چگونه سابقه کاری خود را به واحد دانشگاهی تبدیل کنید (ارزیابی یادگیری پیشین)

محدودیت اصلی در تبدیل سابقه کاری به واحد دانشگاهی این نیست که آیا آن یادگیری معتبر است یا خیر، بلکه این است که آیا مؤسسه پذیرنده سیاستی برای تطبیق آن با یک نیاز خاص مدرک دارد. یک دانشجو می‌تواند ده‌ها آزمون استاندارد را پشت سر بگذارد، سال‌ها آموزش تخصصی نظامی را تکمیل کند، یا یک پورتفولیوی بی‌نقص از دستاوردهای شغلی شرکتی ارائه دهد، اما اگر دانشگاه فقط آن واحدها را به عنوان واحدهای اختیاری عمومی اضافی بپذیرد، صرفه‌جویی زمانی و مالی مورد انتظار از بین می‌رود. در حال حاضر، در حالی که تقریباً تمام سیستم‌های دانشگاهی دولتی نوعی سیاست «واحد درسی برای یادگیری پیشین» (CPL) دارند، اعمال واقعی این واحدها بسیار غیرمتمرکز باقی مانده است. این امر دانشجویان بزرگسال را مجبور می‌کند تا قبل از اینکه بتوانند به طور دقیق محاسبه کنند چقدر به فارغ‌التحصیلی نزدیک هستند، در هزارتوی پیچیده‌ای از تأییدیه‌های دپارتمانی، الزامات اقامت و محدودیت‌های انتقال واحد درسی حرکت کنند.[2]

برای کسانی که از این مانع سازمانی عبور می‌کنند، نتیجه عملی قطعی است: کسب واحد درسی برای یادگیری پیشین یکی از مؤثرترین روش‌های ریاضی برای کاهش هزینه مدرک کارشناسی است. یک مطالعه مشترک که توسط شورای یادگیری بزرگسالان و تجربی (CAEL) و کمیسیون بین‌ایالتی غرب برای آموزش عالی (WICHE) انجام شد، سوابق تحصیلی ۲۳۰,۰۰۰ دانشجوی بزرگسال را در ۷۲ مؤسسه پس از متوسطه بررسی کرد. محققان دریافتند که دانشجویان بزرگسالی که از ارزیابی‌های یادگیری پیشین (PLA) استفاده کردند، با نرخ ۴۹٪ فارغ‌التحصیل شدند، در حالی که این نرخ برای کسانی که استفاده نکردند، تنها ۲۷٪ بود. این شکاف ۲۲ درصدی در نرخ تکمیل تحصیل در تمام گروه‌های جمعیتی، از جمله سن، جنسیت و سطح درآمد، صادق بود و نشان می‌دهد که تأیید دانش خارج از دانشگاه اساساً مسیر تحصیلی دانشجو را تغییر می‌دهد.

بازده مالی و زمانی این تأیید به همان اندازه چشمگیر است. دانشجویان بزرگسالی که حداقل ۱۵ واحد PLA کسب می‌کنند – معادل یک ترم کامل دانشگاهی – از یک نقطه عطف آماری عبور می‌کنند که کل زمان اخذ مدرک آن‌ها را ۹ تا ۱۴ ماه کاهش می‌دهد. بسته به نوع مؤسسه و ساختار شهریه آن، این دانشجویان بین ۱,۵۰۰ تا ۱۰,۲۰۰ دلار در هزینه‌های مستقیم شهریه صرفه‌جویی می‌کنند. وندی سدلاک، مدیر استراتژی تحقیق و داده در بنیاد لومینا که بودجه تحقیقات CAEL را تأمین کرده است، می‌گوید: «داده‌ها واضح هستند: مزایای PLA زیاد است، با این حال دانشجویان بسیار بیشتری می‌توانند و باید از آن بهره‌مند شوند.» این صرفه‌جویی‌ها شامل مزایای مالی ثانویه ورود به بازار کار پس از فارغ‌التحصیلی یک سال زودتر نمی‌شود.[1]

