تولید گوشت کشت‌شده به مقیاس تجاری رسید؛ ممنوعیت‌های ایالتی آمریکا را در آستانه درگیری قانونی قرار داد

پس از سال‌ها فعالیت در تأسیسات آزمایشی کوچک، صنعت گوشت کشت‌شده رسماً رمز تولید تجاری را کشف کرده است. در اوایل سال ۲۰۲۶، شرکت فرانسوی پیشرو در فناوری غذا، «پاریما» (Parima)، با موفقیت تولید در مقیاس تنی گوشت اردک کشت‌شده خود را در یک خط بیوراکتور عظیم ۲۲,۰۰۰ لیتری که توسط شرکت استرالیایی «وُو» (Vow) اداره می‌شود، به نمایش گذاشت.

این نقطه عطف، کاهش ۹۹ درصدی هزینه‌های تولید را نسبت به دوره‌های قبلی به همراه داشت و ثابت کرد که پروتئین کشت‌شده سلولی می‌تواند در مقیاس صنعتی به اقتصاد واحد قابل دوام دست یابد.

این پیشرفت نشان‌دهنده بلوغ گسترده‌تر در این بخش است. شرکت‌ها در حال فاصله گرفتن از آزمایشگاه‌های تحقیقاتی با ادغام عمودی و حرکت به سمت زیرساخت‌های تولید تخصصی و مشترک هستند. در ایالات متحده، شرکت «بیلیور میتس» (Believer Meats) در حال راه‌اندازی یک تأسیسات ۲۰۰,۰۰۰ فوت مربعی در کارولینای شمالی است که برای تولید سالانه ۱۲,۰۰۰ تن مرغ کشت‌شده طراحی شده است.

تحلیلگران صنعت پیش‌بینی می‌کنند که کل تولید جهانی می‌تواند تا پایان سال به ۱۲۵,۰۰۰ تن برسد و این فناوری را از یک نوآوری صرفاً نظری به یک جزء ملموس از عرضه جهانی غذا تبدیل کند.

اما درست در زمانی که این فناوری آماده ورود گسترده به بازار می‌شود، با یک دیوار سیاسی و قانونی شدید برخورد کرده است. ائتلافی از ایالت‌های آمریکا که ارتباطات عمیقی با کشاورزی سنتی دارند، به شدت برای جلوگیری از رسیدن گوشت کشت‌شده به دست مصرف‌کنندگان اقدام کرده‌اند. پس از ممنوعیت‌های اولیه در فلوریدا و آلاباما، ایالت‌هایی از جمله میسیسیپی، نبراسکا، مونتانا، ایندیانا و تگزاس ممنوعیت‌های سختگیرانه‌ای را برای تولید، توزیع و فروش محصولات حیوانی کشت‌شده سلولی وضع کرده‌اند.[2]

این فشار قانونی، یک رویارویی پرمخاطره بر سر فدرالیسم و مقررات غذایی را آغاز کرده است. شرکت «آپ‌ساید فودز» (Upside Foods) که در سال ۲۰۲۳ مجوزهای ایمنی تاریخی را از سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) و وزارت کشاورزی آمریکا (USDA) دریافت کرده بود، از فلوریدا به دلیل ممنوعیتش شکایت کرد.

این شرکت، با حمایت «مؤسسه عدالت»، استدلال کرد که قانون ایالتی با استانداردهای بازرسی گوشت فدرال در تضاد است و با نقض بند برتری (Supremacy Clause) و همچنین بند تجارت خاموش (Dormant Commerce Clause)، به عنوان حمایت‌گرایی غیرقانونی از دامداران محلی عمل می‌کند.[3]

