گزارش مصدومیت‌های ویمبلدون ۲۰۲۶: سرینا ویلیامز، جک دراپر و اما رادوکانو مجبور به کناره‌گیری شدند

هفته اول ویمبلدون ۲۰۲۶ به همان اندازه که با پیشروی بازیکنان در زمین‌های چمن تعریف شد، با کناره‌گیری بازیکنان نیز مشخص گشت. موجی از مشکلات جسمی مهم، جدول مسابقات را به شدت تغییر داده و اسطوره‌های بازگشته و امیدهای محلی را مجبور به ترک رقابت‌ها کرده است. برای هوادارانی که در باشگاه آل انگلند گرد آمده‌اند، اخبار پزشکی یادآوری تلخی از تقاضاهای جسمی طاقت‌فرسای این ورزش بود.[2][5]

مهم‌ترین غایب مورد انتظار جهانی در این هفته، روز شنبه مشخص شد، زمانی که سرینا ویلیامز رسماً از مسابقات دونفره زنان کناره‌گیری کرد. این اسطوره ۴۴ ساله قرار بود برای اولین بار پس از کسب عنوان قهرمانی در سال ۲۰۱۶، دوباره با خواهرش ونوس همبازی شود. با این حال، مصدومیت زانوی راست که اوایل هفته متحمل شده بود، در نهایت برای ادامه بازی بسیار جدی تشخیص داده شد و این مسابقه مهم آخر هفته لغو شد.[1][6]

ویلیامز ابتدا در اواخر ست اول مسابقه بازگشت انفرادی خود مقابل مایا جوینت، بازیکن ۲۰ ساله استرالیایی، در روز سه‌شنبه دچار مشکل زانو شد. اگرچه این قهرمان ۲۳ دوره گرند اسلم توانست آن باخت تقریباً دو ساعت و نیمه و سه سته را به پایان برساند، اما عوارض جسمی آن در روزهای بعد آشکار شد. ویلیامز در روزهای پس از آن کاملاً از امکانات تمرینی آئورانگی دور بود، زیرا تیم پزشکی او برای مدیریت تورم شدید تلاش می‌کرد.[1][6]

ویلیامز با انتشار خبر کناره‌گیری خود در شبکه‌های اجتماعی، تصاویری شفاف از روند درمانش، از جمله سرنگ‌هایی حاوی مایعی که باید از مفصلش تخلیه می‌شد، به اشتراک گذاشت. او نوشت: «هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام دادم تا آماده شوم، اما متأسفانه زانویم برای رقابت آماده نیست.» او دلشکستگی خود را بابت از دست دادن فرصت بازی در کنار ونوس ابراز کرد. با وجود این شکست، ویلیامز لحنی انعطاف‌پذیر در مورد بازگشت خود داشت و با گفتن اینکه «منتظر اخبار شهری نزدیک خود باشید»، به حضور احتمالی در فصل زمین‌های سخت آمریکای شمالی اشاره کرد.[1][6]

در حالی که تمرکز بین‌المللی بر روی خواهران ویلیامز باقی ماند، کشور میزبان ضربه مضاعف ویرانگری را به امیدهای قهرمانی خود متحمل شد. جک دراپر، نفر شماره ۲ بریتانیا، تنها ۲۴ ساعت پیش از مسابقه مهم دور اول خود مقابل تیلور فریتز، نفر ششم آمریکا، مجبور شد از جدول انفرادی مردان کناره‌گیری کند.[2][5]

خروج دراپر به دلیل عود کردن کبودی استخوانی در بازوی سرویس‌دهنده چپ او بود؛ دقیقاً همان مصدومیتی که قبلاً او را به مدت هفت ماه خانه‌نشین کرده بود. این بازیکن ۲۴ ساله به تازگی به تور بازگشته بود و با رسیدن به نیمه‌نهایی ایست‌بورن در هفته قبل، فرم عالی از خود نشان داده بود. دراپر در بیانیه‌ای این زمان‌بندی را «بدترین زمان ممکن» خواند و اشاره کرد که از دست دادن گرند اسلم خانگی پس از چنین روند توانبخشی طاقت‌فرسایی، یک مانع روانی عمیق است.[2][5]

دراپر به جای اینکه بی‌سروصدا برای بهبودی کناره‌گیری کند، از خروج خود استفاده کرد تا زنگ خطر را در مورد آنچه که او یک بحران سیستمی در این ورزش می‌داند، به صدا درآورد. این ستاره بریتانیایی به موج فزاینده مصدومیت‌های ساختاری در میان بازیکنان برتر، از جمله لورنزو موسِتی، آرتور فیس و کارلوس آلکاراز، اشاره کرد و استدلال نمود که تقویم مدرن تنیس در حال از بین بردن ورزشکارانی است که به آن‌ها متکی است.[3][5]

دراپر به خبرنگاران گفت: «وضعیت تنیس مردان، به خصوص در حال حاضر، بسیار نگران‌کننده است.» او به طور خاص مسابقات مسترز ۱۰۰۰ تور ATP را که به ۱۲ روز افزایش یافته‌اند، هدف قرار داد. او استدلال کرد که بار بی‌امان تورنمنت‌های طولانی‌تر، پنجره‌های ریکاوری ناکافی برای بازیکنان باقی می‌گذارد و منجر به یک اپیدمی سراسری در تور از آسیب‌های شانه، بازو و مچ دست می‌شود.[3]

برای تشدید ناامیدی محلی، اما رادوکانو، نفر شماره ۱ بریتانیا، نیز مجبور شد کمپین ویمبلدون خود را در آستانه تورنمنت رها کند. این بازیکن ۲۳ ساله اواخر یکشنبه شب پس از آنکه اسکن‌های پزشکی نشان داد دچار شکستگی استرسی در پای راست شده است، کناره‌گیری کرد و به طور ناگهانی شتابی را که با کسب مقام نایب قهرمانی در مسابقات باشگاه کوئینز در اوایل ماه ژوئن به دست آورده بود، متوقف کرد.[4]

رادوکانو در طول فصل زمین‌های چمن، آنچه را که در ابتدا «درد جزئی» توصیف کرده بود، مدیریت می‌کرد، اما درد در روزهای منتهی به ویمبلدون به سرعت تشدید شد. پس از مشاهده او در حال استفاده از چکمه محافظ در طول تمرین، تصویربرداری نهایی تأیید کرد که ادامه بازی با این مصدومیت، خطر آسیب ساختاری طولانی‌مدت را به همراه دارد و تیم پزشکی او را مجبور کرد تا حضور او در گرند اسلم خانگی‌اش را متوقف کند.[4]

غیبت ناگهانی این نام‌های بزرگ، موجی از تأثیرات را در جدول‌های مردان و زنان ایجاد کرده و مسیرهای غیرمنتظره‌ای را برای بازیکنان راه‌یافته از مرحله انتخابی و بازیکنان با رتبه‌های پایین‌تر باز کرده است تا به هفته دوم مسابقات برسند. با این حال، با پیشرفت تورنمنت به سمت آخر هفته قهرمانی، روایت اصلی همچنان به چادر پزشکی گره خورده است.[2][3]

برای نهادهای حاکم بر این ورزش، رویدادهای این هفته یک چالش پیچیده را مطرح می‌کند. در حالی که کهنه‌کارانی مانند ویلیامز تلاش می‌کنند مرزهای طول عمر ورزشی را جابجا کنند و ستارگان جوانی مانند دراپر و رادوکانو با مشکلات مزمن دست و پنجه نرم می‌کنند، تنیس مجبور است هزینه بیولوژیکی نمایش جهانی تمام سال خود را بپذیرد.[3][4]