کتلین کلارک در اولین حضور تاریخی خود در جام جهانی، رکورد پاس گل را شکست؛ آمریکا چین را ۹۴ بر ۶۱ در هم کوبید

سؤالی که کتلین کلارک را تا برلین دنبال می‌کرد این نبود که آیا سبک بازی او به سطح بین‌المللی بزرگسالان منتقل می‌شود، بلکه این بود که چقدر سریع این اتفاق خواهد افتاد. پاسخ تنها هشت ثانیه پس از شروع کوارتر دوم در سالن ماکس اشملینگ هاله رسید. کلارک که در اولین حضور خود در جام جهانی زنان فیبا از روی نیمکت وارد زمین شده بود، با یک مدافع برخورد کرد، توپ را از بالای سر دیگری ربود و یک حرکت «اند-وان» را با وجود تماس فیزیکی به ثمر رساند. او بلافاصله پس از آن یک پرتاب سه امتیازی سریع زد و بازی‌ای را که قرار بود آزمونی برای تیم در حال گذار بسکتبال آمریکا باشد، کاملاً از کنترل خارج کرد.[2][5]

تا زمانی که سوت پایان روز جمعه به صدا درآمد، ایالات متحده با نتیجه ۹۴ بر ۶۱ چین را در هم کوبیده بود و رکورد پیروزی‌های متوالی خود در جام جهانی را به ۳۱ بازی افزایش داد. اما حاشیه پیروزی در درجه دوم اهمیت قرار داشت؛ آنچه مهم بود، نحوه عملکرد بود. کلارک با دقت جراحی زمین را رهبری کرد و در ۲۵ دقیقه بازی، ۱۴ امتیاز و ۱۱ پاس گل بدون حتی یک توپ لو دادن به ثبت رساند.[1][3]

این ۱۱ پاس گل فقط سرعت بازی را تنظیم نکردند؛ بلکه کتاب‌های رکورد را بازنویسی کردند. کلارک به اولین بازیکن تاریخ جام جهانی زنان تبدیل شد که تعداد پاس گل‌هایش دو رقمی شده و هیچ توپ لو دادنی نداشته است. او همچنین اولین زن آمریکایی است که از فینال ۱۹۹۸ که داون استیلی ۱۲ پاس گل مقابل روسیه ثبت کرد، توانسته به مرز ۱۰ پاس گل در یک بازی جام جهانی برسد.[1][7]

کلارک پس از پیروزی گفت: «هر کسی که من توپ را به او پاس می‌دهم، احساس می‌کنم هرگز پرتابش را از دست نخواهد داد. این یکی از اهداف من هنگام ورود به بازی است—کمک کردن، سریع بازی کردن، آماده کردن هم‌تیمی‌ها، نفوذ به محوطه و ایجاد موقعیت.»[1][4]

این کلاس آموزشی پاس‌دهی دقیقاً زمانی فرا رسید که کارا لاوسون، سرمربی تیم، به آن نیاز داشت. آمریکایی‌ها در حالی به آلمان رسیدند که برخی از سلاح‌های سنگین خود را در اختیار نداشتند. آجا ویلسون—برنده فعلی جایزه باارزش‌ترین بازیکن المپیک، جام جهانی و WNBA—و کلسی پلام، هر دو تنها چند روز قبل از شروع مسابقات به دلیل مدیریت وضعیت سلامتی کنار کشیدند. این موضوع لاوسون را وادار کرد تا به تیمی تکیه کند که ۹ بازیکن آن اولین حضور خود در جام جهانی بزرگسالان را تجربه می‌کردند.[4]

لاوسون در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی گفت: «به نظر من کتلین فوق‌العاده بود، او از روی نیمکت آمد و ریتم بازی را تغییر داد.» تزریق این سرعت در برابر تیم چین که بر اساس برتری قدی و فیزیکی ساخته شده بود، حیاتی بود.[1][4]

چین، تیمی که آمریکا در فینال جام جهانی ۲۰۲۲ سیدنی با نتیجه ۸۳ بر ۶۱ شکست داده بود، یک معمای فیزیکی منحصر به فرد را ارائه کرد. آن‌ها ژانگ زیو، نوجوان ۷ فوت و ۳ اینچی (حدود ۲۲۰ سانتی‌متری) را برای اولین بازی بزرگسالانش به میدان فرستادند و او را در خط حمله با هان شو ۶ فوت و ۱۰ اینچی (حدود ۲۰۸ سانتی‌متری) همراه کردند. برای مدت کوتاهی در کوارتر دوم، برتری قدی محض دفاع چین، آمریکایی‌ها را مجبور به حملات دشوار در نیمه زمین کرد.[3][5]