دانشگاه‌ها معمولاً دانش خارج از دانشگاه را از طریق سه سازوکار اصلی ارزیابی می‌کنند که استانداردترین آن‌ها متکی بر آزمون‌های ثابت است. برنامه آزمون سطح کالج (CLEP) و آزمون‌های استاندارد موضوعی DANTES (DSST) بر این حوزه تسلط دارند. CLEP که توسط کالج بورد (College Board) اداره می‌شود، ۳۴ آزمون مجزا در موضوعاتی از تجارت گرفته تا زبان‌های جهانی ارائه می‌دهد که معمولاً ۹۰ دقیقه طول می‌کشند. DSST که در اصل برای اعضای نظامی طراحی شده و اکنون توسط پرومتریک (Prometric) مدیریت می‌شود، ۳۷ آزمون ارائه می‌دهد که تکمیل آن‌ها دو ساعت طول می‌کشد. از آنجایی که این آزمون‌ها از گزارش‌های نمره ثابت و قوانین نمره‌دهی مشخص استفاده می‌کنند – مانند نمره قبولی استاندارد ۵۰ در آزمون CLEP – مسئولان ثبت‌نام دانشگاه می‌توانند آن‌ها را مستقیماً در عرض چند دقیقه به جداول معادل‌سازی دروس دپارتمانی تطبیق دهند.

سازوکار دوم متکی بر توصیه‌های واحد درسی شخص ثالث است، که مهم‌ترین آن‌ها توسط شورای آموزش آمریکا (ACE) صادر می‌شود. ACE از ارزیابان هیئت علمی برای ارزیابی برنامه‌های آموزشی شرکتی، دوره‌های کارآموزی و خدمات نظامی استفاده می‌کند و آن تجربیات ساختاریافته را به واحدهای دانشگاهی توصیه شده ترجمه می‌کند. هنگامی که یک عضو نظامی «کارنامه خدمات مشترک» (Joint Services Transcript) یا یک کارمند مستندات یک برنامه آموزشی شغلی تأیید شده را ارائه می‌دهد، دانشگاه برای تعیین میزان واحد درسی مناسب، به راهنمای ملی ACE یا راهنمای نظامی مراجعه می‌کند. این سیستم به مؤسسات اجازه می‌دهد تا برای آموزش‌های حرفه‌ای دقیق، بدون نیاز به ممیزی برنامه درسی هر برنامه شرکتی یا نظامی، واحد درسی اعطا کنند.

مسیر سوم و ذهنی‌ترین، ارزیابی پورتفولیو است. در این مدل، دانشجویان مستندات گسترده، نمونه کارها و روایت‌های نوشتاری را جمع‌آوری می‌کنند که نشان می‌دهد تجربه حرفه‌ای آن‌ها مستقیماً با نتایج یادگیری خاص یک درس دانشگاهی مطابقت دارد. در حالی که بررسی پورتفولیو بیشترین انعطاف‌پذیری را برای تخصص‌های خاص و تجربه شغلی بدون مدرک فراهم می‌کند، نیاز به قضاوت مستقیم هیئت علمی دارد. این اتکا به بررسی آکادمیک فردی، روند را کند می‌کند و تغییرپذیری قابل توجهی ایجاد می‌کند؛ پورتفولیویی که در یک دپارتمان سه واحد کسب می‌کند، ممکن است در دپارتمان دیگری به طور کامل رد شود اگر عضو هیئت علمی احساس کند که مبانی نظری درس به اندازه کافی در محیط کار مورد توجه قرار نگرفته است.[3]

