گزارش مصدومیت‌های میان‌فصل تنیس: تعویق بازگشت آلکاراز و امید رادوکانو به زمین‌های سخت

انتقال از فصل طاقت‌فرسای زمین‌های چمن اروپا به فصل زمین‌های سخت آمریکای شمالی رسماً آغاز شده است، اما تورهای ATP و WTA در حال حاضر به همان اندازه که با بازیکنان حاضر تعریف می‌شوند، با غایبان نیز شناخته می‌شوند. بحران فزاینده مصدومیت، چندین ستاره بزرگ این ورزش را خانه‌نشین کرده و بازیکنان و تیم‌های پزشکی آن‌ها را مجبور به گرفتن تصمیمات دشوار در مورد مدیریت بار تمرینی پیش از اوپن آمریکا کرده است.[6]

برجسته‌ترین غایب همچنان کارلوس آلکاراز، نفر دوم جهان است که رسماً از اوپن کانادا در مونترال کناره‌گیری کرده است. این بازیکن اسپانیایی تقریباً سه ماه است که به دلیل مصدومیت شدید مچ دست راست که در جریان اوپن بارسلونا در ماه آوریل متحمل شد، خانه‌نشین بوده است؛ مشکلی که او را مجبور کرد مسابقات اوپن فرانسه و ویمبلدون را از دست بدهد.[1][7]

اگرچه آلکاراز اخیراً ویدئوهای تمرینی دلگرم‌کننده‌ای را از زمین تمرین خود در مورسیا منتشر کرده است—که نشان می‌دهد او از یک راکت بدون زه برای شبیه‌سازی مکانیک فورهند خود بدون فشار آوردن به مفصل استفاده می‌کند—اما تیم پزشکی او احتیاط شدید را انتخاب کرده است. کارشناسان و بازیکنان سابق به تأثیر تاریخی و جدی مصدومیت‌های مچ دست بر حرفه تنیس اشاره کرده‌اند و این امر آلکاراز را بر آن داشته تا برای بازیابی ریتم خود پیش از نیویورک، بازگشت احتمالی در مسترز سینسیناتی را هدف قرار دهد.[1]

در بخش WTA، اخبار خوشبینانه‌تری در مورد اما رادوکانو وجود دارد. پس از اینکه یک «ناراحتی» در ساق پای راست پایین او به یک شکستگی فشاری تبدیل شد و او را مجبور به کناره‌گیری از گرند اسلم خانگی‌اش در ویمبلدون کرد، این ستاره بریتانیایی یک به‌روزرسانی خوشایند ارائه داده است. پست‌های اخیر در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهند که رادوکانو با موفقیت عصا و کفش مخصوص راه رفتن خود را کنار گذاشته و این نشان‌دهنده انتقال به توانبخشی فعال است.[3][6]

رادوکانو اکنون بازگشت به اوپن نشنال بانک در تورنتو را که در اوایل ماه اوت آغاز می‌شود، هدف قرار داده است. او پیش از شکستگی فشاری، شروع امیدوارکننده‌ای در فصل چمن خود داشت و برای اولین بار به فینال WTA 500 در مسابقات کوئینز کلاب رسید. بازگشت او در تورنتو آزمایشی حیاتی برای آمادگی جسمانی او در شرایط طاقت‌فرسای زمین‌های سخت خواهد بود.[3]

تلفات جسمانی ناشی از مسابقات اخیر ویمبلدون همچنان در سراسر تور مردان طنین‌انداز است. هوبرت هورکاچ در طول مسابقه دور چهارم خود مقابل یان-لنارد استراف، با یک شکست ویرانگر مواجه شد. این ستاره لهستانی که با دو ست پیش بود، دچار درد ناگهانی کمر و مشکل عضله شکمی شد که ادامه بازی را برایش غیرممکن کرد و او را مجبور به کناره‌گیری دردناکی نمود.[2]

هورکاچ این مصدومیت را به عنوان یک مشکل عضلانی ناگهانی و ناآشنا توصیف کرد که با یک حرکت ساده رخ داد. آزمایش‌های پزشکی برای تعیین شدت آن در حال انجام است، اما این کناره‌گیری تکرار ناامیدکننده‌ای از خروج او از ویمبلدون ۲۰۲۴ بود که آن هم با مصدومیت به پایان رسید. وضعیت او برای رویدادهای اولیه زمین‌های سخت آمریکای شمالی بسیار نامشخص باقی مانده است.[2]

به طور مشابه، متئو برتینی پس از یک باخت طاقت‌فرسای پنج سته مقابل گریگور دیمیتروف در ویمبلدون، مجبور شده است فصل خود را متوقف کند. این بازیکن ایتالیایی که به دلیل درد لگن چپ مجبور شده بود از مرحله یک چهارم نهایی رولان گاروس کناره‌گیری کند، شاهد عود مجدد این مشکل در لندن بود. برتینی که با درد مزمن لگن تشخیص داده شده، از مسابقات خاک رس ژوئیه در گشتاد و کیتزبوهل کناره‌گیری کرده تا تمام تمرکز خود را بر روی ترمیم مصدومیت برای فصل اوپن آمریکا بگذارد.[4]

گرند اسلم زمین چمن همچنین شاهد پایان ناگهانی بازگشت کوتاه و مورد انتظار سرنا ویلیامز به این ورزش بود. ویلیامز که چهار سال پس از بازنشستگی رسمی خود در بخش انفرادی رقابت می‌کرد، در طول باخت دور اول مقابل مایا جوینت، زانوی خود را پیچاند. این مصدومیت او را مجبور کرد از دیدار دونفره برنامه‌ریزی شده با خواهرش ونوس کناره‌گیری کند و این قهرمان ۲۴ دوره گرند اسلم را «دلشکسته» و بار دیگر خانه‌نشین کرد.[5]

حجم بالای مصدومیت‌ها بحث‌ها در مورد پایداری تقویم تنیس را دوباره شعله‌ور کرده است. بازیکنانی مانند جک دراپر، که خود در حال مداوای مصدومیت بازوی چپ است، علناً خواستار انطباق تور برای محافظت از طول عمر بازیکنان شده‌اند. در حالی که این ورزش به سمت آخرین گرند اسلم سال حرکت می‌کند، تمرکز بسیاری از ورزشکاران برتر از کسب عناوین به صرفاً زنده ماندن از خواسته‌های فیزیکی بازی مدرن تغییر کرده است.[6]