فیفا برنامه کامل جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۷ را اعلام کرد؛ ماراکانا میزبان فینال خواهد بود

هنگامی که یک کشور میزبان جام جهانی می‌شود، اغلب تصور بر این است که زیرساخت‌های لجستیکی آن نیازمند تلاش‌های گسترده و پرهزینه برای ساخت سازه‌های جدید است. اما برزیل برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۷ فیفا، این روند را کاملاً تغییر داده است. این کشور میزبان با استفاده از استادیوم‌های عظیمی که قبلاً برای تورنمنت مردان در سال ۲۰۱۴ مدرن‌سازی شده بودند، با پایه‌ای محکم وارد چرخه ۲۰۲۷ می‌شود. روز پنجشنبه، فیفا با رونمایی از برنامه کامل ۶۴ مسابقه این تورنمنت ۳۲ تیمی، نشان داد که برزیل چقدر آماده است و تأیید کرد که استادیوم افسانه‌ای ماراکانا در ریودوژانیرو، نگین این مسابقات خواهد بود.[1][2]

ماراکانا با ظرفیت نزدیک به ۷۹,۰۰۰ نفر، میزبان بازی افتتاحیه تورنمنت در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۷ (۳ تیر ۱۴۰۶) و فینال، دقیقاً یک ماه بعد در ۲۵ ژوئیه (۳ مرداد)، خواهد بود. این یک افتخار تاریخی بزرگ است که این مکان را به یک رده انحصاری ارتقا می‌دهد. ماراکانا تنها سومین استادیوم در تاریخ خواهد بود که میزبان فینال جام جهانی مردان و زنان شده است و به استادیوم‌های راسوندا (Råsunda) در سوئد (که اکنون تخریب شده) و رز بول (Rose Bowl) در کالیفرنیا می‌پیوندد.[1][2][3]

برای تیم ملی فوتبال زنان برزیل، اهمیت این میزبانی از هم‌اکنون مشخص شده است. برزیل به عنوان کشور میزبان و سرگروه گروه A، در بازی افتتاحیه در ماراکانا مقابل حریفی که هنوز مشخص نشده است، به میدان خواهد رفت. پس از آن، تیم یک تور داخلی بسیار استراتژیک را آغاز خواهد کرد و دومین بازی مرحله گروهی خود را در ۲۹ ژوئن (۸ تیر) در آرنا ایتاکرا (Arena Itaquera) در سائوپائولو انجام می‌دهد، قبل از اینکه در ۴ ژوئیه (۱۳ تیر) به استادیوم ناسیونال (Estádio Nacional) در برازیلیا برود.[2][3]

گستره کلی تورنمنت نیز با برنامه‌ریزی دقیق انجام شده و از هشت شهر میزبان استفاده می‌کند که همگی در جام جهانی مردان ۲۰۱۴ فعال بودند. در کنار ریودوژانیرو، سائوپائولو و برازیلیا، مسابقات در شهرهای بلو هوریزونته (Belo Horizonte)، فورتالزا (Fortaleza)، پورتو آلگره (Porto Alegre)، رسیفه (Recife) و سالوادور (Salvador) توزیع خواهند شد. به هر یک از این هشت شهر حداقل هفت مسابقه اختصاص داده شده است تا اطمینان حاصل شود که تأثیر اقتصادی و فرهنگی تورنمنت در سراسر این کشور پهناور آمریکای جنوبی پخش شود.[3][4][5]

مسیر مرحله حذفی یک تمرکز جغرافیایی واضح به سمت سواحل جنوب شرقی را نشان می‌دهد. برازیلیا، پورتو آلگره، رسیفه و سالوادور میزبان مسابقات تا مرحله یک‌هشتم نهایی خواهند بود. با بالا رفتن حساسیت بازی‌ها، بلو هوریزونته و فورتالزا به ریودوژانیرو و سائوپائولو می‌پیوندند تا میزبان مرحله یک‌چهارم نهایی باشند. در نهایت، تورنمنت در مراکز اصلی فوتبال کشور به اوج خود می‌رسد؛ سائوپائولو میزبان یک نیمه‌نهایی و بازی رده‌بندی خواهد بود، در حالی که ریودوژانیرو میزبان نیمه‌نهایی دیگر و فینال بزرگ است.[4][5][6]

مدیران فیفا از هم‌اکنون بر وزن فرهنگی اولین جام جهانی زنان که در خاک آمریکای جنوبی برگزار می‌شود، تأکید می‌کنند. جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، بر شور، رنگ و نشاط بی‌نظیری که هواداران برزیلی به سکوها خواهند آورد، تأکید کرد و دوره ۲۰۲۷ را فصلی جدید برای فوتبال زنان در سطح جهانی دانست. این احساس توسط سازمان‌دهندگان محلی نیز تکرار می‌شود که این تورنمنت را لحظه‌ای متحول‌کننده برای کشوری می‌دانند که فوتبال زنان در آن تا سال ۱۹۷۹ به مدت ده‌ها سال به طور قانونی ممنوع بود.[5][6]

آلین پلگرینو (Aline Pellegrino)، کاپیتان سابق تیم ملی زنان برزیل و مدیر اجرایی امور میراث و ذینفعان تورنمنت، به ماهیت فراواقعی این اعلامیه اشاره کرد. برای نسلی از بازیکنان برزیلی که بدون حمایت نهادی و در خیابان‌های بتنی بزرگ شدند، دیدن اینکه ماراکانا رسماً به عنوان مرکز اصلی جام جهانی زنان تثبیت شده است، نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در نحوه ارزش‌گذاری این ورزش در داخل کشور است.[2][3]

در حالی که مکان‌ها و تاریخ‌ها اکنون قطعی شده‌اند، مسابقات واقعی هنوز یک بوم خالی هستند. روند انتخابی جهانی در حال انجام است و تا اوایل سال ۲۰۲۷ ادامه خواهد داشت. انتظار می‌رود قرعه‌کشی نهایی تورنمنت، که هشت گروه چهار تیمی را مشخص می‌کند، پس از پایان پلی‌آف‌های انتخابی برگزار شود و صحنه را برای اسپانیا، قهرمان مدافع، و ۳۰ کشور دیگر آماده کند تا مسیر خود را به سمت ریودوژانیرو ترسیم نمایند.[2][4]

در حال حاضر، انتشار برنامه مسابقات به منزله شلیک آغاز برای هواداران و پخش‌کنندگان جهانی است. با تثبیت چارچوب لجستیکی، تمرکز کاملاً به زمین بازی معطوف می‌شود. تورنمنت ۲۰۲۷ دومین دوره متوالی خواهد بود که با حضور ۳۲ تیم برگزار می‌شود، پس از دوره بسیار موفق ۲۰۲۳ در استرالیا و نیوزیلند، قبل از اینکه این رقابت‌ها در سال ۲۰۳۱ به ۴۸ تیم گسترش یابد.[2][3]