با وجود مزایای اثبات شده این سه مسیر، استفاده کلی از PLA همچنان بسیار پایین است. در ۷۲ مؤسسه مورد تجزیه و تحلیل در مطالعه CAEL، تنها ۱۱٪ از دانشجویان بزرگسال با موفقیت واحد درسی PLA کسب کردند. شکاف‌های برابری در این استفاده محدود شدید است: دانشجویان سیاه‌پوست و دریافت‌کنندگان کمک هزینه فدرال (Pell Grant) کمترین احتمال مشارکت را داشتند، با نرخ‌های استفاده در حدود ۶٪ و ۷٪. در ۲۷ مورد از مؤسسات شرکت‌کننده، کمتر از ۳٪ از دانشجویان بزرگسال واحد درسی PLA کسب کرده بودند، که نشان می‌دهد بسیاری از دانشگاه‌ها یا در تبلیغ این گزینه کوتاهی می‌کنند یا موانع اداری ایجاد می‌کنند که دانشجویان را از درخواست منصرف می‌کند.

مقاومت سازمانی در برابر گسترش ارزیابی یادگیری پیشین اغلب ناشی از نگرانی‌های هیئت علمی در مورد سخت‌گیری علمی و ترس‌های اداری از دست دادن درآمد شهریه است. با این حال، داده‌های ثبت‌نام مستقیماً با استدلال درآمد در تضاد هستند. از آنجایی که دانشجویان PLA به طور قابل توجهی احتمال بیشتری برای ادامه تحصیل تا فارغ‌التحصیلی دارند، در واقع واحدهای درسی سنتی بیشتری – به طور متوسط ۱۷.۶ واحد – در مؤسسات خود نسبت به همتایان غیر PLA خود خریداری می‌کنند. نرخ‌های بهبود یافته حفظ دانشجو، هزینه‌های دانشجویی را در یک دوره طولانی‌تر حفظ می‌کند و در نهایت با تثبیت ثبت‌نام و کاهش منابع صرف شده برای جذب دانشجویان جایگزین، به سود دانشگاه کمک می‌کند.

متغیر حیاتی برای دانشجو این است که دانشگاه چگونه تصمیم می‌گیرد واحد درسی اعطا شده را اعمال کند، زیرا سیاست‌ها در ایالت‌های مختلف به شدت متفاوت است. برخی از مؤسسات سقف واحد درسی یادگیری پیشین در مقطع کارشناسی را فقط ۶ یا ۱۵ واحد تعیین می‌کنند و صراحتاً استفاده از آن را برای برآورده کردن پیش‌نیازهای دروس اصلی یا الزامات آموزش عمومی ممنوع می‌کنند. در مقابل، دانشگاه‌های دیگر اجازه می‌دهند تا ۳۰ یا حتی ۶۰ واحد یادگیری پیشین برای مدرک کارشناسی اعمال شود، مشروط بر اینکه دانشجو الزامات اقامت مؤسسه را برآورده کند. این شکاف سیاستی به این معنی است که دقیقاً همان نمره CLEP یا کارنامه نظامی بسته به محل ثبت‌نام دانشجو، ارزش مالی بسیار متفاوتی دارد.[2]

مؤثرترین استراتژی برای دانشجویان بزرگسال این است که به جای جمع‌آوری واحدهای اختیاری عمومی، دوره‌های خاص و مورد نیاز را هدف قرار دهند. اگر برنامه مدرک به صراحت به «جبر کالج» یا «نگارش انگلیسی» نیاز دارد، دانشجویان باید قبل از صرف زمان و هزینه برای ارزیابی، نمره دقیق CLEP یا توصیه ACE مورد نیاز دپارتمان خاص خود را تأیید کنند. کسب ۱۵ واحد اختیاری عمومی هیچ کمکی به تسریع فارغ‌التحصیلی نمی‌کند اگر برنامه مدرک فقط برای شش واحد جا داشته باشد. با تطبیق مستقیم یادگیری پیشین با الزامات فارغ‌التحصیلی، دانشجویان اطمینان حاصل می‌کنند که تجربه خارج از دانشگاه آن‌ها به صرفه‌جویی ملموس در شهریه و تاریخ فارغ‌التحصیلی زودتر تبدیل می‌شود.[2]