یک دختر ایرانی در چنین میدان مهمی حضور دارم.» او که تقریباً تمام زندگی‌اش با سالن‌های ژیمناستیک گره خورده، این لحظه را نتیجه سال‌ها تمرین بی‌وقفه می‌داند.[1]

این ژیمناست جوان در ادامه صحبت‌هایش افزود: «همیشه با خودم می‌گفتم یک روز پیراهن تیم ملی را می‌پوشم و برای کشورم در مسابقات بزرگ رقابت می‌کنم. بعد از مسابقات چین بیش‌تر باور کردم که رسیدن به سکوهای بزرگ، حتی در سطح جهانی، دور از دسترس نیست.» این سطح از خودباوری در میان ورزشکاران زن ایرانی، نشان‌دهنده تغییر نسل و نگرش در ورزش قهرمانی کشور است.[1]

اعزام هادیانی به ناگویا بخشی از یک استراتژی توسعه‌یافته‌تر در ژیمناستیک ایران است. کاروان ژیمناستیک ایران در این دوره از بازی‌های آسیایی با پنج ورزشکار حضور یافته است و توانسته در بخش مردان نیز به فینال‌های متعددی راه یابد. با این حال، توجه رسانه‌ها و افکار عمومی بیش از هر چیز به حضور خط‌شکنانه هادیانی معطوف بود.[1][2]

اکنون با پایان کار هادیانی در جایگاه سیزدهم پرش خرک، نگاه‌ها به آینده این رشته دوخته شده است. او ابراز امیدواری کرده است که این حضور خط‌شکنانه بتواند مسیر را برای دختران ژیمناست ایرانی هموارتر کند. موفقیت او در شکستن این طلسم ۴۷ ساله، معیاری جدید برای فدراسیون ژیمناستیک ایران تعیین کرده است؛ معیاری که نشان می‌دهد با سرمایه‌گذاری مناسب، زنان ایرانی می‌توانند در یکی از فنی‌ترین و دشوارترین رشته‌های ورزشی جهان، جایگاه خود را پیدا کنند.[1]