بحرین با نتیجه ۲۶ بر ۲۳ ایران را شکست داد و به فینال هندبال جوانان آسیا رسید

در یک نبرد پرفشار که اعصاب هر دو تیم را به چالش کشید، تیم ملی زیر ۱۹ سال بحرین با پیروزی نفس‌گیر ۲۶ بر ۲۳ مقابل ایران، بلیت حضور در بازی نهایی قهرمانی هندبال جوانان مردان آسیا را رزرو کرد. این دو تیم در سالن پرنسس سمیه در امان، اردن، نمایشی استادانه از دفاع فیزیکی و تنظیمات تاکتیکی ارائه دادند. این برد، رکورد بی‌نقص بحرین در تورنمنت را حفظ کرد و آن‌ها را یک گام به کسب سومین تاج قهرمانی جوانان قاره‌ای نزدیک‌تر ساخت؛ افتخاری که پیش از این در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ به دست آورده بودند.[1][2]

این نتیجه، دربی مورد انتظار خلیج فارس در فینال مقابل قطر را رقم می‌زند و نویدبخش پایانی هیجان‌انگیز برای تورنمنتی است که استاندارد فنی رو به رشد هندبال خاورمیانه را به نمایش گذاشته است. هر دو تیم در حالی وارد نیمه‌نهایی شدند که می‌دانستند هدف اصلی‌شان – کسب سهمیه قهرمانی جوانان جهان IHF در سال ۲۰۲۷ – از پیش محقق شده است. با این حال، شدت بازی در زمین نشان‌دهنده عطش شدید برای برتری منطقه‌ای بود. هر توپ رها شده‌ای مورد مناقشه قرار می‌گرفت و هر حمله نیازمند حداکثر تلاش در برابر دفاع‌های مستحکمی بود که به راحتی تسلیم نمی‌شدند.[1][3]

بخش تعیین‌کننده مسابقه در اواسط نیمه دوم فرا رسید، جایی که تنش محسوس بود و نتیجه ۱۸ بر ۱۸ مساوی شده بود. ایران با استفاده از موجی از انگیزه که تهدید به درهم شکستن دفاع بحرین می‌کرد، توانسته بود کسری امتیاز نیمه اول را جبران کند. اما در کوران ۱۵ دقیقه پایانی، بحرین به سطح بالاتری رسید. محمود احمد و مهدی علی، بازیکنان خط عقب، یک رالی تعیین‌کننده را رهبری کردند و با نفوذ از خط دفاعی ایران، یک برتری حیاتی ۵ بر ۲ را رقم زدند. ضربات موفق علی و دقت احمد از جناح چپ، فشار را به طور کامل متوجه ایران کرد.[2][4]

با این حال، عامل اصلی تفاوت، کسی بود که در چارچوب دروازه ایستاده بود. علی المحروس، دروازه‌بان بحرین، با ثبت ۱۲ مهار حیاتی از ۳۳ شوت، عملکردی تعیین‌کننده در کارنامه‌اش به ثبت رساند و عنوان بهترین بازیکن زمین را کسب کرد. هرگاه ایران در ده دقیقه پایانی تهدید به کاهش فاصله می‌کرد، المحروس آماده بود تا در را ببندد. توانایی او در خواندن شوت‌های بازیکنان ایرانی و فرماندهی بلوک دفاعی، ثبات اساسی مورد نیاز بحرین برای اجرای خیزش پایانی‌شان را فراهم کرد.[1][2]

قهرمانی‌های المحروس در دقیقه ۵۸ با یک صحنه تماشایی به اوج خود رسید که عملاً به مسابقه پایان داد. پس از آنکه دروازه‌بان یک تلاش ایرانی از جناح را مهار کرد، احمد عبدالله، مدافع میانی، یک پاس ناامیدانه در ضدحمله را قطع کرد. عبدالله با تشخیص اینکه دروازه ایران به دلیل تعویض تاکتیکی خالی است، یک شوت خیره‌کننده از سه چهارم زمین شلیک کرد که دقیقاً وارد دروازه شد. این گل، اختلاف را به ۲۴ بر ۲۰ رساند، مقاومت ایران را در هم شکست و نیمکت بحرین را غرق در شادی کرد.[2][4]

این پایان دراماتیک، پایانی شایسته برای مسابقه‌ای بود که از سوت آغاز به شدت مورد رقابت قرار گرفت. ایران ابتدا با استفاده از فیزیک بدنی خود برای باز کردن مسیرهای شوت‌زنی، گل اول را زد، اما بحرین به سرعت با چهار گل پیاپی پاسخ داد تا برتری زودهنگام ۴ بر ۱ را ایجاد کند. سید مجید المحافظه در طول این خیزش اولیه نقش مهمی داشت و دو بار در ضدحملات موفق به گلزنی شد. با این حال، ایران، تحت هدایت محمدرضا رجبی، تسلیم نشد. آن‌ها فاصله دفاعی خود را تنگ‌تر کردند، به طور روشمند اختلاف را کاهش دادند و در دقیقه ۱۷ نتیجه را ۶ بر ۶ مساوی کردند، که لحن بازی سخت و گل به گل را برای بقیه نیمه اول تعیین کرد.[2][4]

با وجود دلشکستگی ناشی از نرسیدن به فینال، تیم ایران شایستگی خود را در سطح قاره‌ای ثابت کرد. شایان سوسنی یک نیروی مطلق برای ایران بود و با هشت گل، بهترین گلزن میدان شد و به طور مداوم راهی برای غلبه بر بلوک دفاعی بحرین پیدا می‌کرد. توانایی او در گرفتن خطا و تمام کردن توپ در ترافیک دفاعی، ایران را برای ۵۰ دقیقه در فاصله نزدیک نگه داشت. اردوی ایران اکنون باید برای رویارویی با کره جنوبی در مسابقه مدال برنز تجدید قوا کند، در حالی که با این واقعیت که بلیت جام جهانی‌شان در دست است، آرامش خاطر دارند.

برای بحرین، این پیروزی گواهی بر حمله متعادل و چرخش عمیق بازیکنانشان بود. محمد سلیمان، سرمربی مصری، از رویکردی چندجانبه استفاده کرد که دفاع ایران را در حالت حدس زدن نگه داشت و در نتیجه چهار بازیکن مختلف بحرین با چهار گل، به طور مشترک بهترین گلزنان تیم شدند. اکنون صحنه برای یک فینال بزرگ مقابل قطر آماده است، تیمی که با پیروزی مقتدرانه ۳۲ بر ۲۸ مقابل کره جنوبی، جایگاه خود را تضمین کرد. با توجه به اینکه هر دو کشور خلیج فارس شکست‌ناپذیر هستند و به دنبال سومین عنوان قاره‌ای خود می‌گردند، بازی نهایی مدال طلا در روز دوشنبه، اوج دوران حرفه‌ای این ورزشکاران جوان و نمایشی از زیرساخت‌های نخبه هندبال منطقه خواهد بود.[1][3]