در یک حکم مهم در بهار امسال، هیئت سه نفره قضات در دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده، با تأیید ممنوعیت فلوریدا، پیروزی بزرگی را برای تولیدکنندگان دام به ارمغان آورد. دادگاه تشخیص داد که چون قانون ایالتی مستقیماً مواد تشکیل‌دهنده یا عملیات تأسیسات آپ‌ساید را تنظیم نمی‌کند—بلکه محصول نهایی را به طور کامل ممنوع می‌کند—تحت تأثیر قوانین بازرسی گوشت فدرال قرار نمی‌گیرد. این تصمیم یک سابقه حقوقی حیاتی ایجاد می‌کند مبنی بر اینکه تأیید ایمنی فدرال، حق فروش محصول یک شرکت در هر ایالتی را تضمین نمی‌کند.[1][2]

طرفداران این ممنوعیت‌ها، این موضوع را به عنوان دفاع از اقتصادهای روستایی و سیستم‌های غذایی سنتی مطرح کرده‌اند. ران دیسانتیس، فرماندار فلوریدا، از این قانون به عنوان سپری در برابر "دستور کار لیبرال برای تعطیلی مزارع" دفاع کرد و تأکید نمود که ایالت "گوشت گاو ما را نجات خواهد داد" تا با گوشتی که در ظرف آزمایشگاهی رشد می‌کند جایگزین نشود. گروه‌های لابی‌گر کشاورزی نیز این احساسات را تکرار کرده و استدلال می‌کنند که ایمنی بلندمدت گوشت کشت‌شده هنوز اثبات نشده است و دامداری سنتی ستون فقرات اقتصاد ایالت‌های آن‌هاست.[1]

در مقابل، صنعت گوشت کشت‌شده و حامیان آن هشدار می‌دهند که این ممنوعیت‌ها رقابت بازار آزاد را خفه کرده و رهبری آمریکا در بیوتکنولوژی را تهدید می‌کنند. «مؤسسه گوشت» (The Meat Institute)، که نماینده فرآوری‌کنندگان بزرگ گوشت سنتی مانند JBS و Tyson است، در واقع به قانون‌گذاران هشدار داد که این ممنوعیت‌ها احتمالاً خلاف قانون اساسی هستند و تجارت بین‌ایالتی را مختل خواهند کرد.

شرکت‌های نوپا استدلال می‌کنند که قصد ندارند گوشت سنتی را به طور کامل جایگزین کنند، بلکه یک جایگزین پایدار به مصرف‌کنندگان ارائه می‌دهند که به کسری از زمین و آب نیاز دارد.[3]

نبرد قانونی هنوز به پایان نرسیده است. در حالی که حکم حوزه یازدهم، فلوریدا و آلاباما را مصون می‌دارد، یک دعوای حقوقی جداگانه ممنوعیت تگزاس را به چالش می‌کشد که شامل جریمه‌های سنگین تا ۲۵,۰۰۰ دلار در روز برای متخلفان است. کارشناسان حقوقی پیش‌بینی می‌کنند که تفاسیر متضاد از بند تجارت خاموش می‌تواند در نهایت دیوان عالی کشور را مجبور کند تا در مورد اینکه آیا ایالت‌ها می‌توانند به طور یکجانبه فناوری‌های غذایی تأیید شده فدرال را مسدود کنند، تصمیم‌گیری نماید.[2][3]

در حال حاضر، صنعت گوشت کشت‌شده با یک چشم‌انداز داخلی متفرق روبرو است. در حالی که شرکت‌ها می‌توانند تولید خود را در ایالت‌های دوستدار این فناوری مانند کارولینای شمالی و کالیفرنیا افزایش دهند، عملاً از جنوب شرقی و بخش‌هایی از غرب میانه آمریکا محروم شده‌اند. در نتیجه، بسیاری از شرکت‌های پیشرو به طور فزاینده‌ای به بازارهای بین‌المللی مانند سنگاپور و استرالیا چشم دوخته‌اند، جایی که چارچوب‌های نظارتی یکپارچه هستند و تجاری‌سازی به طور فعال تشویق می‌شود.