ژانگ که بازی را با ۱۳ امتیاز و ۹ پرتاب آزاد موفق از ۱۰ تلاش به پایان رساند، محوطه زیر سبد را تثبیت کرد و آمریکایی‌ها را به چالش کشیدن او در نزدیکی حلقه دعوت کرد. هنگامی که ژانگ گل زد تا اختلاف آمریکا را با نتیجه ۳۳ بر ۲۵ در ۶:۲۱ دقیقه باقی‌مانده از نیمه اول کاهش دهد، تماشاگران سالن ماکس اشملینگ هاله احساس کردند که یک نبرد تاکتیکی واقعی در حال شکل‌گیری است.[3]

پاسخ آمریکایی‌ها بی‌رحمانه بود. ایالات متحده به جای وحشت در برابر عدم تطابق قدی، از سرعت، عمق ترکیب و پاس‌های محیطی خود استفاده کرد تا چین را از زمین بیرون براند. آمریکایی‌ها نیمه اول را با یک ران ۱۶ بر ۴ به پایان رساندند که با یک حرکت سه امتیازی جکی یانگ و چهار امتیاز متوالی از بریانا استوارت، بازیکن کهنه‌کار، تکمیل شد و با برتری قاطع ۴۹ بر ۲۹ راهی رختکن شدند.[3]

استوارت، که در بیست و یکمین بازی خود در جام جهانی شرکت می‌کرد و رکورد پیروزی بی‌نقص خود را که به سال ۲۰۱۴ بازمی‌گردد حفظ کرده است، شجاعت نسل تازه‌وارد را ستود. استوارت گفت: «به نظرم این گروه جوان و پرانرژی، واقعاً خوب عمل کردند. آن‌ها آنچه را که می‌خواستند به دست آوردند، مهاجم بودند و اعتماد به نفس داشتند.»[6]

این اعتماد به نفس در سراسر جدول امتیازات منعکس شد. پیج بوکرز و راین هاوارد با ۱۴ امتیاز، هم‌امتیاز با کلارک شدند، در حالی که یانگ ۱۲ امتیاز دیگر اضافه کرد. هر ۱۲ بازیکن آمریکایی حداقل ۱۰ دقیقه در زمین حضور داشتند و تک تک آن‌ها امتیاز کسب کردند.[3][4]

عمق ترکیب چرخشی آمریکا برای مقابله با برج‌های دوقلوی چین بیش از حد بود. هنگامی که چین تلاش کرد ژانگ و هان را در کوارتر سوم با هم ترکیب کند تا یک دیوار دفاعی بسازد، سه‌گانه جوان کلارک، بوکرز و انجل ریس با یک حمله ۱۷ بر ۵، قاطعانه کار چین را تمام کردند.[3]

نتیجه نهایی ۹۴ بر ۶۱ به عنوان یک بیانیه آغازین بلند برای برنامه در حال گذار ایالات متحده عمل کرد. در حالی که کهنه‌کارانی مانند استوارت و چلسی گری زیربنای ثبات‌بخش را فراهم کردند، این بازیکنان تازه‌وارد بودند که شرایط بازی را دیکته کردند. حاشیه پیروزی ۳۳ امتیازی در واقع ۱۱ امتیاز بیشتر از پیروزی آن‌ها مقابل چین در بازی نهایی مدال طلای سال ۲۰۲۲ بود.[5]

آمریکایی‌ها اکنون توجه خود را به بازی روز یکشنبه مقابل ایتالیا معطوف کرده‌اند و پس از آن، روز دوشنبه بازی پایانی مرحله گروهی مقابل چک را خواهند داشت. اگر بازی افتتاحیه روز جمعه در برلین نشانه‌ای باشد، بقیه جهان نه تنها به دنبال سلسله آمریکایی تثبیت‌شده هستند، بلکه اکنون باید به نسل جدیدی خیره شوند که کاملاً آماده به دست گرفتن فرمان هستند.[3][6]