قدیمی‌ترین کارخانه شراب‌سازی خانوادگی کالیفرنیا برای بقا درخواست ورشکستگی فصل ۱۱ داد

برای برخی از ناظران بازار، درخواست ورشکستگی یک ملک ۱۶۸ ساله نشانه‌ای از افول غیرقابل بازگشت صنعت شراب کالیفرنیا در برابر تغییر ذائقه مصرف‌کنندگان است. اما برای خانواده‌ای که شش نسل از این تاکستان‌ها مراقبت کرده‌اند، فصل ۱۱ پایان راه نیست؛ بلکه یک سپر قانونی است که به قدیمی‌ترین کارخانه شراب‌سازی خانوادگی کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا بدهی‌های دوران پاندمی را پاکسازی کرده و بدون توقف حتی یک روز در پذیرایی از مهمانان، به حیات خود ادامه دهد. کارخانه تاریخی «گاندلاخ بوندشو» در دره سونوما، در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ رسماً وارد روند سازماندهی مجدد شد.[1][5]

این ملک که در سال ۱۸۵۸ تأسیس شده، در طول تاریخ طولانی خود از بلایای ویرانگری جان سالم به در برده است. از آفت فیلوکسرا در دهه ۱۸۷۰ و زلزله ۱۹۰۶ سانفرانسیسکو گرفته تا دوران ممنوعیت الکل و آتش‌سوزی‌های اخیر کالیفرنیا، این تاکستان‌ها همواره پابرجا مانده‌اند. با این حال، چالش فعلی از جنس طبیعت نیست، بلکه ریشه در ترازنامه‌های مالی دارد. اسناد دادگاه نشان می‌دهد که شرکت مادر این کارخانه، یعنی «واینبرگ ال‌ال‌سی»، اکنون با بدهی ۳۹.۱ میلیون دلاری در برابر دارایی ۱۷.۲ میلیون دلاری روبرو است.[1][4]

جزئیات پرونده ورشکستگی که در دادگاه منطقه‌ای شمال کالیفرنیا ثبت شده، ابعاد این فشار مالی را روشن‌تر می‌کند. به گزارش اس‌اف‌گیت، بخش عمده‌ای از این بدهی‌ها با املاک کارخانه تضمین شده است. بزرگترین طلبکاران شامل یک وام‌دهنده کشاورزی به نام «امریکن اگ‌کردیت» با طلب ۱۷.۳ میلیون دلاری و شرکتی به نام «سونوما واین ۲۰۰۰ دانمارک» با ادعای ۱۸.۱ میلیون دلاری هستند؛ هرچند مدیریت کارخانه رقم دوم را مورد مناقشه قرار داده است.[1][3]

ریشه این بحران مالی به یک تصمیم توسعه‌طلبانه در بدترین زمان ممکن بازمی‌گردد. بر اساس گزارش مجله اینک، خانواده بوندشو در فوریه ۲۰۲۰، درست چند هفته پیش از آغاز قرنطینه‌های کووید-۱۹، با دریافت وام کلان یک ملک ۶۰ هکتاری دیگر در منطقه «گلن الن» را خریداری کردند. هدف از این خرید، راه‌اندازی برند جدیدی به نام «گذرگاه ابوت» بود. اما این سرمایه‌گذاری با رکود شدید بازار و کاهش تقاضا برای شراب همزمان شد و بار بدهی سنگینی را بر دوش شرکت گذاشت.[3][4]

برای مقابله با این بحران، مدیریت کارخانه در سه سال گذشته هزینه‌های خود را بیش از ۴۰ درصد، معادل حدود ۶ میلیون دلار، کاهش داد. این اقدامات شامل چندین دور تعدیل نیرو بود که تعداد کارکنان را در ۱۸ ماه گذشته از ۱۰۲ نفر به ۶۳ نفر رساند. با وجود این تلاش‌ها و تزریق سرمایه شخصی توسط خانواده، فشارها به حدی رسید که آن‌ها مجبور شدند شعبه «گذرگاه ابوت» را در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۶ برای همیشه تعطیل کنند.[2][3]

این فشارها تنها مختص به یک تولیدکننده نیست و بازتابی از وضعیت کلی بازار است. گزارش بانک سیلیکون ولی که توسط نشریه استریت نقل شده، نشان می‌دهد که درآمد صنعت شراب ایالات متحده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ با افت ۲۱ درصدی مواجه شده است. لس‌آنجلس تایمز نیز گزارش می‌دهد که فروش شراب در آمریکا در سال ۲۰۲۵ به کمتر از ۳۰۰ میلیون جعبه سقوط کرده که پایین‌ترین میزان در ۲۰ سال گذشته است. عواملی چون مازاد موجودی، تغییر رفتار مصرف‌کنندگان جوان و تحریم‌های تجاری، حاشیه سود تولیدکنندگان را به شدت کاهش داده است.[2][4]

جف بوندشو، مدیرعامل و عضو نسل ششم خانواده، در بیانیه‌ای که توسط نشریه استریت منتشر شد، هدف از این اقدام حقوقی را شفاف کرد: «این درباره ایجاد یک فرآیند منصفانه و تحت نظارت دادگاه است که به این کسب‌وکار تاریخی فرصتی برای بقا، حفظ مشاغل، محافظت از روابط با مشتریان و فروشندگان می‌دهد تا اطمینان حاصل شود که کارخانه بخش معناداری از جامعه دره سونوما باقی می‌ماند.» او همچنین در مصاحبه با سی‌بی‌اس نیوز افزود: «ما سال‌ها در دنیایی زندگی کردیم که کیک اقتصاد در حال بزرگ شدن بود، اما اکنون که این رشد متوقف شده، باید برای حفظ مشتریان فعلی و جذب مشتریان جدید سخت‌تر تلاش کنیم.»[2][5]

با وجود این چالش‌های حقوقی، تجربه بازدیدکنندگان از این تاکستان‌های آفتاب‌گیر تغییری نخواهد کرد. مدیریت تأکید کرده است که درهای کارخانه، اتاق‌های مزه کردن شراب در میان درختان بلوط کهنسال و برنامه‌های موسیقی زنده آخر هفته همچنان به روی گردشگران باز خواهد بود. آن‌ها در حال مذاکره با یک سرمایه‌گذار خانوادگی جدید هستند تا با تزریق سرمایه، ساختار مالکیتی تازه‌ای ایجاد کنند که ضمن حفظ فضای صمیمی و کیفیت محصولات، ارتباط تاریخی این برند با دره سونوما را برای نسل هفتم تضمین کند.[1][3]