ادعای سپاه مبنی بر شکار دومین زیرسطحی آمریکایی در هرمز؛ آیا تنگه به «شکارگاه» تبدیل شده است؟

برای حفظ برتری اطلاعاتی و آزادی ناوبری در آب‌های به شدت محافظت‌شده تنگه هرمز، ایالات متحده به یک شرط اساسی وابسته است: زیرسطحی‌های بدون سرنشین آن باید بتوانند بدون شناسایی یا توقیف شدن، بستر دریا را نقشه‌برداری کرده و مین‌ها را خنثی کنند. اما رویدادهای اخیر نشان می‌دهد که این پیش‌فرض در حال فروپاشی است.[2]

روز یکشنبه، ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از توقیف دومین زیردریایی بدون سرنشین (UUV) ارتش آمریکا در کمتر از یک ماه خبر داد. این بار، هدف یک سیستم خودمختار «Remus 600» بود که در نیروی دریایی آمریکا با نام «Mk 18 Mod 2 Kingfish» شناخته می‌شود.[1]

سردار حسین محبی، سخنگوی سپاه، با انتشار پیامی صریح اعلام کرد که تنگه هرمز نه تنها برای نیروهای متخاصم بسته است، بلکه به «شکارگاه» نیروی دریایی سپاه برای زیرسطحی‌های آمریکایی تبدیل شده است. او این سیستم را نه فقط یک شکار، بلکه یک «غنیمت اطلاعاتی» توصیف کرد.[1]

این توقیف پس از آن رخ می‌دهد که در ۸ سپتامبر نیز سپاه از شکار یک زیرسطحی پیشرفته دیگر به نام «Dive-LD» ساخت شرکت آندوریل (Anduril) خبر داده بود. توالی این دو رویداد نشان‌دهنده یک تغییر تاکتیکی معنادار در نبردهای زیرسطحی خلیج فارس است.

سیستم Remus 600 یکی از ابزارهای کلیدی نیروی دریایی آمریکا برای عملیات‌های ضد مین، نظارت بر بنادر و جمع‌آوری اطلاعات بستر دریا است. این شناورهای ۵.۸ متری به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به جای به خطر انداختن جان ملوانان در مناطق پرخطر، وظیفه شناسایی تهدیدات را بر عهده بگیرند.[2]

با این حال، دسترسی فیزیکی مهندسان ایرانی به این سخت‌افزارها، یک پیروزی اطلاعاتی قابل توجه برای تهران محسوب می‌شود. استخراج داده‌های ناوبری، الگوریتم‌های جستجو و امضاهای آکوستیک این شناورها می‌تواند به ایران کمک کند تا تاکتیک‌های ضد مین آمریکا را مهندسی معکوس کرده و سیستم‌های فریب پیشرفته‌تری توسعه دهد.[2]

از سوی دیگر، این استراتژی توقیف، اهرم فشار جدیدی در اختیار تهران قرار می‌دهد. در حالی که تنش‌ها بر سر انسداد تنگه هرمز و پیشنهادهای دیپلماتیک برای بازگشایی آن ادامه دارد، سپاه با نمایش توانایی خود در مختل کردن عملیات‌های نظارتی آمریکا، هزینه حضور نظامی غرب در این آبراه استراتژیک را افزایش می‌دهد.[1][2]

اگر واشنگتن نتواند راهی برای محافظت از ناوگان خودمختار خود در برابر جنگ الکترونیک و رهگیری‌های سپاه پیدا کند، مجبور خواهد شد بین پذیرش کوری اطلاعاتی در تنگه هرمز یا بازگشت به استفاده از شناورهای سرنشین‌دار پرخطر، یکی را انتخاب کند. تصمیمی که می‌تواند پویایی امنیتی کل منطقه را دگرگون سازد.[2]